Uitspraak op het hoger beroep van: 1. H. Bril en M. Torie, wonend te Siddeburen, 2. burgemeester en wethouders van Slochteren, appellanten, tegen de uitspraak van de arrondissementsrechtbank te Groningen van 2 maart 2000 in het geding tussen: appellanten sub 1 en de raad van de gemeente Slochteren.
1. Procesverloop Bij besluit van 29 juni 1988 heeft de raad van de gemeente Slochteren (hierna: de raad) een verzoek van appellanten sub 1 (hierna: Bril en Torie) om planschadevergoeding afgewezen. Bij besluit van 22 maart 1999 heeft de raad het door Bril en Torie daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Dit besluit en het advies van de commissie bezwaar- en beroepschriften van 14 december 1998, waarnaar in het besluit wordt verwezen, zijn aangehecht. Bij uitspraak van 2 maart 2000, verzonden op 6 maart 2000, heeft de arrondissementsrechtbank te Groningen (hierna: de rechtbank) het door Bril en Torie daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, de bestreden beslissing op het bezwaarschrift vernietigd en aan Bril en Torie, ten laste van de gemeente Slochteren, een schadevergoeding toegekend tot een bedrag van f 22.000,-, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 13 mei 1997. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak hebben Bril en Torie bij brief van 31 maart 2000, bij de Raad van State ingekomen op 3 april 2000, en appellanten sub 2 (hierna: burgemeester en wethouders) bij brief van 12 apriI 2000, bij de Raad van State ingekomen op 14 april 2000, hoger beroep ingesteld. Deze brieven zijn aangehecht. Bij brief van 15 mei 2000 hebben Bril en Torie een memorie ingediend. Bij brief van 31 mei 2000 hebben burgemeester en wethouders een memorie ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 25 september 2000, waar Bril en Torie, vertegenwoordigd door mr. drs.L.A. van Montfoort, en burgemeester en wethouders, vertegenwoordigd door J.J. Jullons, ambtenaar van de gemeente, zijn verschenen.
2. Overwegingen
2.1. Bril en Torie zijn sinds 3 april 1989 eigenaar van de woning Oudeweg 146 te Siddeburen, Ingevolge het op 2 november 1989 onherroepelijk geworden bestemmingsplan “Buitengebied’ rustte op het terrein tegenover hun woning de bestemming “agrarisch gebied”. Tussen partijen is niet in geschil dat Bril en Torie door het op 22 januari 1997 onherroepelijk worden van het bestemmingsplan “Siddeburen bedrijventerrein” – ingevolge welk plan op dat terrein de bestemming “bedrijfsdoeleinden” is komen te rusten – in een planologisch nadeliger situatie zijn komen te verkeren en dat zij als gevolg daarvan schade hebben geleden, die is begroot op f 22.000,-.
2.2. De rechtbank heeft miskend dat de raad zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat voor Bril en Torie ten tijde van de aankoop van hun woning voorzienbaar was dat een wijziging van de bestemming van het tegenover hun huis gelegen terrein zou plaatsvinden, zodat de schade redelijkerwijze te hunnen laste behoort te blijven. In dit verband heeft de raad gewezen op de toelichting bij het bestemmingsplan “Buitengebied”, waarin is vermeld dat de mogelijkheden om bij Siddeburen in aansluiting op de Aceco-vestiging te komen tot situering van een bedrijfsterrein nog worden onderzocht. Of er, bezien vanuit de positie van een redelijk denkende en handelende koper, aanleiding bestond om rekening te houden met de kans dat de planologische situatie van het hiervoor bedoelde terrein in negatieve zin zou gaan veranderen, hangt af van de omstandigheden van het geval. Nu er vanuit de woning zicht is op de naast dat terrein gelegen Aceco-vestiging en Bril en Torie hadden moeten inzien dat dat terrein zich door ligging en wijze van ontsluiting leent voor vestiging van bedrijven, is de raad er niet ten onrechte vanuit gegaan dat raadpleging van de toelichting in dit geval van Bril en Torie had mogen worden gevergd.
2.3. Het hoger beroep van burgemeester en wethouders is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Doende wat de rechtbank zou behoren te doen, dient het beroep van Bril en Torie bij de rechtbank alsnog ongegrond te worden verklaard.
2.4. Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep van Bril en Torie ongegrond is.
2.5.Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
bron: www.rechtspraak.nl