Uitspraak in het geschil tussen: J.H. van de Perre te Oldenzaal (appellant) en de raad der gemeente Oldenzaal (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 2 maart 1989, no. 17, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift met bijlage is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Oldenzaal een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 19 maart 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en bijgestaan door G.H.M. Flinkers en verweerder, vertegenwoordigd door mr. P.H. Revermann, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte Het onderwerpelijke beroep is aanhangig gemaakt door een beroep op de Kroon. Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen is evenwel de Afdeling met de beslissing van het geschil belast. Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Appellant heeft verweerder bij brief van 20 juni 1986 vergoeding verzocht van schade, welke hij stelt te lijden ten gevolge van de reconstructie van de kruising Steenstraat/Spoorstraat/Berkstraat/Beatrixstraat te Oldenzaal, waaraan zijn bedrijf, een detailhandel in radio’s, televisies, andere elektrische apparaten en verlichting, ligt. Ten gevolge van die verkeersreconstructie is de bereikbaarheid van het bedrijf tijdens en na de uitvoering van de werkzaamheden volgens appellant zodanig verslechterd, dat daardoor een ernstige omzetdaling heeft plaatsgevonden en de exploitatie van de winkel blijvend wordt bemoeilijkt. In zijn beroepschrift voert appellant onder verwijzing naar het gelijkheidsbeginsel nog aan dat in een soortgelijke situatie met betrekking tot de aan de overzijde van zijn bedrijf gelegen kiosk de gemeente wel schadevergoeding heeft gegeven. Verweerder heeft het vorengenoemde verzoek van appellant bij zijn bestreden besluit afgewezen op de gronden dat appellant niet door de bepalingen van het bestemmingsplan “Op den Koem en omstreken” in een nadeliger positie is gebracht omdat de in geding zijnde verkeersreconstructie op het voorheen vigerende Uitbreidingsplan in onderdelen “Oldenzaal 1964” reeds was toegestaan en dat artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening geen mogelijkheid biedt voor het verlenen van schadevergoeding verband houdend met een vermindering van de omzet tijdens de uitvoering van verkeersreconstructiewerkzaamheden en ten gevolge van diverse getroffen verkeersmaatregelen ter regulering van verkeersstromen. De Afdeling overweegt het volgende.Blijkens de stukken is het bestemmingsplan “Op den Koem en omstreken” door de raad der gemeente Oldenzaal vastgesteld bij besluit van 18 September 1980, door gedeputeerde staten van Overijssel grotendeels goedgekeurd op 27 oktober 1981 en heeft het rechtskracht verkregen bij Koninklijk besluit van 17 augustus 1987, no. 34. De reconstructie als gevolg waarvan appellant stelt schade te hebben geleden is uitgevoerd in 1985, derhalve voordat het bestemmingsplan “Op den Koem en omstreken” rechtskracht verkreeg. Aangezien onder de bepalingen van een bestemmingsplan in artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening dienen te worden verstaan de bepalingen van een bestemmingsplan dat rechtskracht heeft verkregen, moet worden geoordeeld dat de gestelde schade niet het gevolg is van voornoemd bestemmingsplan. Ten tijde van de gewraakte reconstructie gold ter plaatse het bestemmingsplan in onderdelen “Oldenzaal 1964”, dat ingevolge artikel 10 van de Overgangswet Ruimtelijke Ordening en Volkshuisvesting wordt geacht een bestemmingsplan in de zin van de Wet op de Ruimtelijke Ordening te zijn. In dit plan waren de gronden waarop de reconstructie is uitgevoerd bestemd als “openbare weg en parkeerterrein” en werden zij overeenkomstig deze bestemming gebruikt. Onder deze omstandigheden kan niet worden gezegd dat de schade door de reconstructie kan worden toegerekend aan genoemd uitbreidingsplan, nu deze reconstructie geheel binnen het kader van een reeds verwezenlijkte bestemming werd uitgevoerd. Zoals uit het voorgaande blijkt is de Afdeling van oordeel dat verweerder het verzoek om schadevergoeding heeft afgewezen op grond van een onjuiste uitleg van het begrip “bepalingen van het bestemmingsplan”. Het bestreden besluit moet derhalve op grond van artikel 2, eerste lid, onder a, der Tijdelijke wet Kroongeschillen wegens strijd met artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening worden vernietigd. Het vorenstaande in aanmerking genomen acht de Afdeling tevens termen aanwezig om met toepassing van artikel 5, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen zelf in de zaak te voorzien in dier voege dat het verzoek van appellant van 20 juni 1986 wordt afgewezen.
bron: www.rechtspraak.nl