AgRS 14 maart 1990, G09.88.0078, Vervallen bouwmogelijkheid Eibergen

Uitspraak in het geschil tussen: de erven Ten Hoopen (appellanten) en de raad der gemeente Eibergen (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 8 november 1988, Afd. I/212, no. 4, afgewezen het verzoek van appellanten om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Burgemeester en wethouders van Eibergen hebben in hun voorstel aan de raad der gemeente het volgende overwogen: In de vergadering van de raad van 12 april 1988 is aan de orde gesteld het verzoek van drs. G.J. Obelink, Balthasarhof 1 te Tubbergen, namens de familie Ten Hoopen, om een schadevergoeding toe te kennen op basis van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening wegens het elimineren in het bestemmingsplan “Buitengebied” van de op grond van het oude uitbreidingsplan in hoofdzaak bestaande uitbreidingsmogelijkheden ten aanzien van het pand Rekkenseweg 41, waarbij naar de mening van drs. G.J. Obelink is voorbij gegaan aan toezeggingen casu quo gerechtvaardigde verwachtingen, wat de uitbreiding van dit pand betreft. Het ingediende verzoekschrift is door de raad ontvankelijk verklaard en – overeenkomst het bepaalde in de “Procedureverordening Planschadevergoeding 1967” – ter advisering voorgelegd aan de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken te Rotterdam. Op 5 oktober 1988 is het door de genoemde stichting uitgebrachte advies ontvangen. Wij kunnen ons met het advies verenigen, hetwelk dan ook een onderdeel van dit voorstel vormt. Luidende als volgt: Namens belanghebbenden wordt gesteld dat zij een schade lijden van f 25.000,– doordat bij het bestemmingsplan “Buitengebied” de mogelijkheden van verplaatsing en uitbreiding van het pand Rekkenseweg 41 te Rekken vervallen zijn, terwijl voordien onder vigeur van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” – gelet op de brief van burgemeester en wethouders van Eibergen van 23 november 1972 – verplaatsing van dit pand en een uitbreiding met 50% mogelijk geweest zouden zijn. Met betrekking tot de ontvankelijkheid overzien wij dat, nu het bestemmingsplan “Buitengebied” bij Koninklijk besluit van 15 oktober 1982 onherroepelijk is geworden, belanghebbenden ontvankelijk zijn in hun verzoek om vergoeding van planschade. Hierbij merken wij op dat belanghebbenden ten tijde van het voorbereidingsbesluit, de tervisielegging van het plan “Buitengebied” en het Kroonbesluit betreffende dit plan rechthebbenden waren betreffende het onderwerpelijke onroerende goed. Vervolgens dient te worden onderzocht of er tussen de door belanghebbenden gestelde schade en de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” een oorzakelijk verband bestaat. Daartoe overzien wij het volgende. Bij de beoordeling van de vraag of de schade is geleden ten gevolge van de bepalingen van een bestemmingsplan dient buiten beschouwing te worden gelaten of er door burgemeester en wethouders toezeggingen zijn gedaan betreffende verplaatsing bij herbouw van het pand, nu het overgangsrecht betrekking had op een herbouw ter plaatse met een uitbreiding van maximaal 50% van de bebouwde oppervlakte (Koninklijk besluit van 24 mei 1984, nr. 16, appellant H.J.A.M. Dekkers/gemeente Ammerzoden en de rechtsoverweging van de Kroon betreffende de opname van de mogelijkheid van verplaatsing van een gebouw bij herbouw in overgangsbepalingen in Koninklijk besluit van 12 juli 1984, Bouwrecht 1984, bladzijde 894). Een onjuiste interpretatie van de overgangsbepalingen van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” door burgemeester en wethouders zou evenmin een grondslag voor schadevergoeding op basis van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening bieden (zie Koninklijk besluit van 24 juni 1988, nr. 34, appellant G. Beerens/gemeente Schiermonnikoog). Het verval van het pand dat zowel door de leegstand als door vandalisme is ontstaan, kan niet worden aangemerkt als schade die een gevolg is van de bepalingen van een bestemmingsplan, daar enerzijds zowel het vigerende als het voorheen van kracht zijnde plan bewoning van het pand toelieten, terwijl anderzijds vernielingen door vandalisme het gevolg zijn van die handelingen (Koninklijk besluit van 10 maart 1979, nr. 63, appellant De Wit/gemeente Hendrik Ido Ambacht). Tussen de door belanghebbenden gestelde schade en de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” bestaat het vereiste oorzakelijk verband wat betreft het door belanghebbenden genoemde gewijzigde overgangsrecht. Vervolgens dient te worden onderzocht of de door belanghebbenden gestelde schade, voor zover deze – als in het vorenstaande is aangegeven – een gevolg is van de bepalingen van het bestemmingsplan, redelijkerwijze niet of niet geheel te hunnen laste behoort te blijven. Daartoe vergelijken wij de sedert het besluit van de Kroon op 15 oktober 1982 vigerende planologische situatie krachtens het bestemmingsplan “Buitengebied” met de voordien geldende planologische situatie. Op grond van de overgangsbepalingen van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” mocht, indien burgemeester en wethouders daarvoor toestemming verleenden, uitbreiding van onderwerpelijke pand plaats hebben onder door dit college te stellen voorwaarden waarbij die uitbreiding maximaal 50% mocht bedragen van de oppervlakte welke reeds bebouwd was. Naar ons oordeel zouden daarbij alle belangen in de overwegingen betrokken dienen te worden. Voorts mocht het gebouw daarbij geheel of gedeeltelijk worden vernieuwd of veranderd. Krachtens de overgangsbepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” mag onderwerpelijke pand gedeeltelijk worden vernieuwd, veranderd en naar inhoud maximaal 10% worden vergroot. Op grond van laatstgenoemde overgangsbepaling is gehele vernieuwing van het pand niet toegestaan (zie uitspraken van de Afdeling rechtspraak van 30 mei 1980 en 29 augustus 1979 in Administratief rechtelijke Beslissingen 1980, nr. 612 en nr. 16). Derhalve was het overgangsrecht behorende bij het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” enigszins gunstiger voor belanghebbenden dan het huidige overgangsrecht. Het onderwerpelijke pand – met een relatief geringe oppervlakte van circa 50 m2 -, dat thans ernstig in verval is geraakt en overigens gelegen is op een afstand van circa 1,5 m. van een grote schuur van het voorheen bij deze noodwoning behorende agrarisch bedrijf, is thans slechts met relatief hoge kosten weer geschikt te maken voor bewoning en zal ook dan, gezien de ligging nabij het agrarisch bedrijf, voor bewoning weinig aantrekkelijk zijn. Belanghebbenden hebben zelf in de jaren na het overlijden van de erflater op 4 oktober 1964 tot het inwerkingtreden van het voorbereidingsbesluit op 30 oktober 1975 geen concrete bouwaanvraag ingediend ten behoeve van de uitbreiding van onderwerpelijke pand. Na een periode van verhuur aan particulieren gedurende de jaren 1955 tot 1972 is door J.J. ten Hoopen, rechtsvoorganger van een aantal belanghebbenden, in de tweede helft van 1972 bij de gemeente Eibergen informatie ingewonnen omtrent de mogelijkheden die het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” ten aanzien van onderwerpelijke onroerend goed bood. Door belanghebbenden is in de tweede helft van 1973 informatie ingewonnen omtrent de verbouw van het pand tot recreatie woonverblijf. Een concrete bouwaanvraag ten behoeve van de verbouw tot recreatie woonverblijf is niet ingediend maar in de tweede helft van 1973 heeft zich een gegadigde voor de koop van het onderwerpelijke pand aangediend die door zijn architect op 24 juli 1973 een concrete bouwaanvraag ten behoeve van permanents bewoning heeft laten indienen waarbij het pand met circa 50% zou worden uitgebreid. Deze gegadigde heeft zich nadien teruggetrokken en er is door het gemeentebestuur geen besluit op de bouwaanvraag genomen. Deze bouwaanvraag voldeed naar ons oordeel niet aan het eerste lid, onder a, van de overgangsbepaling van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” waarin bepaald is dat de aard van het gebouw in overeenstemming met het plan wordt gebracht dan wel blijft binnen de categories waartoe het behoort, of behoorde en waarbij de categorieën ..woningen (niet-agrarische)” en “agrarische bebouwing” worden onderscheiden en voorts niet aan het eerste lid, onder b, van de overgangsbepaling waarin is bepaald dat de bestaande afwijkingen niet mogen worden vergroot. onderwerpelijke pand betreft immers een noodwoning, die is gebouwd om huisvesting te bieden aan een persoon, die ter plaatste een agrarisch bedrijf uitoefende. Dit pand is – hoewel het door particulieren werd bewoond in de jaren 1955 tot 1972 – geschikt gebleven om overeenkomstig de agrarische bestemming te worden gebruikt. Vervanging van deze noodwoning door en burgerwoning leidt, gegeven de aard van de destijds geldende bestemming, tot een vergroting in kwalitatieve zin van de bestaande afwijking (zie Afdeling rechtspraak van de Raad van State, 20 april 1978, no. A-3.0230, 1977, Wierden, Bouwrecht 1978, bladzijde 553). Nu noch belanghebbenden en hun rechtsvoorgangers, noch de aspirant koper een conrete – voor vergunningverlening in aanmerking komende – bouwaanvraag hebben ingediend ten tijde dat het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” van kracht was, dient te worden geoordeeld dat zij het risico van een nadelige bestemmingswijziging op zich hebben genomen (Koninklijk besluit van 30 mei 1986, nr. 14, inzake A.J. Veldhuizen-Harkema/gemeente Vries en Koninklijk besluit van 29 mei 1986, nr. 34, inzake J.Ch. van Dijck e.a./gemeente Margraten). Derhalve dient de door belanghebbenden gestelde schade redelijkerwijs te hunnen laste te blijven.

Conclusie: Gelet op het vorenstaande adviseren wij het verzoek om vergoeding van schade ex artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening van de erven Ten Hoopen af te wijzen”. Uit het rapport blijkt derhalve dat geadviseerd wordt het verzoek om vergoeding van schade ex artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening af te wijzen, omdat noch de belanghebbenden en hun rechtsvoorgangers, noch de aspirant koper een concrete – voor verlening in aanmerking komende – bouwaanvraag hebben ingediend ten tijde dat het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” van kracht was, waardoor zij het risico van een nadelige bestemmingswijziging op zich hebben genomen. Derhalve dient de door belanghebbenden gestelde schade redelijkerwijs te hunnen laste te blijven. Gelet op het vorenstaande stellen wij de raad voor om het verzoek om schadevergoeding af te wijzen. Tegen dit besluit hebben appellanten beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Appellanten voeren daarbij aan: De raad conformeert zich in zijn besluit zonder verdere argumentatie aan het advies van de schadebeoordelingscommissie (verder te noemen: de commissie). Het lijkt erop, dat niet de raad maar de commissie heeft beslist. Een dergelijke handelwijze raakt een advies hun inziens in het hart. Niet duidelijk wordt bijvoorbeeld gemaakt of alle mogelijkheden werden nagegaan, die tot inwilliging van het verzoek zouden hebben kunnen leiden. De raad verschuilt zich als het ware achter het advies van de commissie. Als gevolg van het vorenstaande moeten zij zich dan ook bepalen en beperken (om hun beroepschrift te kunnen motiveren) tot onderstaande beoordeling van het advies van de commissie: De commissie gaat nagenoeg voorbij aan de argumentaties, motiveringen etcetera, die in de brief van 20 februari 1988 te vinden zijn. De sterling, dat (kortweg gezegd) verwachtingen werden opgeroepen, wordt niet bestreden. Dit is een belangrijk gegeven. Het is niet juist te suggereren, dat het gemeentebestuur (“ten tijde dat het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” van kracht was”) bereid zou zijn geweest aan de verlening van de gewenste bouwvergunning medewerking te verlenen. Dit was al in 1974 duidelijk het geval niet meer. Vide het advies van 22 april 1974. Het “verwijt” wordt gemaakt, dat geen bouwplan werd ingediend. Hiervan is reeds het een en ander in de brief van 20 februari 1988 gezegd. Zij merken verder op, dat het niet redelijk is te verwachten dat kosten en moeite voor een bouwplan worden gemaakt en gedaan in een klimaat van misverstanden, onzekerheden, verwarringen en weigeringen. Dit is toch geen zakelijke basis waarop een bouwplan kan worden voorbereid? De commissie maakt een onderscheid tussen een woning met agrarische bestemming en een burgerwoning. Dit onderscheid heeft het gemeentebestuur nimmer gemaakt. De verwarring is kennelijk groot. De familie Ten Hoopen heeft namelijk slechts gevraagd de noodwoning te mogen “verplaatsen” en te transformeren in een vakantieaccommodatie waarvoor beperktere voorschriften gelden. Hierop en niet op iets anders is het gemeentebestuur ingegaan. Zie het stuk van 10 juli 1973. De opmerking dat relatief hoge kosten moeten worden gemaakt om de noodwoning weer geschikt te maken is niet relevant. Deze kosten komen uiteraard voor hun rekening, omdat deze kosten helaas niet bij de onbekende vandalen te declareren zijn. De mededeling dat de ligging nabij het agrarisch bedrijf (moet trouwens veehandel zijn) weinig aantrekkelijk is, is subjectief. Er zijn genoeg mensen die met aanvaarding van de nadelen er veel voor over hebben om op het betreffende terrein ter grootte van + 2000 m2 (op het platteland) te kunnen verblijven en te recreëeren. Met andere woorden, de commissie onderschat de waarde van de situatie die zou ontstaan als alsnog de gewekte verwachtingen zouden worden gehonoreerd. Met betrekking tot de opmerking dat zich naast de woning een grote schuur bevindt mogen zij meedelen dat deze schuur (ter vervanging van een aanzienlijk kleinere) op grove wijze over de kadastrale grenzen heen is gebouwd. Zij sluiten tevens niet uit dat de oppervlakte van de schuur te groot blijkt te zijn uitgevallen. Hieromtrent hebben zij bij het gemeentebestuur om opheldering gevraagd. Inmiddels is tegen de betrokken veehandelaar een civiele procedure gestart. In eerste instantie is deze handelaar tot afbraak van het teveel gebouwde (ong. 40 m2) veroordeeld. Het is vreemd dat de commissie deze feiten, die ook het gemeentebestuur bekend zijn en waarover het nodige in de dossiers te vinden is, is ontgaan. Uiteraard is een en ander ook in de bespreking, die zij met de commissie hebben gehad, aan de orde geweest. Afbraak van 1/3 deel van de schuur beïnvloedt de waarde van het perceel uiteraard zeer gunstig. De commissie wijst op de risico’s van een bestemmingswijziging. Zij nemen aan dat de commissie calculeerbare risico’s bedoelt. Welnu, de familie kon niet bevroeden dat een nieuw bestemmingsplan in voorbereiding was en kon derhalve de mate van het risico ook niet berekenen. Ten overvloede verwijzen zij in dit verband naar punt 8 van de brief van 20 februari 1988. Het voorbereidingsbesluit werd nota bene reeds op 14 oktober 1975 genomen. In de daarvoor geligende correspondentie werd van dit feit nimmer gewag gemaakt. De commissie haalt enkele Koninklijke besluiten aan met betrekking tot risicoaanvaarding. Over deze materie wordt blijkbaar verschillend gedacht. Op hun beurt brengen zij in herinnering het contraire Koninklijk besluit van 20 oktober 1982, Staatsblad 620, inzake Beesel. De Afdeling voor de geschillen van bestuur wilde in dat geval wel een schadevergoeding toekennen. Inmiddels is de werking van artikel 49 verruimd en is de beroepsprocedure gewijzigd. Dit geeft de burger moed als een verzoek tot schadevergoeding wordt afgewezen, hetgeen als onredelijk wordt ervaren. Met betrekking tot de bantering van de Procedureverordening Planschadevergoeding 1967 merken zij op: a. artikel 3, derde lid. Ten aanzien hiervan dient nog een beslissing te worden genomen. b. artikel 7, tweede lid. Wat dit beraad ten aanzien van de voorkoming en beperking van de schade in concreto heeft opgeleverd is uit het advies niet duidelijk geworden. c. artikel 9. De commissie heeft zich niet aan de gestelde termijn gehouden. In hoeverre dit feit de validiteit van het bestreden raadsbesluit en de verdere procedure beïnvloedt vermogen zij (nog) niet te beoordelen. De voorzichtige conclusie dringt zich op, dat de zorgvuldigheid in het gedrang is gekomen. Als men niet aan de gestelde termijn was voorbijgegaan hadden zij het beroepschrift weken eerder kunnen indienen, waardoor het oordeel ook veel eerder bekend zou zijn geweest. Desgevraagd heeft verweerder een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 15 januari 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellanten, vertegenwoordigd door drs. G.J. Obelink, en verweerder, vertegenwoordigd door H. Heideveld, hun onderscheiden standpunten nader hebben toegelicht. In rechte Het onderwerpelijke geschil is aanhangig gemaakt door een beroep op de Kroon. Op 1 januari 1988 is evenwel de Tijdelijke wet Kroongeschillen in werking getreden. Ingevolge artikel 1, eerste lid, van deze wet is de Afdeling met de beslissing van het geschil belast. Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 20 februari 1988 hebben appellanten verweerder verzocht om vergoeding van de schade ten bedrage van f 25 000, welke zij stellen te hebben geleden ten gevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied”. Door deze bepalingen is, zo hebben appellanten gesteld, een eertijds op grond van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” bestaande mogelijkheid tot uitbreiding en verplaatsing van het pand Rekkenseweg 41 te Eibergen komen te vervallen. Verweerder heeft het onderwerpelijke verzoek afgewezen en heeft daarbij onder andere overwogen, dat weliswaar het overgangsrecht behorende bij het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” voor appellanten enigszins gunstiger was dan het huidige overgangsrecht, doch dat zij het risico van een nadeliger bestemmingswijziging op zich hebben genomen door ten tijde van het van kracht zijn van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” geen voor inwilliging in aanmerking komende aanvraag om bouwvergunning in te dienen. Appellanten kunnen zich met deze beslissing niet verenigen en hebben, naast bezwaren van procedurele aard, aangevoerd dat hen in redelijkheid niet kan worden verweten geen aanvraag om een bouwvergunning te hebben ingediend, omdat allerminst zeker was dat de verlangde bouwvergunning zou worden verleend en het opstellen van een bouwplan gepaard gaat met de nodige kosten en moeite. Voorts hebben appellanten onder meer naar voren gebracht, dat zij niet konden bevroeden, dat een nieuw bestemmingsplan in voorbereiding was, zodat zij de mate van het risico van een bestemmingswijziging niet konden berekenen. De Afdeling overweegt ter zake het volgende. Blijkens de stukken is de op het perceel kadastraal bekend gemeente Eibergen, sectie 0, no. 65, gelegen woning Rekkenseweg 41 in 1946 gebouwd als noodwoning nadat de op het perceel sectie 0, no 67, gesitueerde boerderij Rekkenseweg 45 door brand was verwoest. De woning Rekkenseweg 41 is tot 1955 bij de rechtsvoorganger van appellanten als agrarische bedrijfswoning in gebruik geweest. Van 1955 tot 1972 is dit pand als burgerwoning verhuurd geweest aan derden. De boerderij Rekkenseweg 45 die in 1949 is herbouwd is door de rechtsvoorganger van appellanten in 1964 verkocht. De in het geding zijnde noodwoning staat sinds 1972 leeg. Ter beoordeling van de vraag of appellanten als gevolg van de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” in een nadeliger positie zijn komen te verkeren dient de planologische situatie op grond van dit plan te worden vergeleken met het planologisch regime voortvloeiend uit het voordien geldende “Uitbreidingsplan in hoofdzaak”. Het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” is door verweerder vastgesteld op 18 september 1963 en heeft rechtskracht verkregen bij Koninklijk besluit van 24 november 1966, no. 21. In dit plan heeft het perceel sectie 0, no. 65, de bestemming “agrarisch gebied zonder bebouwing A” verkregen. Op gronden met deze bestemming mochten ingevolge de bij het plan behorende voorschriften onder bepaalde voorwaarden slechts hoenderhokken worden gebouwd, terwijl burgemeester en wethouders ontheffing van de vigerende bestemming konden verlenen ten behoeve van de  bouw van melkstallen en open loopstallen. Op grond van de in artikel 26, lid II, onder 1, van de voorschriften opgenomen overgangsbepaling mochten voor zover te dezen van belang gebouwen die reeds bestonden voor de eerste tervisielegging van het plan, derhalve voor 28 maart 1963, geheel of gedeeltelijk worden vernieuwd of veranderd, mits de aard van het gebouw in overeenstemming met het plan werd gebracht, dan wel bleef binnen de categorie waartoe het behoorde en de bestaande afwijkingen niet werden vergroot. Krachtens het gestelde onder 2 van deze bepaling mocht met toestemming van burgemeester en wethouders onder door hen te stellen voorwaarden uitbreiding van vorenbedoelde gebouwen plaatsvinden tot maximaal 50% van de bebouwde oppervlakte. Voor het buitengebied van de gemeente Eibergen is op 30 oktober 1975 een voorbereidingsbesluit getroffen, waarna op 29 oktober 1976 het ontwerpbestemmingsplan “Buitengebied” ter visie is gelegd. Het bestemmingsplan “Buitengebied” is door verweerder vastgesteld op 17 mei 1977 en door gedeputeerde staten van Gelderland goedgekeurd op 6 oktober 1978. Even vermeld bestemmingsplan heeft rechtskracht verkregen bij Koninklijk besluit van 15 oktober 1982. Het perceel sectie 0, no. 65, heeft in dit plan de bestemming “Agrarisch gebied” gekregen. Het meergenoemde pand Rekkenseweg 41 ligt wel binnen een bebouwingsoppervlak doch niet binnen een bouwperceel. Ter plaatse mogen, gelet op artikel 6, eerste lid, van de planvoorschriften, melkstallen, openkapschuren, schuilgelegenheden en andere bouwwerken worden gebouwd. Ingevolge artikel 32, eerste lid, van de planvoorschriften mag, voor zover te dezen van belang, een bouwwerk dat op het tijdstip van de Ter inzage legging van het ontwerpplan bestond gedeeltelijk worden vernieuwd, veranderd en voor zover het een gebouw betreft naar inhoud maximaal met 10% worden vergroot, met dien verstande dat het bouwwerk naar zijn aard in overeenstemming wordt gebracht met het plan, dan wel blijft binnen de categorie waartoe het behoort en geen andere afwijkingen van het plan ontstaan. Naar het oordeel van de Afdeling moet de woning Rekkenseweg 41 vanaf 1955 worden aangemerkt als behorend tot de categorie “woningen-niet agrarisch” (“Uitbreidingsplan in hoofdzaak”), onderscheidenlijk de categorie burgerwoningen (bestemmingsplan “Buitengebied”). Verplaatsing van vorenbedoelde woning was op grond van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” niet mogelijk, evenmin als dit mogelijk is op grond van het bestemmingsplan “Buitengebied”. De mogelijkheden tot uitbreiding van de woning zijn door de bestemmingsplanwijziging in beginsel teruggebracht van 50% van de oppervlakte naar 10% van de inhoud. Daar staat tegenover dat op grond van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” voor uitbreiding van de woning toestemming van burgemeester en wethouders nodig was, welke toestemming burgemeester en wethouders in ek geval vanaf eind 1973 niet wensten te verlenen. De overgangsbepaling in het bestemmingsplan “Buitengebied” geeft een aanspraak op uitbreiding met 10%. Waar het betreft de uitbreidingsmogelijkheden van het pand heeft het bestemmingsplan “Buitengebied” appellanten dan ook veeleer in een gunstiger positie gebracht. De mogelijkheden om de woning Rekkenseweg 41 te vernieuwen en te veranderen zijn, vergeleken met het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak”, door de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” evenwel beperkt tot een gedeeltelijke verandering of vernieuwing. In dit opzicht zijn appellanten in een nadeliger positie komen te verkeren. Appellanten hebben echter, door gedurende een reeks van jaren geen gebruik te maken van de mogelijkheden tot een algehele verandering of vernieuwing van de noodwoning die het “Uitbreidingsplan in hoofdzaak” bood, het risico genomen van een voor hen nadelige wijziging van de bestemming. Voor appellanten viel in de eerste helft van de 70’er jaren te verwachten dat binnen afzienbare termijn een nieuw bestemmingsplan zou worden vastgesteld, omdat ter plaatse nog een uitbreidingsplan in hoofdzaak van voor de inwerkingtreding van de Wet op de Ruimtelijke Ordening op 1 augustus 1965 gold. Daar komt bij dat, gelet op de ontwikkeling in de gedachtevorming en in het overheidsbeleid met betrekking tot de bescherming van de landschappelijke en natuurwetenschappelijke waarden van de landelijke gebieden in de loop der jaren, het in de lijn der verwachting lag dat een nieuw bestemmingsplan een strikter overgangsrecht zou bevatten. De vraag of en in hoeverre burgemeester en wethouders door middel van hun brief van 23 november 1972 en door hun houding ten opzichte van appellanten bij appellanten destijds een in rechte te honoreren verwachting hebben gewekt dat hen een bouwvergunning ten behoeve van de uitbreiding en verplaatsing van de noodwoning zou worden verleend dient bij de beoordeling van het onderwerpelijke geschil buiten beschouwing te blijven. Dit geldt evenzeer met betrekking tot de vraag of de schuur op het perceel sectie 0, no. 66, al dan niet over de perceelgrens is gebouwd en of burgemeester en wethouders hiervan een verwijt valt te maken. Deze kwesties vormen geen uitvloeisel van de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied”. Het vorenoverwogene in aanmerking genomen deelt de Afdeling de opvatting van verweerder, dat de door appellanten gestelde schade ten gevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” redelijkerwijs te hunnen laste behoort te blijven. De Afdeling acht het voorts aanvaardbaar dat verweerder ter motivering van zijn besluit heeft volstaan met een verwijzing naar het voorstel van burgemeester en wethouders van 18 oktober 1988 en het advies van de schadebeoordelingscommissie van oktober 1988. Aldus heeft verweerder te kennen gegeven de argumenten en standpunten van burgemeester en wethouders en de schadebeoordelingscommissie over te nemen en deze tot de zijne te maken. Verder valt het naar het oordeel van de Afdeling te billijken dat de schadebeoordelingscommissie in haar advies niet expliciet uitdrukking heeft gegeven aan de uitkomsten van het beraad als bedoeld in artikel 7, tweede lid, van de “Procedureverordening planschadevergoeding 1967”, aangezien het op voorhand duidelijk was dat de bepalingen van het bestemmingsplan “Buitengebied” en met name de hiervoor weergegeven overgangsbepaling, geen ruimte bieden tot voorkoming of beperking van de beweerde schade. De in artikel 9 van de procedureverordening opgenomen termijn moet worden opgevat als een termijn van orde. Overschrijding daarvan heeft geen gevolgen voor de rechtsgeldigheid van het bestreden besluit. Ten slotte hebben appellanten aangevoerd, dat verweerder geen beslissing heeft genomen op de voet van artikel 3, derde lid, van de “Procedureverordening planschadevergoeding 1967” over teruggave van het door hen op grond van artikel 3, eerste lid, van de verordening gestorte bedrag van f 25,–. Krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening staat slechts beroep open tegen een besluit tot weigering of tot toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in het eerste lid van dat artikel. Ter zake van de heffing van het bedrag van f 25,– en de vraag of dit bedrag al dan niet op grond van artikel 3, derde lid, van de procedureverordening behoort te worden teruggegeven staat mitsdien geen beroep open. Derhalve dient het hiervoor weergegeven bezwaar van appellanten in het kader van deze procedure buiten beschouwing te blijven. Gelet op het vorenoverwogene komt de Afdeling tot de slotsom dat verweerder het verzoek van appellanten op goede gronden heeft afgewezen. Aangezien de Afdeling ook anderszins niet is gebleken dat het bestreden besluit in aanmerking komt om te worden vernietigd op een der gronden genoemd in artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen dient het beroep te worden verworpen.


bron: www.rechtspraak.nl