AbRS 24 juni 1991, Uitwerkingsplan Krimpen aan den IJssel

Uitspraak in het geschil tussen: C. Veth te Krimpen aan den IJssel (appellant) en de raad der gemeente Krimpen aan den IJssel (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 21 september 1989 afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht: Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Krimpen aan den IJssel een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 17 juni 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en vertegenwoordigd door mr. F.F. Stiekema en verweerder bij monde van J.K.S.M. Jansen hun standpunten hebben toegelicht.In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 9 september 1985 heeft appellant verweerder verzocht om vergoeding van de schade welke hij stelt te lijden ten gevolge van het bestemmingsplan “Langeland, uitwerking buurt VII, eerste deel, en buurt IX, eerste deel, tweede gedeeltelijke herziening”. Deze herziening maakte aldus appellant aan de tuinzijde van zijn woning, gelegen aan de Zaagmolen no. 5, de bouw mogelijk van 29 HAT-eenheden en de demping van de sloot, die een afscheiding vormde tussen zijn perceel en de daarachter gelegen gronden. Het vorige uitwerkingsplan, dat gold toen appellant zijn woning kocht, liet ter plaatse slechts de bouw van vijf vrije sectorwoningen toe. Appellant stelt dat door deze wijziging, welke zijns inziens niet in de lijn der verwachtingen lag, zijn privacy wordt aangetast. Hij begroot de schade, in de vorm van een waardevermindering van zijn woning en kosten voor herinrichting van zijn tuin, op f. 20.750,–. Het afwijzende verzoek van verweerder van 13 december 1985 werd bij Koninklijk besluit van 27 juni 1988, no. 32, vernietigd aangezien verweerder in strijd met de Procedureverordening Planschadevergoeding geen schadebeoordelingscommissie had ingeschakeld. De schadebeoordelingscommissie die verweerder vervolgens heeft ingeschakeld heeft in haar advies van 7 april 1989 geadviseerd appellant een vergoeding toe te kennen van f. 12.000,– vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 september 1985, het tijdstip waarop appellant zijn verzoek om schadevergoeding heeft ingediend. Verweerder heeft bij zijn bestreden besluit, in afwijking van dit advies, het verzoek om schadevergoeding afgewezen met als redengeving dat appellant geen schade heeft geleden daar hij door het vigerende uitwerkingsplan niet in een planologisch slechtere situatie is komen te verkeren vergeleken bij de voorschriften van het globale bestemmingsplan. Hierbij heeft verweerder gewezen op zijn bevoegdheid een uitwerkingsplan, zolang dit nog niet is gerealiseerd, te vervangen door een ander plan, mits gehandeld wordt binnen de wettelijke mogelijkheden van het moederplan. Appellant heeft in beroep aangevoerd dat hij door de tweede herziening wel degelijk in een planologisch nadeligere situatie is komen te verkeren. Hij stelt dat hij zich kan vinden in de door de schadebeoordelingscommissie becijferde schadevergoeding en hij verzoekt dan ook om toekenning van een bedrag ad f. 12.000,–, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 september 1985. De Afdeling overweegt het volgende. Uit de stukken blijkt dat toen appellant het perceel Zaagmolen 5 in 1981 aankocht ter plaatse het op 10 maart 1981 van kracht geworden bestemmingsplan “Langeland uitwerking buurt VII, eerste deel en buurt IX, eerste deel” vigeerde, een op artikel 11 WRO gebaseerd uitwerkingsplan. In dit plan hadden de gronden ten noordwesten van het perceel van appellant de bestemmingen “tuinen”, water” en “eengezinshuizen E2b” met daarbinnen de aanduiding praktijkruimte. Deze laatste bestemming maakte de bouw mogelijk van vijf eengezinshuizen, waarbij binnen het bouwblok dat het dichtst bij het perceel van appellant was gelegen, twee woningen met een maximale goothoogte van 4 m. en een praktijkruimte was voorzien. De bestemming “water” was gereserveerd voor de reeds bestaande sloot naast de erfafscheiding van appellant. Ingevolge artikel 14 van de planvoorschriften konden de gronden met de bestemming tuin worden aangewend voor de bouw van een erker of balkon, en, na vrijstelling, voor de oprichting van achter- en zijaanbouwen en bijgebouwen met een maximum van 30% van het tuinoppervlak. De afstand tussen de bebouwingsgrens en de bouwgrens op het perceel van appellant bedroeg 12 m., welke afstand in verband met de hierboven genoemde vrijstellingsmogelijkheden kon worden teruggebracht tot hoogstens 8,5 m. Bij besluit van 10 juli 1984 stelden burgemeester en wethouders het bestemmingsplan “Langeland uitwerking buurt VII, eerste deel en buurt IX, eerste deel, tweede gedeeltelijke herziening” vast, door het dagelijks bestuur van het openbaar lichaam Rijnmond op 28 augustus 1984 goedgekeurd. In dit plan kregen de gronden ten noordwesten van het perceel van appellant de bestemming “verblijfsdoeleinden”, “tuinen” en “meergezinshuizen”. Deze laatste bestemming maakte de bouw mogelijk van vijf blokken met zes gestapelde woningen in maximaal drie bouwlagen met een maximale goothoogte van 3,5 m. Hiervan waren drie blokken voorzien op de gronden het dichtst bij het perceel van appellant. De bestaande sloot werd weg bestemd. Voor de bestemming “tuinen” waren ingevolge artikel 14 van de planvoorschriften dezelfde bebouwingsmogelijkheden aanwezig als in het oude plan. Inmiddels zijn de vijf blokken met ieder zes HAT-woningen gerealiseerd en is de sloot gedempt. De afstand tussen de bebouwingsgrens van het dichtstbijzijnde blok woningen en de bouwgrens op het perceel van appellant bedraagt 7 m., een afstand die na vrijstelling in verband met de oprichting van een zijaanbouw kan worden teruggebracht tot 3,5 m. Basis van deze twee uitwerkingsplannen vormt het uit 1970 daterende moederplan “Langeland”, waarin het betrokken gebied de uit te werken bestemming “woondoeleinden categorie Wl” had. Deze bestemming maakte diverse soorten woningbouw mogelijk: van eengezinshuizen met maximaal drie bouwlagen tot meergezinshuizen met maximaal vijf bouwlagen. De stelling van verweerder dat de bebouwingsmogelijkheden op basis van het tweede uitwerkingsplan passen binnen de globale bestemming “woondoeleinden” van het moederplan is op zichzelf wel juist, doch dit neemt niet weg dat de planologische situatie voor appellant kan zijn verslechterd. Om dit te kunnen beoordelen dient niet, zoals verweerder kennelijk meent, een vergelijking te worden gemaakt tussen het huidige uitwerkingsplan en het moederplan, doch tussen het huidige en het daarvoor geldende uitwerkingsplan. Gelet op de vergroting van de hoeveelheld toegestane bebouwingsmogelijkheden, de verkleining van de afstand tussen de bebouwingsgrenzen en de demping van de sloot is de Afdeling van oordeel dat appellant door het vigerende uitwerkingsplan in een planologisch nadeliger situatie is komen te verkeren. Op grond van de stukken, waaronder het ambtsbericht van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State, moet verder worden aangenomen dat een en ander van negatieve invloed is op de privacy in en rondom de woning van appellant, terwijl door de demping van de sloot een inbreuk is gemaakt op het karakter van de tuin. Aannemelijk is dat appellant hierdoor schade heeft geleden in de vorm van een waardevermindering van zijn woning. De Afdeling is met de schadebeoordelingscommissie van oordeel dat deze schade redelijkerwijs niet geheel ten laste van appellant dient te blijven. Hoewel op het moment dat appellant zijn woning kocht niet viel uit te sluiten dat nog wijzigingen of herzieningen van het uitwerkingsplan zouden worden doorgevoerd lag een planologische wijziging als in casu, waarbij niet alleen het type en het aantal woningen is gewijzigd doch ook de structuur van de omgeving, niet in de lijn der verwachtingen. Nog minder lag de demping van de sloot in de lijn der verwachtingen, een bestemming die naar het oordeel van de Afdeling reeds was gerealiseerd en derhalve niet via een wijziging van het uitwerkingsplan had kunnen worden weg bestemd. Gelet hierop is de Afdeling van oordeel dat appellant aanspraak kan maken op een vergoeding van de schade als bedoeld in artikel 49 WRO. De schadebeoordelingscommissie heeft de schade die voor vergoeding in aanmerking komt begroot op f. 12.000,–, een bedrag waarmee appellant zich kan verenigen en de Afdeling, mede gelet op het ambtsbericht van de Adviseur terzake, redelijk voorkomt. Uit het vorenstaande volgt dat verweerder een onjuiste toepassing heeft gegeven aan artikel 49 WRO. Derhalve dient het bestreden besluit te worden vernietigd op de grond genoemd in artikel 2, eerste lid, onder a van de Tijdelijke wet Kroongeschillen. De Afdeling acht tevens gelet op het vorenoverwogene termen aanwezig om met toepassing van artikel 5, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen zelf in de zaak te voorzien en appellant alsnog op de voet van artikel 49 WRO, eerste lid, van de WRO een schadevergoeding toe te kennen van f. 12.000,– vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 28 augustus 1984, zijnde de datum waarop het bestemmingsplan “Langeland, uitwerking buurt VII, eerste deel en buurt IX, eerste deel, tweede herziening” is goedgekeurd.


bron: www.rechtspraak.nl