Uitspraak in het geschil tussen: J.H.G. Timmermans en V.M. Timmermans-Reijnaerts te Bunae (appellanten) en de raad van gemeente Meerssen (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 23 februari 1989, afgewezen het verzoek van appellanten om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit hebben appellanten beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift met bijlage is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Meerssen een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 15 oktober 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellanten in persoon hun standpunt hebben toegelicht. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door mevrouw mr. T. ten Have en J.W.G. Knoben. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Appellanten hebben bij schrijven van 12 juni 1988 verzocht om vergoeding van schade welke zij stellen te lijden ten gevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan “Partiële herziening bestemmingsplan Op de Berg”. Door deze bepalingen is een op grond van het voordien geldende bestemmingsplan “Op de Berg” bestaande mogelijkheid om woningbouw te realiseren op het aan hun in eigendom toebehorende perceel, kadastraal bekend gemeente Bunde, sectie A, nummer 3394, plaatselijk bekend Op de Locht 16 te Bunde, vervallen. Appellanten hebben de waarde van het perceel als bouwgrond gesteld op ten minste f. 100.000,–. Verweerder heeft bij zijn bestreden besluit het verzoek van appellanten afgewezen op grond van een ter zake ingewonnen advies van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken. In dit advies wordt gesteld dat belanghebbenden geen activiteiten hebben ontwikkeld die zouden kunnen leiden tot bebouwing door henzelf van het bewuste perceelsgedeelte en dat zij evenmin het desbetreffende perceelsgedeelte hebben verkocht. Appellanten kunnen zich niet met het bestreden besluit verenigen en hebben in beroep aangevoerd dat zij in redelijkheid niet konden verwachten dat binnen drie jaar na het rechtskracht verkrijgen van het bestemmingsplan een ontwerp tot herziening van dit plan zou worden gepubliceerd. De Afdeling overweegt dienaangaande het volgende. Appellanten zijn sedert 1958 eigenaar van het aan de weg Op de Locht gelegen perceel, dat op de helling van een heuvel is gelegen en afloopt in de richting van de Boschweg. Appellanten hebben in de periode 1974-1976 op het aan de Op de Locht grenzende gedeelte van het perceel een woning gebouwd, waarin zij thans wonen. In de woning die zich bevindt op het aan de Boschweg grenzende gedeelte van het perceel is de zoon van appellanten woonachtig. Het perceel had in het bestemmingsplan “Op de Berg”, dat op 14 februari 1973 door de raad der voormalige gemeente Bunde is vastgesteld, door gedeputeerde staten bij besluit van 16 februari 1976 is goedgekeurd en op 22 maart 1976 rechtskracht heeft verkregen, voor wat betreft een strook ter breedte van 50 meter langs de Op de Locht de bestemming “Bebouwingsklasse A landhuizen” alsmede de bestemming “Tuin”. Op grond van artikel 4 van de voorschriften van dit plan was de bouw van vrijstaande eengezinshuizen van het type landhuizen op dit perceelsgedeelte mogelijk. Op 10 September 1979 hebben burgemeester en wethouders van Bunde het op dit gebied betrekking hebbende ontwerp van het bestemmingsplan “Partiële herziening bestemmingsplan Op de Berg” ter inzage gelegd. Het bestemmingsplan “Partiële herziening bestemmingsplan Op de Berg” is op 1 juli 1980 door de raad der voormalige gemeente Bunde vastgesteld, op 1 december 1981 door gedeputeerde staten voor zover te dezen van belang goedgekeurd en heeft door het Koninklijk besluit van 15 maart 1984, nummer 23, rechtskracht verkregen. Het perceel van appellanten heeft in dit plan voor wat betreft hun woning de bestemmingen “Bebouwingsklasse A eengezinshuizen” en “Tuin” en voor wat betreft het westelijke gedeelte de bestemming “Agrarisch gebied met hoge landschappelijke waarde” verkregen. Laatstgenoemde bestemming laat de bouw van een woning op het westelijke gedeelte van het perceel niet toe, zodat de voorheen bestaande bouwmogelijkheid voor wat betreft dit perceelsgedeelte is vervallen. Als vaststaand kan worden aangenomen dat het perceel van appellanten door het vervallen van een voorheen bestaande bouwmogelijkheid tengevolge van de bepalingen van het bestemmingsplan “Parti�le herziening bestemmingsplan Op de Berg” in waarde is gedaald. Verweerder heeft zulks in zijn bestreden besluit ook niet ontkend. In beginsel kan het vervallen van bestaande bouwmogelijkheden reden zijn om met toepassing van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening over te gaan tot vergoeding van de schade bestaande uit waardedaling van het onroerend goed waarop de bouwmogelijkheden betrekking hadden. Met betrekking tot de vraag of de gestelde schade redelijkerwijze niet of niet geheel ten laste van belanghebbenden behoort te blijven, heeft verweerder betekenis toegekend aan de omstandigheid dat appellanten de aanwezige mogelijkheid tot de bouw van een woning op het westelijke perceelsgedeelte gedurende het bestaan daarvan vanaf het tijdstip waarop het bestemmingsplan “Op de Berg” onherroepelijk werd niet hebben benut noch dit perceelsgedeelte hebben verkocht. Hierbij dient echter te worden bedacht dat het ontwerp van het plan “Partiële herziening bestemmingsplan Op de Berg” ter inzage is gelegd op betrekkelijk korte termijn nadat het bestemmingsplan “Op de Berg” rechtskracht kreeg, te weten binnen drie en een half jaar na dit tijdstip. Er kan niet aan voorbij worden gegaan dat bij de vaststelling van het bestemmingsplan “Op de Berg”, waarbij naar kan worden aangenomen overeenkomstig artikel 10 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening een afweging is gemaakt tussen de belangen gediend met bescherming van de landschappelijke waarden van het gebied in de omgeving van het perceel en de belangen gediend met het toelaten van bebouwing ter plaatse, de bouw van een 25 tal landhuizen in het plangebied mogelijk werd gemaakt. Ook is van belang dat de raad der voormalige gemeente Bunde geen aanleiding heeft gevonden het westelijke perceelsgedeelte op te nemen in het op 26 juni 1978 vastgestelde bestemmingsplan “Algemeen Bestemmingsplan”, waarin een planologische regeling was vervat voor die gebieden van de voormalige gemeente Bunde die tot natuurgebied, bosgebied of agrarisch gebied met hoge landschappelijke of met landschappelijke waarde dienden te worden bestemd. Onder deze omstandigheden lag het naar het oordeel van de Afdeling stellig niet in de lijn der verwachtingen, dat de planologische inzichten ten aanzien van het perceel zich op korte termijn in voor appellanten ongunstige zin zouden wijzigen. Op grond van het vorenstaande komt de Afdeling tot de slotsom dat niet met vrucht kan worden gesteld dat appellanten het risico van een voor hen nadelige bestemmingswijziging hebben genomen en dat de gestelde schade om die reden redelijkerwijze ten laste van appellanten behoort te blijven. Evenmin is gebleken van andere redenen op grond waarvan de waardevermindering redelijkerwijze ten laste van appellanten zou moeten blijven. Naar het oordeel van de Afdeling brengt onder deze omstandigheden, nu aan alle vereisten voor toepassing van artikel 49 is voldaan, de billijkheid met zich dat de door appellanten geleden schade geheel wordt vergoed. Met betrekking tot de omvang van de schade heeft verweerder in de openbare vergadering van de Afdeling naar voren gebracht, dat deze maximaal f. 60.000,– zou kunnen bedragen, aangezien op de waarde van f. 100.000,– die het perceel had als bouwgrond, f. 40.000,– in mindering zou moeten worden gebracht in verband met de resterende waarde van het perceel als tuin. In het ambtsbericht van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State wordt de schade, na aftrek van de waarde van het perceel zonder bouwbestemming en van waardevermeerdering van het overblijvende terrein, begroot op ongeveer f. 80.000,–. Dit bedrag komt de Afdeling aannemelijk voor. De Afdeling is gelet op het hiervoor overwogene van oordeel dat verweerder een onjuiste toepassing heeft gegeven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Derhalve dient het bestreden besluit te worden vernietigd op de grond genoemd in artikel 2, eerste lid, onder a, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen. De Afdeling acht tevens op grond van het vorenstaande termen aanwezig om met toepassing van artikel 5, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen appellanten alsnog op de voet van artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening een schadevergoeding toe te kennen van f. 80.000,–, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 15 maart 1984, zijnde de datum waarop het bestemmingsplan “Partiële herziening bestemmingsplan Op de Berg” rechtskracht verkreeg.
bron: www.rechtspraak.nl