AgRS 22 oktober 1990, G09.89.0062, Voorbereidingsbesluit Middelharnis

Uitspraak in het geschil tussen: Joh. Zweerus te Middelharnis (appellant) en de raad der gemeente Middelharnis (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 1 juni 1989, nummer 17, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd heeft verweerder een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 15 oktober 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin J. Zweerus, bijgestaan door M.K. van Eck en J.J. van Nimwegen en verweerder, vertegenwoordigd door A.P. Cornelissen, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte Het onderwerpelijke geschil is aanhangig gemaakt door een beroep op de Kroon. Ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen is evenwel de Afdeling met de beslissing van het geschil belast. Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden, welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Appellant heeft verweerder bij brief van 29 September 1988 verzocht om vergoeding van de schade, die hij stelt te lijden wegens winstderving ter grootte van f. 159.179,91 ten gevolge van het door verweerder genomen besluit als bedoeld in artikel 21 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) van 7 april 1988, nr. 21, met betrekking tot een voorgenomen herziening van het bestemmingsplan “Waterweg-Oost Voorgors”. De winstderving bestaat volgens appellant daaruit dat het voorbereidingsbesluit het mogelijk maakte de desbetreffende, tot 1983 aan hem toebehoord hebbende, percelen te verkopen tegen een waarde gebaseerd op de prijs voor bouwgrond, terwijl hij de percelen in 1983 heeft moeten verkopen voor een bedrag gebaseerd op de lagere waarde als tuinbouwgrond. Appellant stelt zich op het standpunt dat verweerder zich met het nemen van het vorengenoemde voorbereidingsbesluit heeft schuldig gemaakt aan onbehoorlijk bestuur omdat zijns inziens geen nieuwe feiten of omstandigheden rechtvaardigen dat thans woningen mogen worden gebouwd op de desbetreffende percelen, terwijl een daartoe strekkend verzoek van hem destijds, in 1981, is afgewezen. De Afdeling overweegt daaromtrent het volgende. Voor zover appellant van mening is dat de door hem beweerdelijk geleden schade, wat daar overigens van zij, het gevolg is van het hiervoor genoemde voorbereidingsbesluit van 7 april 1988, heeft verweerder zich in zijn bestreden besluit terecht op het standpunt gesteld dat dit nimmer tot schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO kan leiden. Immers, ingevolge artikel 49, eerste lid, WRO kan slechts tot schadevergoeding op grond van dat artikel worden overgegaan als de schade het gevolg is van een van de in dat artikel genoemde oorzaken. Een voorbereidingsbesluit als thans in het geding behoort daar niet toe. Voorts overweegt de Afdeling het volgende. Blijkens het bestreden besluit heeft verweerder in verband met de vraag of appellant wellicht op grond van een andere in artikel 49 WRO genoemde schade-oorzaak schadevergoeding kan worden verleend, diens verzoek om planschadevergoeding zo uitgelegd dat het verband houdt met het sinds 1982 vigerende bestemmingsplan “Waterweg-Oost Voorgors”. Verweerder heeft dienaangaande in zijn bestreden besluit overwogen dat dit plan geen grond voor schadevergoeding vormt, nu appellant door het van kracht worden van dit bestemmingsplan in planologisch opzicht niet in een slechtere positie is komen te verkeren ten opzichte van het daarvoor vigerende “Uitbreidingsplan, regelende de bestemming in hoofdzaak voor het landelijk gebied der gemeente Middelharnis”. in beide bestemmingsplannen hadden de voormalige percelen van appellant een agrarische bestemming waardoor de bouw van burgerwoningen anders dan ten behoeve van het agrarische bedrijf niet was toegestaan. In het op 7 mei 1981 door verweerder vastgestelde en op 9 november 1982 grotendeels door gedeputeerde staten van Zuid-Holland goedgekeurde bestemmingsplan “Waterweg-Oost Voorgors” zijn de in geding zijnde percelen van appellant de bestemming agrarische doeleinden A toegekend. Op grond daarvan was de bouw van de door appellant bedoelde woningen niet toegestaan. Ingevolge het eerdergenoemde uitbreidingsplan hadden de percelen van appellant eveneens een agrarische bestemming verkregen op grond waarvan de bouw van dergelijke woningen was uitgesloten. Op grond van het vorenstaande is de Afdeling van oordeel dat verweerder terecht heeft geconcludeerd dat appellant evenmin schade in de zin van artikel 49 heeft geleden ten gevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan “Waterweg-Oost Voorgors”. Voorts heeft verweerder bezien of het feit dat bij de vaststelling van het bestemmingsplan “Waterweg-Oost Voorgors”, toen appellant de agrarische bestemming van zijn percelen krachtens het evengenoemde Uitbreidingsplan gewijzigd wilde zien in de bestemming woondoeleinden, het plan niet in de door appellant gewenste zin is aangepast tot het verlenen van schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO kan leiden. Verweerder heeft deze vraag ontkennend beantwoord, omdat een weigering over te gaan tot herziening geen grond voor planschade kan opleveren. Dit oordeel komt de Afdeling juist voor. Voor zover appellant in zijn beroepschrift stelt dat zijn verzoek om schadevergoeding niet had moeten worden opgevat als een verzoek als bedoeld in artikel 49 WRO, stelt de Afdeling vast dat dit verzoek voldoende elementen bevat op grond waarvan verweerder het kon beschouwen als een verzoek om toekenning van een schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO. De Afdeling neemt daarbij in aanmerking dat appellant heeft nagelaten in zijn verzoek om schadevergoeding en ook nadien op enigerlei wijze kenbaar te maken dat hij het verzoek anders opgevat wilde zien. Op de uitnodiging van burgemeester en wethouders van Middelharnis zijn verzoek mondeling toe te lichten, is hij niet ingegaan. Aan verweerder kan ter zake van de wijze van behandeling van het verzoek dan ook geen verwijt worden gemaakt. Nu ook overigens niet is gebleken dat het bestreden besluit in aanmerking komt voor vernietiging op een der gronden genoemd in artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen, moet het beroep worden verworpen.


bron: www.rechtspraak.nl