Uitspraak in het geschil tussen: C.O. Lockhorn te Blaricum (appellant) en de raad der gemeente Laren (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 20 juli 1988 afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening.Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Laren een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 27 mei 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant, vertegenwoordigd door mr. N.S.J. Koeman, en verweerder, bij monde van mr. P.H. Revermann, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 28 oktober 1987 heeft appellant verzocht om vergoeding van schade ten bedrage van f 2.500.000,– die hij stelt te lijden ten gevolge van de bepalingen van de 1e herziening van het bestemmingsplan “Zwarte Berg”. Op grond van dit plan zijn de sinds 1962 en 1972 bij hem in eigendom zijnde percelen 601 en 638, respectievelijk 639, 492 en 502, gelegen aan weerszijden van de Paviljoensweg, bestemd tot “Agrarisch gebied met grote landschappelijke waarde (AL II)” en “Natuurgebied, tweede categorie (N II)”. Hierdoor zijn de krachtens het destijds vigerende uitbreidingsplan geboden mogelijkheden tot de bouw van, naar appellant stelt, acht woningen vervallen. Appellant stelt dat de percelen om die reden een aanzienlijke waardevermindering hebben ondergaan.De daaruit voortvloeiende schade behoort zijns inziens niet tot zijn last te blijven.Verweerder heeft het verzoek om schadevergoeding afgewezen. In het bestreden besluit merkt verweerder ten eerste op dat op de percelen slechts zes woningen mochten worden gebouwd, twee minder dan appellant in zijn verzoekschrift aangeeft.Ten tweede kan verweerder zich niet met de door appellant gehanteerde grondslag voor de berekening van de waarde van de percelen verenigen.Voorts stelt verweerder, die van oordeel is dat vaststaat dat door het vervallen van de bouwmogelijkheden schade is geleden, zich op het standpunt dat deze schade, gelet op de omstandigheden, redelijkerwijs ten laste van appellant behoort te blijven.Verweerder voert hiertoe aan dat het risico van de schade op appellant rust, omdat hij in het verleden de bouwmogelijkheden niet heeft benut, althans in onvoldoende mate concrete bouwplannen naar voren heeft gebracht.Een aanvraag voor een bouwvergunning was nimmer door appellant ingediend, aangezien hij geen kans zag de te realiseren woningen te laten uitwegen op de Paviljoensweg of via een insteekweg vanaf de Naarderstraat te ontsluiten.Verweerder meent, het bestreden besluit kort weergegeven, dat hem geen hier van belang zijnd handelen of nalaten kan worden verweten dat ertoe heeft geleid, dat appellant de indiening van een aanvraag voor een bouwvergunning achterwege heeft gelaten.Verweerder concludeert dat het ontbreken van feitelijke mogelijkheden om woningbouw te realiseren, waarmee appellant ten tijde van de aankoop bekend kon worden geacht, voor zijn rekening en risico is en dat dit ook geldt voor het risico van een planwijziging – het uitbreidingsplan dateerde van 1953 – die plaatsvindt, voordat de feitelijke belemmeringen uit de weg zijn geruimd. Appellant voert in beroep ten eerste aan dat de wijziging in het planologisch regime een dusdanige beperking van het eigendomsrecht met zich brengt, dat deze slechts is geoorloofd indien een redelijke schadevergoeding is verzekerd.Indien en voor zover zou moeten worden aangenomen dat in een dergelijke situatie artikel 49 WRO geen recht op schadevergoeding geeft, is appellant van oordeel dat het Nederlandse recht zich in deze niet verdraagt met artikel 1, eerste lid, van het Eerste Protocol behorende bij het Europese Verdrag ter bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (hierna te noemen: EVRM), mede in het licht van de uitleg die het Europese Hof voor de Rechten van de Mens te Straatsburg aan die bepaling geeft.Appellant bestrijdt in beroep uitvoerig dat op hem het risico van de schade zou rusten.Hij betoogt in dat verband onder meer dat hem niet verweten kan worden dat hij heeft nagelaten een bouwvergunning aan te vragen.Voorts betwist hij dat hij niet voortvarend zou zijn geweest om in de korte periode van 2 1/2 jaar voordat de mogelijkheden als gevolg van gemeentelijke maatregelen – het nemen van een voorbereidingsbesluit vervielen de beoogde woningbouw te realiseren.Bovendien is volgens appellant ter zake van de risicobepaling uitsluitend relevant of blijk is gegeven van concrete voornemens om de bouwmogelijkheden te benutten.Daarvan is, aldus appellant, genoegzaam kunnen blijken. De Afdeling overweegt het volgende. De primaire sterling van appellant luidt dat, indien in casu geen schadevergoeding wordt toegekend, het Nederlandse recht in strijd is met het Eerste Protocol behorende bij het EVRM. Ingevolge artikel 1, eerste lid, eerste volzin, van het Eerste Protocol behorende bij het EVRM hebben alle natuurlijke of rechtspersonen recht op het ongestoorde genot van hun eigendom. In de tweede volzin van dit artikellid is bepaald dat niemand van zijn eigendom zal worden beroofd, behalve in het algemeen belang en met inachtneming van de voorwaarden, neergelegd in de wet en in de algemene beginselen van het internationaal recht.In het tweede lid van artikel 1 van het Eerste Protocol van het EVRM is bepaald dat de voorgaande bepalingen op geen enkele wijze het recht zullen aantasten dat een Staat heeft om die wetten toe te passen, welke hij noodzakelijk oordeelt om toezicht uit te oefenen op het gebruik van eigendom in overeenstemming met het algemeen belang of om de betaling van belastingen of andere heffingen en boeten te verzekeren.De Afdeling merkt op dat de sterling van appellant zich mede richt tegen de in de WRO gegeven bevoegdheden tot vaststelling van een bestemmingsplan, alsmede de totstandkoming van het aan dit geschil ten grondslag liggende bestemmingsplan, waarin bepalingen zijn opgenomen ter zake van het gebruik van de eigendommen van appellant.Deze nieuwe bestemmingsregeling berooft appellant niet van zijn eigendom; hij behoudt daarover het vrije beschikkingsrecht binnen het gestelde planologisch kader.In dat verband valt niet in te zien dat artikel 49 WRO in strijd zou zijn met voornoemde bepalingen uit het Eerste Protocol van het EVRM of dat het redelijkheidscriterium in gevallen als het onderwerpelijke niet zou mogen worden toegepast.Ook valt hieruit niet af te leiden dat de in het bestemmingsplan neergelegde beperkingen van het gebruik van het eigendomsrecht steeds volledig zouden moeten worden gecompenseerd met een schadevergoeding.De primaire sterling van appellant wordt mitsdien door de Afdeling verworpen. Met betrekking tot de gestelde schade overweegt de Afdeling als volgt. Voor de beoordeling van het verzoek om schadevergoeding dient te worden bezien of sprake is van een wijziging van het planologisch regime waardoor appellant in een nadeliger positie is komen te verkeren, waardoor hij schade lijdt of zal lijden. Hiertoe dienen de beweerdelijk schadeveroorzakende planologische maatregelen te worden vergeleken met het voordien geldend planologisch regime. Op grond van het Uitbreidingsplan in onderdelen, dat bij Koninklijk besluit van 18 augustus 1956 rechtskracht verkreeg, waren de in het geding zijnde percelen voor woondoeleinden bestemd.Een bestemming voor woondoeleinden werd eveneens voorzien in het in 1977 in procedure gebrachte bestemmingsplan “Zwarte Berg”.Het planonderdeel dat betrekking had op de gronden van appellant verkreeg echter geen rechtskracht, zodat dit plan voor wat betreft de vergelijking van planologische regimes niet relevant is. Krachtens de 1e herziening van het bestemmingsplan “Zwarte Berg”, welk plan bij Koninklijk besluit van 18 februari 1986 rechtens onaantastbaar werd, heeft het perceel 502 van appellant de bestemming “Natuurgebied, tweede categorie (N II)” en zijn de overige percelen bestemd tot “Agrarisch gebied met grote landschappelijke waarde (AL II)”.Aangezien gronden met woningbouwmogelijkheden in het economisch verkeer in het algemeen meer waarde hebben dan landbouwgronden of natuurgebieden, constateert de Afdeling, zoals ook verweerder heeft vastgesteld, dat appellant in een planologisch ongunstiger situatie is komen te verkeren waardoor schade is geleden in de vorm van waardevermindering. Voor de bepaling van de omvang van de schade is het verlies van het feitelijk aantal woningbouwmogelijkheden van belang. Partijen verschillen van mening over het aantal woningen dat krachtens het uitbreidingsplan op de percelen mocht worden gebouwd.In het bestreden besluit is verweerder ervan uitgegaan dat op perceel 502 één vrijstaande woning, klasse D, en één vrijstaande woning, klasse C, konden worden gebouwd hetgeen appellant, die eerst meende dat er drie woningen konden worden gerealiseerd, in beroep heeft onderschreven. In de openbare vergadering heeft de vertegenwoordiger van verweerder echter verklaard dat, mede gelet op het ambtsbericht van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State, ervan moet worden uitgegaan dat op perceel 502 slechts één woning in de klasse C zou kunnen worden gebouwd. Het perceel 502 heeft een oppervlakte van 3.590 m2.Op grond van artikel 6, zesde lid, van de planvoorschriften bedraagt de oppervlakte van het terrein behorende bij een woonhuis in de klasse C of D, met inbegrip van de bebouwde oppervlakte, minstens respectievelijk 1.000 en 2.000 m2.Krachtens het zevende lid, onder a, van artikel 6 moet bij de woonhuizen in de klassen C en D aan weerszijden van het woonhuis, gemeten vanuit de zijerfscheiding, het bouwterrein geheel onbebouwd en onoverdekt blijven over een minimumbreedte van respectievelijk 5 en 8 meter.Ingevolge artikel 6, zevende lid, onder b, van de voorschriften bedraagt de som van de breedten der sub a bedoelde terreingedeelten aan weerszijden van het woonhuis in de klassen C en D ten minste respectievelijk 15 en 25 meter.Ten slotte is in artikel 6, achtste lid, bepaald dat de breedte van de percelen voor woonhuizen in de klassen C en D ten minste respectievelijk 22 en 32 meter moeten bedragen, alsmede dat burgemeester en wethouders bevoegd zijn in bijzondere gevallen afwijking van deze maten toe te staan. Blijkens de ter openbare vergadering overgelegde stukken heeft verweerder bij de toepassing van de in artikel 6, zevende lid, onder a genoemde maat van 5 en 8 meter ten onrechte gemeten vanaf de bebouwingsstrook en is hij niet uitgegaan van een voor appellant meer gunstige situering van een te realiseren woonhuis in de klasse C en de bij de planuitvoering nog te bepalen plaats van de zijerfscheiding.Aldus kan, zoals namens appellant ter vergadering is betoogd en met tekeningen geשּׁustreerd, op grond van de bebouwingsbepalingen en de op de plankaart aangeduide bebouwingsstroken worden geconcludeerd dat onder de werking van het plan de bouw was toegestaan van hetzij twee woningen in de klasse C op kavels van 2.510 en 1.080 m2, hetzij een woning in de klasse C en één in de klasse D op kavels van 1.585 en 2.005 m2. Voor wat betreft de bouwmogelijkheden aan de oostzijde van de Paviljoensweg is appellant, overeenkomstig gemeentelijke voorlichting, uitgegaan van twee blokken van twee woningen in de klasse B, alsmede één vrijstaande woning klasse C. Verweerder daarentegen is in het bestreden besluit uitgegaan van een blok met twee woningen in klasse B, één vrijstaande woning in klasse B alsmede één vrijstaande woning in klasse C. Op grond van de bebouwingsvoorschriften neergelegd in artikel 5 en 6 van het uitbreidingsplan en de op de plankaart aangeduide bebouwingsstroken moet, zoals ter vergadering namens appellant is betoogd en met tekeningen is geשּׁustreerd, worden geconcludeerd dat op de desbetreffende percelen mogelijkheden bestonden tot het realiseren van twee blokken van twee woningen in de klasse B en twee vrijstaande woningen in de klasse C. Ook in dit geval is van belang dat verweerder een onjuiste toepassing heeft gegeven aan het bepaalde in artikel 6, zevende lid, onder a, van de planvoorschriften. Uit het voorgaande volgt dat verweerder zich niet heeft gebaseerd op de juiste feitelijke woningbouwmogelijkheden. Voor de beoordeling van de omvang van de schade is voorts van belang dat deze wordt bepaald naar het verschil tussen de waarde van de percelen onmiddellijk voorafgaande aan het tijdstip waarop het schadeveroorzakend bestemmingsplan rechtskracht kreeg, de waardedrukkende invloed van het in procedure zijnde plan weggedacht, zijnde 18 februari 1986, en de waarde daarvan onmiddellijk na dat tijdstip.In het bestreden besluit is verweerder ten onrechte uitgegaan van de waarde die de gronden in 1978 hadden.Hiermede is ook in dit opzicht een onjuiste feitelijke grondslag aan het besluit gegeven. De Afdeling staat vervolgens voor de vraag of de als gevolg van het vervallen van de in het voorgaande geschetste woningbouwmogelijkheden door appellant geleden schade redelijkerwijze te zijnen laste behoort te blijven.Verweerder is van oordeel dat de schade voor rekening van appellant moet blijven, omdat hij een risico op zich heeft genomen door de bouwmogelijkheden niet te benutten. Anderzijds stelt verweerder dat er feitelijk geen bouwmogelijkheden waren als gevolg van het ontbreken van ontsluitingsmogelijkheden.De Afdeling verstaat deze niet geheel consistente motivering van het besluit van verweerder aldus, dat de verkrijging van een uitweg weliswaar moeilijk maar wellicht niet uitgesloten was, zij het dat appellant zich daarvoor grotere inspanningen en offers had moeten getroosten dan hij deed.Voorts deelt de Afdeling niet de opvatting van verweerder dat het risico van schade als gevolg van het niet benutten van rechten, in casu bouwmogelijkheden, in beginsel voor rekening van de belanghebbende zou komen en dit risico slechts bij uitzondering op de gemeente zou overgaan. Het vervallen van een bestaande bouwmogelijkheid levert in beginsel grond tot schadevergoeding op met uitzondering van die gevallen, waarin de schade redelijkerwijs ten laste van de belanghebbende behoort te blijven.Een uitzondering als hiervoor bedoeld en welk verweerder aanwezig acht, kan worden aangenomen in het geval een belanghebbende moet worden geacht het risico van een nadelige bestemmingsplanwijziging te hebben genomen.Dit hangt, behalve van het tijdverloop, in sterke mate af van het handelen of nalaten van de belanghebbende.Hierbij zal moeten worden uitgegaan van hetgeen van een grondeigenaar, die zich van de mogelijkheden en zijn belangen bewust is, had mogen worden verwacht onder de destijds geldende omstandigheden.In 1962 was appellant eigenaar geworden van het perceel 519 – waar zich de woning met het adres Leemzeulder 11 bevindt – alsook de daarachter gelegen, hier in het geding zijnde, percelen 601 en 638. Weliswaar heeft appellant in 1971 bezwaar gemaakt tegen de in de parti묥 herziening van het streekplan voor het Gooi en de Vechtstreek opgenomen aanduiding “Stads- en dorpsbebouwing” voor gronden langs de Paviljoensweg, doch zulks hield verband met de voorgestelde grootschalige flatbebouwing die appellant en zijn medestanders een ernstige inbreuk achtten op het Larense landschap.In april 1972 verwierf appellant de aan zijn eigendom grenzende percelen 639 en 492, alsmede het aan de westzijde van de Paviljoensweg gelegen perceel 502 voor de gezamenlijke prijs van f 200.000,–.Hierbij had appellant zich bij de gemeente over de bouwmogelijkheden geﮦormeerd.De Afdeling acht met verweerder aannemelijk dat appellant met de aankoop invloed wilde uitoefenen op het gebruik en de planologische ontwikkeling van de desbetreffende percelen, aangezien dit van belang was voor de waarde van zijn andere eigendommen en het woongenot in de woning aan de Leemzeulder 11, die in 1983 voor f 620.000,– werd verkocht. Echter, niet kan worden gesteld dat appellant elke vorm van bebouwing op de door hem verworven percelen wilde voorkomen en nooit de bedoeling had de aan de gronden gegeven bestemming te realiseren. Op 22 januari 1975 nam verweerder voor het gebied waarbij ook de gronden van appellant begrepen waren een voorbereidingsbesluit met het oog op een nieuw bestemmingsplan “Zwarte Berg”, waarin op de percelen van appellant ruime woningbouwmogelijkheden werden voorzien.Op 22 januari 1976 werd voor dit gebied opnieuw een voorbereidingsbesluit genomen, waarna op 17 januari 1977 het ontwerp-bestemmingsplan ter visie werd gelegd.Uit de ambtsberichten komt verder naar voren dat op 24 juli 1974 ook een voorbereidingsbesluit was genomen voor onder meer het perceel 502.Appellant heeft naar hij stelt geen aanvraag voor een bouwvergunning ingediend, omdat op grond van de in die periode geldende bouwverordening en jurisprudentie ter zake een bouwvergunning werd geweigerd indien het bouwplan voorzag in woningbouw die niet voldeed aan de gestelde eisen met betrekking tot de ontsluiting op een weg.Dat appellant dit een reden vond om in die periode nog geen bouwvergunning aan te vragen, komt de Afdeling niet onredelijk voor.In het onderwerpelijke geval kon appellant geen medewerking verkrijgen voor het uitwegen op de Paviljoensweg van zijn voorgenomen woonbebouwing, omdat hij en de eigenares van de weg niet tot overeenstemming konden komen over de financi묥 voorwaarden.Voorts zou nog met de wegbeheerder en onderhoudsplichtige van het betrokken gedeelte van de weg, de gemeente, overeenstemming moeten worden bereikt.Verder zijn de pogingen van appellant om het perceel 502 in westelijke richting te ontsluiten via een insteekweg op de Naarderstraat, waarbij als alternatief ook de in het tussenliggende gebied De Sparren aangelegde weg naar de Paviljoensweg doorgetrokken zou kunnen worden, niet geslaagd.Voor deze ontsluitingsroutes was eveneens de medewerking van de desbetreffende grondeigenaren, waaronder de gemeente, noodzakelijk. Anderzijds moet worden vastgesteld dat, toen appellant de percelen 639, 492 en 502 in 1972 verwierf met het oogmerk ter plaatse woningen te realiseren, hij wist of behoorde te weten dat de ontsluiting ervan afhing van medewerking van derden en dat deze medewerking bepalend zou zijn voor de mogelijkheid een bouwvergunning te krijgen.Het risico dat de te realiseren woningen op deze percelen niet zouden kunnen worden ontsloten, heeft appellant dan ook op de koop toe genomen.Nu appellant geen wegen heeft gevonden de ontsluiting van de percelen aan de oostzijde van de Paviljoensweg zeker te stellen en hij hiertoe verder heeft gewacht en geen verdere bijzondere inspanningen heeft verricht de bestemming te realiseren, heeft appellant naar het oordeel van de Afdeling het risico op zich genomen dat bij een latere wijziging van het planologisch regime de mogelijkheid tot het bouwen van woningen zou vervallen.Appellant heeft in de openbare vergadering weliswaar doen betogen dat alle woningbouwmogelijkheden als een gezamenlijk bouwproject zouden moeten worden gerealiseerd en om die reden geen krachtige pogingen zijn ondernomen om voor de percelen ten oosten van de Paviljoensweg apart een ontsluiting te verkrijgen, doch dit leidt de Afdeling niet tot een ander oordeel ter zake. Nog daargelaten dat deze vermeende rechtvaardiging voor het weinig actieve optreden ter zake eerst in de openbare vergadering werd gegeven, is van de noodzaak om een en ander, gezien de situatie en omstandigheden van appellant, als één geheel te ontwikkelen en als één project te bouwen niet gebleken. Voor wat betreft het perceel 502 ten westen van de Pavilioensweg is de situatie anders. Uit de stukken blijkt dat appellant zich actief heeft betoond ten einde een ontsluiting vanaf de Naarderstraat te verkrijgen en dat de woningbouwplannen voldoende concreet en uitgewerkt waren.In dit verband is van belang dat appellant niet van de gemeente, die dit perceel voor woondoeleinden had bestemd, zou behoeven te verwachten dat zij niet zou willen meewerken aan de totstandkoming van de gewenste ruimtelijke functie, een functie die ook werd voorzien in het latere bestemmingsplan “Zwarte Berg”. Daarnaast speelt een rol dat perceel 502 aanvankelijk betrokken was bij de plannen voor woningbouw op het terrein De Sparren. Appellant mocht er al bij al redelijkerwijs op vertrouwen dat dit perceel zou kunnen worden bebouwd.Nu verweerder ook in het latere bestemmingsplan “Zwarte Berg” de realisering van een woonfunctie op perceel 502 nastreefde, kan zijn argument dat appellant, gelet op de ouderdom van het uitbreidingsplan, een planologische wijziging kon verwachten, niet steekhoudend worden genoemd. Aan appellant is in oktober 1971 door het gemeentebestuur te kennen gegeven dat gedeputeerde staten de eerder in het streekplan het Gooi en de Vechtstreek voorziene aanduiding “Stads- en dorpsbebouwing” voor gronden langs de Paviljoensweg zouden laten vervallen omdat deze gronden niet binnen de bebouwde kom lagen.Naar het oordeel van de Afdeling had appellant uit deze mededeling in redelijkheid niet de conclusie behoeven te trekken dat een wijziging in het planologisch regime, welke zou strekken tot het vervallen van alle woningbouwmogelijkheden, op handen was.De wijziging welke strekte tot een andere bestemming voor de gronden was eerst daadwerkelijk te verwachten toen gedeputeerde staten bij het besluit van 17 oktober 1978 aan het desbetreffende onderdeel van het bestemmingsplan “Zwarte Berg” de goedkeuring onthielden.Rekening houdende met de te verwachten planologische ontwikkelingen, de tijdsduur die appellant in feite ter beschikking stond, zijn ook naar de gemeente duidelijk kenbaar gemaakte bedoelingen en het ter zake gevoerde overleg, kan niet worden volgehouden dat appellant zich in het licht van de toenmalige omstandigheden zodanig lijdelijk heeft opgesteld dat hij moet worden geacht het risico van een nadelige planwijziging op zich te hebben genomen.Derhalve wordt het oordeel van verweerder, dat de schade door het vervallen van de bouwmogelijkheden op het perceel 502 redelijkerwijze ten laste van appellant dient te worden gelaten, niet door de feiten en de waardering daarvan gedragen. Aangezien, zoals in het voorgaande is overwogen, het bestreden besluit op diverse punten is genomen in strijd met het in het algemeen rechtsbewustzijn levende beginsel van behoorlijk bestuur, dat eist dat een beschikking moet worden gedragen door de eraan ten grondslag gelegde motivering, komt het in aanmerking voor vernietiging op de in artikel 2, eerste lid, onder d, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde grond. Op grond van artikel 5, tweede lid, tweede volzin, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen kan de Afdeling een termijn stellen waarin het overheidsorgaan, hetwelk het besluit had genomen, met inachtneming van de uitspraak opnieuw in de zaak moet voorzien.Gelet op het geheel van feiten en omstandigheden komt het de Afdeling geraden voor in dit geval van de haar in artikel 5, tweede lid, tweede volzin, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen gegeven bevoegdheid gebruik te maken op de hieronder in het dictum aangegeven wijze.
bron: www.rechtspraak.nl