AgRS 28 januari 1991, G09.88.0081, Wegaanleg Oostzaan

Uitspraak in het geschil tussen: 1. J.H. Cnossen en 2. C. de Groot, beiden te Oostzaan (appellanten) en de raad der gemeente Oostzaan (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 28 november 1988, no. 4a, afgewezen de verzoeken van appellanten om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening.Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit hebben appellanten beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. De beroepschriften zijn aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Oostzaan verweerschriften ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 21 januari 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellanten, bijgestaan door G. Homburg het woord hebben gevoerd. Namens verweerder is het woord gevoerd door F.B. Dull en H.M. Marskamp. In rechte Ingevolge artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer een beslissing tot vrijstelling als bedoeld in artikel 19 schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij zijn bestreden besluit heeft verweerder onder meer het verzoek van appellanten om schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO afgewezen. C.G. de Groot voert aan dat de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken (hierna te noemen: SAOZ) in strijd met de procedure verordening te laat advies heeft uitgebracht.Ingevolge artikel 9, eerste lid, van de Verordening tot regeling van de procedure bij toepassing van artikel 49 WRO, welke op 20 mei 1985 door de raad der gemeente Oostzaan is vastgesteld, brengt de commissie – in casu de SAOZ – schriftelijk rapport uit aan de gemeenteraad binnen vier maanden nadat de opdracht daartoe is verstrekt.Uit de stukken blijkt dat verweerder op 21 september 1987 het verzoek van appellanten heeft gezonden naar de SAOZ, die op 23 augustus 1988 advies heeft uitgebracht.Weliswaar heeft de SAOZ daarmee de in artikel 9, eerste lid, van de Procedureverordening genoemde termijn overschreden, doch deze termijn moet worden opgevat als een termijn van orde, aan de overschrijding waarvan geen rechtsgevolgen zijn verbonden.Dit bezwaar kan derhalve niet leiden tot vernietiging van de bestreden beschikking op een der in artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde gronden. Beide appellanten zijn van mening dat ten gevolge van de aanleg van een weg ten zuiden van hun woningen hun onderscheidene woningen in waarde zijn gedaald. Verweerder heeft onder andere overwogen dat de woningen van appellanten door de aanleg van de betrokken weg niet of nauwelijks in waarde zijn gedaald.Verder kan dit volgens verweerder eerst dan tot vergoeding van planschade aanleiding geven indien een individuele burger zwaarder wordt getroffen dan andere burgers in vergelijkbare omstandigheden. Ten slotte komen de kosten van bijstand door deskundigen niet voor vergoeding in aanmerking, aldus verweerder. De Afdeling overweegt het volgende. De aanleg van de betrokken weg, het wegtracé tussen Rijksweg nr. 8 en de wegaansluiting in het zuidwesten van het recreatiegebied Het Twiske, is mogelijk geworden door het besluit van burgemeester en wethouders van Oostzaan van 10 juli 1984, waarbij – met gebruikmaking van een door gedeputeerde staten van Noord-Holland op 19 juni 1984 afgegeven verklaring van geen bezwaar – vrijstelling is verleend als bedoeld in artikel 19 WRO van de bepalingen van het “Uitbreidingsplan in hoofdzaken”.Dit besluit is door de uitspraak van de Afdeling rechtspraak, nr. R03.84.7511, van 10 januari 1987 onherroepelijk geworden. Ter plaatse gold ingevolge het “Uitbreidingsplan in hoofdzaken”, dat op 14 maart 1953 door verweerder is vastgesteld en op 15 juni 1955 door gedeputeerde staten van Noord-Holland is goedgekeurd, de bestemming “Agrarische doeleinden”. De Afdeling stelt derhalve vast dat de planologische situatie door de bovengenoemde vrijstelling aanmerkelijk is gewijzigd.Verweerder stelt zich op het standpunt dat door de aanleg van de weg de betrokken woningen, die zijn gelegen op meer dan 40 meter afstand van de weg, niet of nauwelijks in waarde zijn verminderd. Dit oordeel wordt evenwel niet gestaafd door een duidelijke vergelijking van de planologische situatie voor en na de beslissing omtrent vrijstelling van 10 juli 1984.Evenmin is op andere wijze duidelijk op grond waarvan verweerder tot dit oordeel is gekomen.Deze elementen acht de Afdeling onontbeerlijk voor het antwoord op de vraag of verweerder de verzoeken van appellanten om schadevergoeding op goede gronden heeft afgewezen.De overweging van verweerder dat de aanleg van een weg eerst dan tot vergoeding van planschade aanleiding zal geven wanneer een individuele burger zwaarder wordt getroffen dan andere burgers in vergelijkbare omstandigheden is in dit verband niet alleen te vaag doch ook onjuist.Blijkens de wetsgeschiedenis gaat het bij een vergoeding op basis van artikel 49 WRO immers niet om een onderlinge vergelijking tussen burgers in vergelijkbare omstandigheden doch om de vraag of door de wijziging van de planologische situatie een burger zwaarder wordt getroffen dan met de algemene sociale situatie in overeenstemming is. Uit het voorgaande volgt dat de bestreden beschikking zich niet verdraagt met het algemeen beginsel van behoorlijk bestuur dat eist dat beschikkingen dienen te worden gedragen door een deugdelijke en voor betrokkene kenbare motivering.De bestreden beschikking dient mitsdien, voor zover betrekking hebbend op de verzoeken van appellanten, te worden vernietigd op de grond genoemd in artikel 2, eerste lid, onder d, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen. De Afdeling merkt overigens op dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de kosten van appellanten voor bijstand door deskundigen niet op basis van artikel 49 WRO voor vergoeding in aanmerking komen, aangezien deze kosten niet kunnen worden toegerekend aan de wijziging van de planologische situatie.


bron: www.rechtspraak.nl