AgRS 27 augustus 1990, G09.88.0046, Noordwijkerhout

Uitspraak in het geschil tussen: Q.J. de Jong te De Zilk (appellant) en de raad der gemeente Noordwijkerhout (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 26 mei 1988, no. 47, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlage is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Noordwijkerhout een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 20 augustus 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en verweerder vertegenwoordigd door J.H. Jacobs en mevrouw mr. T. ten Have hun standpunten hebben toegelicht. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 19 van deze wet schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 24 februari 1987 heeft appellant verweerder verzocht om vergoeding van de schade welke hij stelt te hebben geleden ten gevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied”. Dit plan voorziet in een omleiding van de provinciale weg SW1, rond De Zilk, welke weg aansluit op de Zilkerduinweg ter hoogte van het bij appellant in eigendom zijnde perceel met woonhuis, gelegen aan de Zilkerduinweg 390 en kadastraal bekend sectie A, nr. 1795. Naar het oordeel van appellant wordt de schade in de vorm van een waardevermindering van zijn woning, die zijnerzijds wordt geraamd op f. 40.000,–, veroorzaakt door gevaar, geluidoverlast en andere hinder die de nieuwe weg met zich brengt. Verweerder heeft, na inwinning van een advies bij een terzake ingestelde commissie van deskundigen, het verzoek van appellant afgewezen, met als redengeving dat de aanleg van de weg bij de aankoop van het perceel in december 1983, voorzienbaar was. Het bestemmingsplan “Buitengebied” was, voor wat betreft de omleiding van de SWI, op dat moment reeds door gedeputeerde staten van Zuid-Holland goedgekeurd. Appellant kan zich niet met deze beslissing verenigen en bestrijdt dat de door de commissie van deskundigen vastgestelde waardevermindering van zijn woning ad f. 30.000,– te zijnen laste zou moeten blijven. Hij heeft hierbij gewezen op het feit dat hij reeds vanaf September 1961 aan de Zilkerduinweg 390 woonachtig is en dat pas in 1983 de toenmalige eigenaar/verhuurder bereid was het huis aan hem te verkopen. Voorts heeft hij gesteld dat, toen hij in 1983 het perceel aankocht, het nog lang niet zeker was dat bedoelde weg ook daadwerkelijk zou worden aangelegd. Verder heeft hij aangevoerd dat hij bij de verkoop van 35 m2 grond aan de provincie ten behoeve van de omleidingsweg f. 5.250,– te weinig heeft ontvangen. Dit bedrag wenst hij, naast de waardevermindering van zijn onroerend goed, als schadevergoeding te ontvangen. Ten aanzien van dit laatste punt overweegt de Afdeling, dat de schadevergoeding door appellant gevraagd bij zijn inleidende verzoek uitgangspunt dient te zijn bij de beoordeling van het geschil, zodat deze door appellant in beroep geclaimde schade hierom buiten beschouwing moet blijven. De Afdeling overweegt voorts het volgende. Uit de stukken blijkt dat ten tijde van de aankoop van het perceel door appellant ter plaatse het uitbreidingsplan in hoofdzaak “Plan 1965” gold, welk plan door verweerder op 10 mei 1965 is vastgesteld en door gedeputeerde staten op 30 maart 1966 is goedgekeurd. Het perceel van appellant was hierin bestemd tot “agrarisch gebied II” en viel mitsdien onder de bepalingen van het overgangsrecht. Voorts had in dit plan de Zilkerduinweg de bestemming “wegen”, terwijl op enige afstand in westelijke richting en evenwijdig aan die weg de provinciale weg SW1 was geprojecteerd. In het op 4 juni 1981 door verweerder vastgestelde en door gedeputeerde staten op 14 december 1982 goedgekeurde bestemmingsplan “Buitengebied” is het perceel van appellant bestemd tot “bedrijfsdoeleinden”. De Zilkerduinweg heeft hierin de bestemming “verkeersdoeleinden” gekregen, evenals de gronden welke benodigd zijn voor de omleiding van de provinciale weg SWI. De SW1, welke eindigde ter hoogte van de kom van de Zilk, krijgt in dit plan een vervolg in noordelijke richting waarbij de weg langs de gemeentelijke en provinciale grens ten westen van appellants perceel wordt teruggeleid naar de Zilkerduinweg. Op 4 februari 1986 is door burgemeester en wethouders van Noordwijkerhout met toepassing van artikel 19 WRO vrijstelling verleend van het voornoemde uitbreidingsplan ten behoeve van de aanleg van bedoelde omleidingsweg. Vervolgens heeft het bestemmingsplan “Buitengebied” bij Koninklijk besluit van 10 april 1987 rechtskracht gekregen. Verweerder heeft bij de beoordeling van het verzoek van appellant het vorenbedoelde bestemmingsplan “Buitengebied” als uitgangspunt genomen. De beweerde schade is echter niet het gevolg van de wijziging van het bestemmingsplan, maar van het verlenen van de vrijstelling als bedoeld in artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Hoewel het uitgangspunt dat verweerder aan zijn bestreden besluit ten grondslag heeft gelegd derhalve niet geheel juist is, ziet de Afdeling in deze omstandigheid onvo2doende aanleiding het bestreden besluit hierom te vernietigen. Het maakt immers voor de inhoudelijke beoordeling van het onderwerpelijke verzoek als zodanig geen verschil of het bestemmingsplan dan wel de evenbedoelde vrijstelling als uitgangspunt wordt gehanteerd. Voorts is aannemelijk dat door de evenbedoelde vrijstelling appellant in een planologisch nadeliger situatie is komen te verkeren waardoor schade is ontstaan in de vorm van een waardevermindering van het onroerend goed. Met verweerder is de Afdeling evenwel van oordeel dat deze waardevermindering ten tijde van de aankoop van het perceel voorzienbaar was. Hoewel het bestemmingsplan “Buitengebied” nog geen rechtskracht had gekregen was het plan wel reeds goedgekeurd door gedeputeerde staten. De mogelijkheid dat de weg overeenkomstig dit plan zou worden aangelegd was dan ook reëel. Het vorenstaande in aanmerking genomen is de Afdeling van oordeel dat appellant het risico van een nadelige wijziging van de situatie ter plaatse op zich heeft genomen. Verweerder heeft zich dan ook op het standpunt kunnen stellen dat de door appellant geleden schade redelijkerwijs voor zijn rekening dient te blijven. Het feit dat appellant voor de aankoop van het onroerend goed hiervan reeds huurder was doet aan het vorenstaande niets af. Nu niet is gebleken dat het bestreden besluit in aanmerking komt om te worden vernietigd op een der gronden genoemd in artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen dient het beroep te worden verworpen.


bron: www.rechtspraak.nl