Uitspraak in het geschil tussen: J.H. van Zadelhoff te Steenderen (appellant) en de raad der gemeente Duiven (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 28 november 1988, no. 1988/X-2, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening.Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Duiven een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 21 januari 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant en zijn adviseur, mr. J. Keulen, het woord hebben gevoerd. Namens verweerder is het woord gevoerd door mr. N.P. Schoenmakers en door drs. P.H.C. De Bont, medewerker van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken. In rechte Bij zijn bestreden beschikking heeft verweerder afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van schadevergoeding op grond van artikel 49, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) wegens de aanhouding op 29 maart 1983 van een aanvraag voor een bouwvergunning voor de verbouw van een rundveestal.Verweerder heeft daarbij, met overneming van het ter zake door de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken uitgebrachte advies, overwogen dat de inkomensschade die appellant stelt te hebben geleden voor 1 juli 1986 en de vermogensschade reeds ontstaan zijn voordat artikel 49, eerste lid, aanhef en onder c in werking is getreden en derhalve niet op de voet van dit artikel voor vergoeding in aanmerking kunnen komen. De inkomensschade die appellant stelt te hebben geleden na 1 juli 1986 vindt volgens verweerder zijn oorzaak in de beschikking van de Minister van Landbouw en Visserij van 11 februari 1985, waarbij is beslist op het verzoek van appellant op grond van artikel 19 van de Beschikking Superheffing 1984.Ten slotte heeft verweerder overwogen dat een oorzakelijk verband tussen de gestelde inkomensschade en de aanhouding van de bouwaanvraag ontbreekt.Appellant voert in beroep als primaire stelling aan dat artikel 49 WRO, zoals dit luidt sinds I juli 1986, onverkort moet worden toegepast. De Afdeling overweegt het volgende. Ingevolge artikel 49, eerste lid, aanhef en onder c, WRO kent de gemeenteraad indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van de aanhouding als bedoeld in artikel 50, tweede lid, van de Woningwet en artikel 46, tweede lid, WRO schade lijdt of zal lijden, welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet door aankoop onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe.Deze bepaling is ingevolge de Wet van 21 november 1985, Staatsblad 623, sedert 1 juli 1986 in de WRO opgenomen. Voordien bestond de mogelijkheid om op grond van artikel 49, eerste lid, WRO aanhoudingsschade toe te kennen niet.In artikel 50, tweede lid, van de Woningwet is bepaald dat burgemeester en wethouders de beslissing omtrent een aanvraag om bouwvergunning aanhouden indien er geen grond is om de vergunning te weigeren en voor het gebied, waarin het bouwwerk zal worden gebouwd een voorbereidingsbesluit als bedoeld in artikel 21 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening geldt of voor dat gebied een bestemmingsplan in procedure is. In artikel 50, eerste lid, van de Woningwet is bepaald dat burgemeester en wethouders binnen twee maanden omtrent een aanvraag om bouwvergunning beslissen, welke termijn met maximaal twee maanden kan worden verlengd. Hieruit vloeit voort dat ook voor de aanhouding van de aanvraag ingevolge genoemde wetsbepalingen een expliciete beslissing van burgemeester en wethouders binnen de genoemde termijn is vereist.Dit betekent dat aan een verzoek om schadevergoeding als bedoeld in artikel 49, eerste lid, aanhef en onder c, een dergelijke beslissing van burgemeester en wethouders ten grondslag moet liggen.Bij de meergenoemde Wet van 21 november 1985, waarbij onder andere artikel 49 WRO ingrijpend is gewijzigd, is geen overgangsregeling opgenomen. Het moet er dan ook voor worden gehouden dat artikel 49, eerste lid, onder c, alleen van toepassing is op beslissingen tot aanhouding van een bouw- of aanlegvergunning die na de inwerkingtreding van de Wet op 1 juli 1986 zijn genomen. Uit de stukken blijkt dat appellant zijn verzoek om schadevergoeding heeft gebaseerd op de aanhouding van een bouwaanvraag voor de verbouwing van een rundveestal, waartoe burgemeester en wethouders van Duiven op 29 maart 1983 hebben besloten.Nu aldus is besloten tot aanhouding van de aanvraag om bouwvergunning voor de inwerkingtreding op 1 juli 1986 van de Wet van 21 november 1985, Staatsblad 623, kan appellant aan artikel 49, eerste lid, aanhef en onder c, WRO geen recht op schadevergoeding ontlenen. Door toch, voor zover betrekking hebbend op de periode na 1 juli 1986, inhoudelijk te beslissen op het verzoek heeft verweerder derhalve een onjuiste uitleg gegeven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. De bestreden beschikking dient derhalve in zoverre te worden vernietigd op de grond, genoemd in artikel 2, eerste lid, onder a, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen.De bestreden beschikking is voor zover deze betrekking heeft op de periode voor 1 juli 1986 op goede gronden genomen. Nu reeds hierom het verzoek om schadevergoeding moet worden afgewezen, behoeven de overige grieven van appellant geen bespreking meer. In verband met het hiervorenstaande ziet de Afdeling aanleiding om met toepassing van artikel 5, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen zelf in de zaak te voorzien in dier voege dat het verzoek wordt afgewezen.
bron: www.rechtspraak.nl