Uitspraak in het geschil tussen: de Stichting Administratiekantoor Walet te Amsterdam (appellants) en de raad der gemeente Amsterdam (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 7 September 1988, no. 1206, afgewezen het verzoek van appellants om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Amsterdam een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 21 mei 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellants bij monde van N. Walet en C.C.M. Verhees en verweerder, vertegenwoordigd door mevrouw C.M.J. Kramer, hun standpunten hebben toegelicht. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 20 januari 1988 heeft appellants verweerder verzocht om vergoeding van de schade welke zij stelt te hebben geleden ten gevolge van de wijziging van de bestemming van de begane grond van het pand Koningsstraat 46, waarvan zij eigenaresse is. Deze bestemmingswijziging houdt in, aldus appellants, dat het gedeelte van het pand, dat een bedrijfsbestemming had, een woonbestemming heeft gekregen. De waardevermindering die door deze wijziging is ontstaan, zou, blijkens een in opdracht van appellants opgesteld taxatierapport, f 20.000,– bedragen. Verweerder heeft het verzoek van appellants afgewezen, op de grond dat tijdens de bestemmingsplanprocedure van het vigerende bestemmingsplan Nieuwmarkt en het daarbij behorende uitwerkingsplan niet is gebleken van een bedrijfsmatig gebruik van de begane grond van het pand Koningsstraat 46. Geenszins is dan ook vast komen te staan, aldus verweerder, dat er sprake is van een bestemmingsplanwijziging. Appellante kan zich niet met deze beslissing verenigen en heeft in beroep gesteld dat de benedenverdieping van het pand altijd als bedrijfsruimte of als kantoor is verhuurd geweest. Appellante heeft haar verzoek om schadevergoeding dan ook herhaald en voorts heeft zij verzocht, bij niet toekenning van een vergoeding, om een bestemmingswijziging. De Afdeling stelt voorop dat thans uitsluitend ter beoordeling staat het beroep tegen de weigering van een verzoek om schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Een dergelijke procedure kan niet leiden tot een wijziging in het bestemmingsplan. Mitsdien kan appellants, voor zover zij beoogt met dit beroep de bestemming van het in geding zijnde pand te wijzigen, hierin niet worden ontvangen. De Afdeling overweegt voorts het volgende. Uit de stukken blijkt dat het pand Koningsstraat 46 ten tijde van de aankoop door appellants ingevolge het toen vigerende wederopbouwplan Nieuwmarkt, door verweerder vastgesteld bij besluit van 4 februari 1953, en door de Minister van Volkshuisvesting en Bouwnijverheid bij besluit van 25 februari 1958 goedgekeurd, deels de bestemming “Bebouwing D: bedrijfsgebouwen” en deels de bestemming “overbouwde wegen en voetpaden” had. Deze bestemmingen maakten, gelet op het bepaalde in artikel 3, derde lid, van de bebouwingsvoorschriften de oprichting van bedrijfsgebouwen mogelijk, zij het dat daarbij artikel 7, dat een zekere overbouwing voorschrijft, in acht moest worden genomen. Bij besluit van 31 augustus 1977 heeft verweerder besloten dit wederopbouwplan in te trekken. Dit besluit diende ingevolge artikel 35 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (oud), door gedeputeerde staten te worden goedgekeurd. Vastgesteld moet worden dat dit besluit van verweerder niet is goedgekeurd, zodat het besluit tot intrekking van het wederopbouwplan Nieuwmarkt nooit rechtskracht gekregen heeft. In het op 19 juni 1980 door verweerder vastgestelde bestemmingsplan “Nieuwmarkt” heeft het in geding zijnde pand de nog uit te werken bestemming “Woonbebouwing c.a. AA7” gekregen. Het bestemmingsplan heeft, behoudens een aantal te dezen niet van belang zijnde onderdelen, bij Koninklijk besluit van 22 mei 1984, nr. 16 rechtskracht gekregen. Voorts hebben burgemeester en wethouders van de gemeente op 5 juni 1985 het voor dit pand geldende uitwerkingsplan “Uitwerking 2, deel 1 – blok AA7” vastgesteld, welk plan door gedeputeerde staten op 12 november 1985 is goedgekeurd. In het uitwerkingsplan is het pand van appellant bestemd tot “meergezinshuizen Al”. Ingevolge de bij het uitwerkingsplan behorende planvoorschriften kan het pand van appellants uitsluitend worden bestemd voor meergezinshuis met in begrip van bijbehorende nevenruimten en is de oprichting van een bedrijf op de begane grond niet toegestaan. Bij de beantwoording van de vraag of voldoende grond bestaat om toepassing te geven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening dient allereerst een vergelijking te worden gemaakt tussen het als schade-oorzaak aangemerkte planologisch regime en de daarvoor geldende bestemming. Vastgesteld moet worden dat verweerder nagelaten heeft een vergelijking te maken tussen de huidige planologische situatie en de daarvoor op grond van het wederopbouwplan geldende bestemming. Voorts moet, gelet op het vorenoverwogene, worden geconcludeerd dat niet zonder meer kan worden gesteld dat appellants ten gevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan geen schade lijdt of zal lijden welke niet te hare laste behoort te blijven. Nu verweerder blijkens zijn bestreden besluit van oordeel is dat van een planologische verslechtering geen sprake is, terwijl hij geen vergelijking heeft gemaakt tussen de huidige planologische situatie en de daarvoor geldende bestemming heeft hij een onjuiste toepassing gegeven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Ter zitting heeft de vertegenwoordiger van verweerder erkend dat geen planvergelijking heeft plaatsgevonden, doch gesteld dat hierin geen aanleiding bestaat het bestreden besluit te vernietigen, nu in verband met de voorheen geldende bestemming “overbouwde wegen en voetpaden” de huidige planologische situatie niet als ongunstiger kan worden beschouwd. Aan de Afdeling is niet kunnen blijken dat deze bestemming waardedrukkend was, doch verweerder zal dit bij de planvergelijking nader dienen te onderzoeken. Het vorenstaande leidt de Afdeling tot de conclusie dat het bestreden besluit dient te worden vernietigd op grond van artikel 2, eerste lid, onder a, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen.
bron: www.rechtspraak.nl