Uitspraak in het geschil tussen: 1. J.G. Schmidt 2. J.H. Migchels 3. A.H. van Rijmenam 4. B.A.G. Ruygrok-Odemaere, allen te Wassenaar, en 5. J. Vonk te Kesteren (appellanten) en de raad der gemeente Wassenaar (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 20 maart 1989 afgewezen het verzoek van appellanten om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit (met bijlagen) is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit hebben appellanten beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. De beroepschriften zijn aan deze uitspraak gehecht: Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Wassenaar verweerschriften ingediend. Voorts heeft J. Vonk een memorie in de zin van artikel 34 van de Wet op de Raad van State ingediend. Het geschil is op 21 oktober 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin namens appellanten, sub 1 tot en met sub 4 het woord is gevoerd door mr. G.J. Vermeulen en namens verweerder door mevrouw mr. T. ten Have, medewerkster van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken. Voorts is A.H.C. van Soest gehoord. In rechte Ingevolge artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) kent de gemeenteraad indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer een beslissing tot vrijstelling als bedoeld in artikel 49 van die wet schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij zijn bestreden besluit heeft verweerder de verzoeken van appellanten om een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49, eerste lid, van de WRO afgewezen. Verweerder heeft daarbij – met overneming van het advies van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken – overwogen dat er geen direct uitzicht is van de woningen van appellanten op het woonwagencentrum. Volgens verweerder zijn appellanten niet in een zodanig nadeliger planologische situatie komen te verkeren, dat zij schade hebben geleden die redelijkerwijze niet te hunnen laste zou behoren te blijven. Appellanten sub I tot en met 4 bestrijden in vrijwel gelijk luidende beroepschriften de opvatting dat de vestiging van een woonwagencentrum in het algemeen geen schade meebrengt, die kan worden aangemerkt als schade ten gevolge van een bestemmingsplan. Zij voeren verder aan dat een planologische ontwikkeling als thans is geffectueerd allerminst behoefde te worden verwacht en ook door verweerder aanvankelijk in het geheel niet is voorzien. Voorts stellen zij dat wanneer ter plaatse premiewoningen zouden zijn gebouwd de onroerende goederen van appellanten niet in waarde zouden zijn gedaald. Appellant sub 5 voert aan dat door de realisering van het woonwagenkamp zijn vroegere woning aanzienlijk in waarde is gedaald. De Afdeling overweegt het volgende. Vooropgesteld dient te worden dat de vestiging van een woonwagencentrum in of nabij de bebouwde kom van een gemeente, mede ook gelet op het door de Rijksoverheid ter zake gevoerde spreidingsbeleid, als een normale maatschappelijke ontwikkeling moet worden beschouwd. Dit neemt naar het oordeel van de Afdeling niet weg dat in gevallen waarin de aanleg van een woonwagencentrum is mogelijk geworden door een wijziging van de planologische situatie ter plaatse en het woonwagencentrum in ruimtelijk opzicht onmiskenbaar een nadelige invloed heeft op zijn omgeving, aanleiding kan bestaan tot het toekennen van een planschadevergoeding. Daartoe dient allereerst een vergelijking te worden gemaakt tussen het als schade-oorzaak aangemerkte planologische regime en de daarvoor geldende bestemming. Uit de stukken blijkt dat de gronden waarop thans het woonwagencentrum met acht standplaatsen is gerealiseerd voor een klein gedeelte ingevolge het uitbreidingsplan in onderdelen “Zijlwatering” waren bestemd tot “Openbare weg”, “Openbare groenstrook” en “Park”. Dit uitbreidingsplan is door verweerder op 23 mei 1956 vastgesteld en heeft na het Koninklijk besluit van 14 januari 1959, no. 22 rechtskracht verkregen. Het grootste deel van de gronden was ingevolge het bestemmingsplan “Ter Weer”, dat op 16 augustus 1976 door verweerder is vastgesteld, op 14 september 1977 gedeeltelijk door gedeputeerde staten van Zuid-Holland is goedgekeurd en, voor zover hier van belang, bij Koninklijk besluit van 26 augustus 1982, no. 24, rechtskracht heeft verkregen, bestemd tot “Regionaal Verkeer, nader uit te werken door burgemeester en wethouders”. Met deze laatste bestemming werd beoogd de aanleg van een randweg – met regionale functie – tussen de Rijksstraatweg en de Katwijkseweg mogelijk te maken. Op 24 september 1985 hebben burgemeester en wethouders van Wassenaar vrijstellingen als bedoeld in artikel 19 van de WRO verleend ten behoeve van de realisering van het woonwagenkamp met bijbehorende voorzieningen en daarvoor bouwvergunning verleend. Op 18 februari 1986 hebben burgemeester en wethouders de bezwaarschriften tegen deze vrijstellingen en de verleende bouwvergunning ongegrond verklaard. Door het verlopen van de beroepstermijn zijn deze besluiten in rechte onaantastbaar geworden. Blijkens de stukken bedraagt de afstand tussen de woningen van appellanten en het woonwagencentrum 75 m of meer. De groenstrook rond het woonwagencentrum is zichtbaar vanaf de eerste verdieping van appellant sub 1. Vanaf de voormalige woning van appellant sub 5 is een gedeelte van een woonwagen te zien.Gelet hierop is de Afdeling van oordeel dat het woonwagencentrum slechts een zeer beperkte invloed heeft op het uitzicht vanaf de woningen van appellanten. Voorts merkt de Afdeling op dat de voordien geldende planologische regeling ter plaatse de aanleg van een verkeersweg mogelijk maakte, hetgeen een negatieve invloed zou hebben gehad op een woonsituatie. Hetgeen appellanten in beroep nog aanvoeren doet hieraan niet af. Uit het vorenoverwogene volgt dat verweerder de verzoeken op goede gronden heeft afgewezen, zodat er geen aanleiding bestaat het bestreden besluit te vernietigen op een der in artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde gronden.
bron: www.rechtspraak.nl