Uitspraak in het geschil tussen: H.C. Hageman te Nijmegen (appellant) en de raad der gemeente Nijmegen (verweerder). Overzicht van het geschil. Verweerder heeft bij zijn besluit van 6 juli 1988, no. 221/1988, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Nijmegen een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 9 april 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant, vergezeld van C.J.L. de Kloet, en verweerder, vertegenwoordigd door mr. M.W. Weber, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 19 schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Appellant heeft bij een schrijven van 11 november 1985 verzocht om vergoeding van schade welke hij stelt te lijden ten gevolge van de vestiging met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening van een woonwagencentrum op een terrein tegenover zijn woning aan de Dorpsstraat in Neerbosch. Appellant stelt dat de bij hem in eigendom zijnde en door hem bewoonde woning aan de Dorpsstraat no. 99 als gevolg van de realisering van het woonwagencentrum in waarde is gedaald. Verweerder heeft bij zijn besluit van 5 maart 1986 afwijzend op het verzoek beschikt. Dit raadsbesluit is echter bij Koninklijk besluit van 19 oktober 1987, no. 13 vernietigd op de formele grond dat verweerder de destijds geldende Procedureverordening Planschadevergoeding 1971 niet in acht heeft genomen. Verweerder heeft op 20 januari 1988 met het verzoek om advies het onderwerpelijke verzoek om schadevergoeding alsnog in handen gesteld van de schadebeoordelingscommissie. In het bestreden besluit heeft verweerder, het advies van deze commissie volgend, het verzoek wederom afgewezen. De afwijzing berust kort weergegeven op het oordeel dat, de waardedaling van de woning niet direct is te wijten aan de vestiging van het woonwagencentrum doch veeleer aan de prijsontwikkelingen in de onroerend goed-markt. De feitelijke situatie wordt aanvaardbaar geacht waarbij in aanmerking wordt genomen dat het hier gaat om een centrum voor slechts drie woonwagenstandplaatsen. Appellant meent dat verweerder de waarde van zijn woning onjuist taxeert en dat de ruimtelijke invloed van het woonwagencentrum door de aanwezigheid van andere voertuigen en het ontbreken van een omringende groenvoorziening aanzienlijk groter is dan door verweerder voorgesteld. De Afdeling overweegt ten aanzien hiervan het volgende. De Afdeling stelt voorop dat verweerder terecht heeft overwogen dat de vestiging van een woonwagencentrum in of nabij de bebouwde kom van een gemeente, mede ook gelet op het door de Rijksoverheid ter zake gevoerde spreidingsbeleid als een normale maatschappelijke ontwikkeling moet worden gezien. Dit neemt naar het oordeel van de Afdeling echter niet weg dat in gevallen waarin de aanleg van een woonwagencentrum mogelijk is geworden door een wijziging van de planologische situatie ter plaatse en het woonwagencentrum in ruimtelijk opzicht onmiskenbaar een nadelige invloed heeft op zijn omgeving aanleiding kan bestaan tot het toekennen van schadevergoeding. Voor de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening dient in de eerste plaats te worden bezien of sprake is van een wijziging van het planologisch regime waardoor appellant in een nadeliger situatie is komen te verkeren. Verweerder is er van uit gegaan dat op grond van het bestemmingsplan “Neerbosch Oost II” het terrein waarop het woonwagencentrum met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening is gerealiseerd bestemd was als “Gemeenschappelijke tuin of open erf”. Uit de stukken en het verhandelde in de openbare vergadering van de Afdeling, voornoemd, is evenwel gebleken dat het westelijke deel van het terrein ingevolge het bestemmingsplan “Neerbosch-Oost II” was bestemd tot “Gronden bestemd voor kanaalverbreding en daarbij behorende weg- en waterbouwkundige werken” en dat voor het overige deel krachtens het partieel uitbreidingsplan “Neerbosch-Oost” de bestemming “Bebouwing in klasse K, een bebouwing met bijzondere gebouwen” vigeerde. Hieruit volgt dat verweerder zijn beslissing voor wat betreft de planvergelijking niet heeft gegrondvest op de ter zake juiste feiten. Voorts blijkt uit de stukken dat de schadebeoordelingscommissie en verweerder niet hebben onderzocht of de verandering in planologische regelgeving appellant in een nadelige positie zou brengen en of deze ten eigen laste van verzoeker zou moeten blijven. Commissie en verweerder hebben in hun beoordeling ieder tastbaar nadeel op voorhand uitgesloten door er van uit te gaan dat de waarde van het pand van appellant met en zonder het woonwagencentrum hetzelfde zou zijn. De Afdeling is van oordeel dat verweerder door het hanteren van dit uitgangspunt in onvoldoende mate kennis heeft genomen van de relevante feiten en omstandigheden die nodig zijn voor een zorgvuldige beoordeling van het verzoek. In verband met het voorgaande komt de Afdeling tot het oordeel dat het bestreden besluit is genomen in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur die eisen dat een beschikking met de nodige zorgvuldigheid wordt voorbereid en wordt gedragen door de er aan ten grondslag gelegde motivering. Derhalve dient het bestreden besluit te worden vernietigd op de in artikel 2, eerste lid, onder d, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde grond.
bron: www.rechtspraak.nl