Uitspraak in het geschil tussen: B.Th. van Rooy te Lieshout (appellant) en de raad der gemeente Lieshout (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 14 maart 1989 afgewezen casu quo appellant niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoek om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht: De Adviseur ten behoeve van de Raad van State heeft een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 20 augustus 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant, vertegenwoordigd door mevrouw mr. H.A.M. Lamers, en verweerder, bij monde van mr. D.C.E. de Groot, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte Bij zijn bestreden besluit heeft verweerder het verzoek van appellant om schadevergoeding op grond van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening afgewezen casu quo appellant niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoek. Verweerder heeft daarbij, met overneming van het ter zake uitgebrachte advies van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken, overwogen dat de beslissing omtrent vrijstelling niet rechtsgeldig tot stand is gekomen en derhalve niet als basis kan dienen voor toepassing van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Appellant voert aan dat verweerder ten onrechte heeft geoordeeld dat de gestelde schade niet is aan te merken als planschade in de zin van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer een beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 19 van die wet schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Uit de stukken blijkt dat burgemeester en wethouders van Lieshout op 21 april 1987 aan Bouwinitiatief Nederland B.V., na een daartoe verleende verklaring van geen bezwaar vrijstelling als bedoeld in artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening van de bepalingen van het bestemmingplan “Vogelenzang” hebben verleend ten behoeve van de bouw van drie vrijstaande woningen en zes halfvrijstaande woningen op het perceel, kadastraal bekend gemeente Lieshout, sectie H, nos. 537 (gedeeltelijk) en 2318 (gedeeltelijk). Ten tijde van dit besluit van 21 april 1987 was geen ontwerp-bestemmingsplan ter inzage gelegd en gold er evenmin een voorbereidingsbesluit, zodat niet was voldaan aan het bepaalde in artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Op 6 augustus 1987 is onder meer voor het betrokken gebied echter het ontwerp-bestemmingsplan “Vogelenzang 1986” ter inzage gelegd. Op 17 september 1987 hebben burgemeester en wethouders van Lieshout afwijzend beslist op het door appellant ingediende bezwaarschrift tegen het hiervoor genoemde vrijstellingsbesluit op grond van de Wet administratieve rechtspraak overheidsbeschikkingen. Bij uitspraak van 4 december 1987 heeft de Voorzitter van de Afdeling rechtspraak het verzoek om schorsing van de beschikking van 17 september 1987 afgewezen. Blijkens de thans bestreden beschikking is verweerder kennelijk van mening dat voor de toepassing van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening is vereist dat het schadeveroorzakende besluit op de voorgeschreven wijze tot stand is gekomen. Hiermee miskent verweerder echter dat toetsing van de rechtmatigheid van de in artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening genoemde besluiten niet plaatsvindt bij de beoordeling van verzoeken om schadevergoeding op grond van dat wetsartikel, doch in het kader van andere procedures. Het is voor de beoordeling van verzoeken om schadevergoeding op grond van genoemde wetsbepaling niet relevant of het schadeveroorzakende besluit, indien het behoort tot de in artikel 49 met name genoemde besluiten, op de voor dat besluit voorgeschreven wijze tot stand is gekomen, aangezien dit op zichzelf niet, het gevolg heeft dat het betrokken besluit geen rechtskracht heeft. Van belang is slechts de vraag of deze besluiten ten tijde van de beslissing op het verzoek om schadevergoeding in rechte niet meer kunnen worden aangetast. Immers, zodra vaststaat dat zulk een besluit in rechte onaantastbaar is geworden kan worden vastgesteld dat er een rechtsgrond aanwezig is voor wijziging van de ruimtelijke situatie en welke gevolgen deze wijziging kan hebben voor de vermogensrechtelijke positie van belanghebbenden. Uit het vorenoverwogene volgt dat verweerder door zich op het in zijn bestreden besluit vervatte standpunt te stellen een onjuiste uitleg heeft gegeven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening en ten onrechte een inhoudelijke beoordeling van het verzoek achterwege heeft gelaten. De bestreden beschikking dient mitsdien reeds hierom te worden vernietigd op de grond, genoemd in artikel 2, eerste lid, onder a, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen.
bron: www.rechtspraak.nl