AgRS 22 oktober 1991, G09.89.0084, Bestemmingsplanherziening Valkenswaard

Uitspraak in het geschil tussen: A.J.M. Beljon te Valkenswaard (appellant) en de raad der gemeente Valkenswaard (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 28 september 1989, Afd. RO. no. 89-69, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlage is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift, met bijlagen, is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Valkenswaard een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 17 juni 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en verweerder bij monde van mevrouw mr. E.M.J. Geraets hun standpunten hebben toegelicht. In rechte Het geschil is aanhangig gemaakt door een beroep op de Kroon.Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen is de Afdeling echter met de beslissing van het geschil belast. Ingevolge artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van: a. de bepalingen van een bestemmingsplan, b. de beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in de artikelen 17, 18, 18a en 19 van die wet, c. de aanhouding van de beslissing omtrent de verlening van een bouw- of aanlegvergunning ingevolge artikel 50, tweede lid, van de Woningwet, dan wel ingevolge artikel 46, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening, d. aanwijzingen als bedoeld in artikel 37, tweede lid en vijfde lid, van die wet, e. de uitnodiging of als bedoeld in artikel 38, eerste of vierde lid, f. de beslissing inhoudende een vrijstelling of als bedoeld in artikel 65, g. een besluit van de Kroon of als bedoeld in artikel 66, tweede lid, schade lijdt of zal lijden, welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 1 augustus 1989 heeft appellant verweerder verzocht om vergoeding van de schade welke hij stelt te lijden ten gevolge van het uitbreidingsplan in onderdelen “Emmalaan”. Appellant, eigenaar van het perceel Maastrichterweg 67, heeft diverse malen aangedrongen op herziening van dit uit 1964 daterende plan, waarin zijn perceel de bestemming “openbare weg” heeft.Hij is van mening, dat hij door de weigering van verweerder het bestemmingsplan te herzien – hetgeen hij in strijd acht met artikel 33 WRO – schade lijdt, aangezien hij door deze achterhaalde bestemming onnodig wordt beperkt. De schade, welke hij begroot op f 300.933,– schrijft hij toe aan het niet nakomen van de toezegging van de gemeente het pand te kopen dan wel de bestemming aan te passen, de weigering een bouwvergunning te verlenen en een tijdelijke vrijstelling, de verwijdering – door middel van toepassing bestuursdwang – van aangebrachte voorzieningen en de – zijns inziens onrechtmatige – aanleg en instandhouding door de gemeente van leidingen en voetpaden. Verweerder heeft het verzoek om schadevergoeding afgewezen met als redengeving dat het bestemmingsplan reeds van kracht was toen appellant in 1983 het perceel Maastrichterweg 67 kocht. Verweerder is verder van oordeel dat de vermeende schade ten gevolge van de fictieve weigering het bestemmingsplan te herzien, de weigering van een bouwvergunning, het toepassen van bestuursdwang en het aanleggen en in stand houden van leidingen en kabels niet als planschade is aan te merken. Appellant heeft in beroep gesteld dat verweerder in strijd met de WRO handelt door niet tijdig het bestemmingsplan te herzien. Hij heeft de in zijn verzoek om schadevergoeding aangevoerde gronden herhaald. De Afdeling overweegt het volgende. Uit de stukken blijkt dat toen appellant in 1983 het perceel Maastrichterweg 67 kocht ter plaatse het uitbreidingsplan in onderdelen “Emmalaan” vigeerde. Dit plan is op 20 augustus 1964 vastgesteld door gedeputeerde staten en bij besluit van 8 juni 1966 goedgekeurd, terwijl in 1974 de voorschriften zijn aangepast met een algemene gebruiksbepaling.In het uitbreidingsplan, dan nog steeds geldt, is het op het perceel van appellant aanwezige woonhuis bestemd tot “openbare weg”.De Afdeling stelt vast dat sedert het moment dat appellant het perceel Maastrichterweg 67 verwierf de planologische situatie ten aanzien van dit perceel niet is gewijzigd. Verweerder heeft dan ook terecht overwogen dat appellant ten tijde van de eigendomsverwerving van zijn woning wist of had kunnen weten dat aan het perceel een bestemming was gegeven die door hem als belemmerend wordt ervaren. Met verweerder moet verder worden geoordeeld dat het niet herzien van een bestemmingsplan binnen de termijn van tien jaar als bedoeld in artikel 33 geen grondslag biedt voor schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO. Evenmin kunnen, gelijk verweerder heeft overwogen de weigering een bouwvergunning te verlenen, de toepassing van bestuursdwang en de aanleg van kabels en leidingen, wat daar verder ook van zij, tot planschade leiden.Het verzoek om planschadevergoeding is in zoverre op goede gronden afgewezen. Appellant heeft zijn verzoek om schadevergoeding voorts nog gebaseerd op de weigering van burgemeester en wethouders van Valkenswaard van 17 maart 1987 een tijdelijke vrijstelling te verlenen als bedoeld in artikel 17 WRO ten behoeve van de bouw van een demontabele tent en stellage. Evenwel door de weigering een tijdelijke vrijstelling te verlenen wordt geen andere schade geleden dan die reeds door het plan werd veroorzaakt. De weigering brengt immers geen planologische verslechtering teweeg ten opzichte van het bestemmingsplan. Een weigering om een tijdelijke vrijstelling te verlenen behoort dan ook niet tot de beslissingen omtrent vrijstelling waarop artikel 49, eerste lid, onder b, WRO, dat sinds 1 juli 1986 in de wet is opgenomen, het oog heeft.De Afdeling wijst hier op de toelichting op het amendement-Te Veldhuis dat tot de huidige tekst heeft geleid (Tweede Kamer vergaderjaar 1983-1984, 14 889, nr. 45) en het daar bedoelde rapport van de commissie – Samkalden van augustus 1983, blz. 68.Daaruit blijkt het uitgangspunt dat schade veroorzaakt door de weigering vrijstelling te verlenen moet worden begrepen als schade die wordt geleden door de bepalingen van het bestemmingsplan. Uit het vorenoverwogene is reeds gebleken dat deze schade niet voor vergoeding in aanmerking komt, omdat het schade veroorzakende bestemmingsplan reeds gold op het moment dat appellant zijn perceel kocht. Mitsdien komt ook dit onderdeel van het verzoek niet voor inwilliging in aanmerking.


bron: www.rechtspraak.nl