Uitspraak in het geschil tussen: H. Grijsen te Bredevoort (appellant) en de raad der gemeente Aalten (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 19 december 1989, no. 158, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht: Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Aalten een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 21 oktober 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en vertegenwoordigd door mr. F. de Zeeuw, en verweerder, vertegenwoordigd door mr. T. ten Have en J.B. Ebbers, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna te noemen: WRO) kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 5 oktober 1987 heeft appellant verweerder verzocht om vergoeding van de schade welke hij stelt te lijden ten gevolge van het bestemmingsplan “reconstructie S60”. Dit plan voorziet in de reconstructie van de provinciale weg Aalten-Winterswijk voor zover deze weg is gelegen tussen de Hamelandroute en de gemeentegrens van Winterswijk, waarbij een gedeelte van het bestaande trace van deze weg wordt verlegd. Appellant, die een garagebedrijf annex verkooppunt voor motorbrandstoffen exploiteert aan de Winterswijksestraatweg, stelt ten gevolge van de wegverlegging omzetschade te ondervinden, aangezien zijn bedrijf niet langer aan een doorgaande, druk bereden weg is gesitueerd.Appellant begroot de schade, bestaande uit vermindering van de verkoop van brandstoffen en smeermiddelen en vermindering van de verkoop van auto’s op f. 20.000,– per jaar, te berekenen over 10 jaar. Verweerder heeft bij zijn bestreden besluit onder verwijzing naar onder meer de adviezen van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken te Rotterdam (hierna te noemen: SAOZ) en het voorstel van burgemeester en wethouders van Aalten, het verzoek van appellant afgewezen. Naar de opvatting van verweerder is, gelet op onder meer de schommelingen in de overgelegde verkoop- en winstcijfers van het bedrijf, onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de gestelde omzetdalingen casu quo de gestelde schade een gevolg zijn van de betrokken wegverlegging. Hierbij heeft verweerder erop gewezen dat reeds voor de realisering van de reconstructie sprake was van omzetdalingen ten aanzien van de verkoop van motorbrandstoffen en smeermiddelen en dat de verkoop van auto’s naar zijn mening niet afhankelijk is van de situering van het bedrijf aan een doorgaande weg. Appellant kan zich met dit besluit niet verenigen en heeft in beroep onder meer aangevoerd dat verweerder heeft nagelaten de bedrijfsresultaten grondig te analyseren. Volgens appellant blijkt uit de cijfers ten aanzien van de verkoop van motorbrandstoffen en smeermiddelen, dat de winst en de omzet ten aanzien van deze bedrijfsactiviteiten, na een terugval in de jaren 1980 tot en met 1984, bij ongewijzigde omstandigheden zich zouden hebben gestabiliseerd. Daarentegen is in 1986 een extra omzetdaling opgetreden hetgeen volgens appellant is veroorzaakt door de verlegging van het tracé. Voorts is appellant van mening dat de terugval in het aantal verkochte auto’s is toe te schrijven aan de vermindering van het aantal passanten en aan de omstandigheid dat het voorterrein van het bedrijf, waar te koop aangeboden auto’s worden opgesteld, niet meer zichtbaar is vanaf het nieuwe gedeelte van de provinciale weg. De Afdeling overweegt als volgt. Uit de stukken blijkt dat het bedrijf van appellant is gelegen aan de Winterswijksestraatweg te Bredevoort, over welke weg het verkeer tussen Aalten en Winterswijk en vice versa werd geleid totdat het nieuwe gedeelte van de provinciale weg S60 werd opengesteld. De gronden waarop thans het bewuste nieuwe tracé is aangelegd waren voorheen in het bestemmingsplan “Buitengebied” aangewezen als “Agrarisch gebied”. In dit plan was reeds voorzien in een verlegging van de provinciale weg, zodanig dat het nieuwe tracé ter hoogte van het garagebedrijf weer zou aansluiten op de Winterswijksestraatweg. Ingevolge het bestemmingsplan “Reconstructie S60”, dat bij Koninklijk besluit van 15 juli 1985, no. 56, rechtskracht heeft verkregen, wordt de provinciale weg ter hoogte van Bredevoort circa 80 m. in zuidelijke richting verlegd en sluit het nieuwe tracé op circa 160 m. ten oosten van appellants bedrijf weer aan op het bestaande tracé.Door deze wegverlegging zal het doorgaande verkeer dat over het nieuwe tracé wordt geleid, niet meer langs het bedrijf van appellant komen. Gelet hierop is het aannemelijk dat het aantal passanten is verminderd hetgeen van negatieve invloed kan zijn op met name de verkoop van motorbrandstoffen en smeermiddelen. Hierbij moet in aanmerking worden genomen dat deze bedrijfsactiviteiten naar hun aard in zekere mate afhankelijk zijn van het aantal motorvoertuigen dat het verkooppunt passeert. Voorts blijkt uit het ambtsbericht van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State dat het bedrijf van appellant vanaf het nieuwe tracé voor automobilisten niet goed waarneembaar is. Op grond van het vorenstaande kan worden vastgesteld dat appellant in een nadeliger positie is komen te verkeren vergeleken met de voorheen geldende planologische situatie. Verder is door de realisering van de wegverlegging het bedrijf van appellant gedurende twee á ¤rie weken niet of nauwelijks bereikbaar geweest voor het gemotoriseerd verkeer. De Afdeling is van oordeel dat verweerder met deze aspecten onvoldoende rekening heeft gehouden. Weliswaar vertoonde de omzet van het bedrijf reeds voor de realisering van de wegverlegging een dalende tendens, die zich na de reconstructie min of meer heeft voortgezet en zijn de winstcijfers over de afgelopen jaren instabiel, doch hieruit kan naar het oordeel van de Afdeling niet zonder meer worden afgeleid dat de nadien opgetreden omzetdalingen geen verband hielden met de verlegging van het tracé aan de provinciale weg. Evenmin is op grond hiervan de conclusie gerechtvaardigd dat ten aanzien van appellant geen sprake is van schade die ingevolge artikel 49 WRO voor vergoeding in aanmerking komt. Het is immers mogelijk dat bij een ongewijzigde verkeerssituatie de omzetdaling van het bedrijf zou zijn beperkt. Verweerder had moeten onderzoeken in hoeverre de reconstructie van de provinciale weg en de daaruit voortvloeiende verminderde bereikbaarheid van het bedrijf van appellant van invloed is geweest op de omzetdaling van appellants bedrijf en in hoeverre hierdoor een mogelijk herstel is belemmerd en winstderving is opgetreden. De Afdeling overweegt voorts ten aanzien van de beweerdelijk geleden schade ten gevolge van de vermindering van de verkoop van auto’s als volgt. Uit overgelegde verkoopcijfers blijkt dat het aantal verkochte auto’s in de jaren voor de reconstructie van de S60 min of meer stabiel was en dat dit aantal na de realisering van de wegverlegging sterk is verminderd. Verweerder heeft dit aspect ten onrechte niet in zijn overwegingen betrokken. Voorts kan de Afdeling het standpunt van verweerder dat de situering van het bedrijf niet van invloed is op de verkoop van auto’s, niet delen. De Afdeling acht het immers aannemelijk dat een langs een drukbereden weg gelegen goed zichtbare showroom dan wel open terrein waar te koop aangeboden nieuwe en gebruikte auto’s staan opgesteld, verkoopbevorderend kan werken. Naar het oordeel van de Afdeling is de motivering van het bestreden besluit op dit punt dan ook onvoldoende draagkrachtig. Het vorenstaande leidt de Afdeling tot het oordeel dat de bestreden beschikking niet voldoet aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur dat een besluit met de nodige zorgvuldigheid moet worden voorbereid en genomen en dat een besluit moet kunnen worden gedragen door de daaraan ten grondslag gelegde motivering. Het bestreden besluit moet mitsdien worden vernietigd op de grond genoemd in artikel 2, eerste lid, onder d, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen.
bron: www.rechtspraak.nl