Uitspraak in het geschil tussen: P.H.A. Elfrink te Groenlo (appellant) en de raad der gemeente Groenlo (verweerder). Overzicht van het geschil. Verweerder heeft bij zijn besluit van 20 September 1988, no. 8.5, dossier-1.731.2, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlage is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Groenlo een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 21 mei 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant vergezeld van mr. J.W. van der Linde, en verweerder, vertegenwoordigd door mr. R.H.J. van Schaik en D. Jonker, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechte: Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 19 schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Appellant heeft bij een schrijven van 11 november 1987 verzocht om vergoeding van schade welke hij stelt te lijden ten gevolge van de aanleg van Rijksweg 341 en de daarmee verband houdende verplaatsing van een toegangsweg naar een kwekerij en zwembad in de omgeving van zijn woning aan de Lichtenvoordseweg 53. Appellant meent dat als gevolg van de met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening in uitvoering genomen en inmiddels gerealiseerde wegen de door hem in 1973 gekochte en sinds 1979 bewoonde woning in waarde is gedaald. In zijn visie is er bovendien een aanzienlijk verlies van privacy en vermindering van woongenot daar de geluidwerende voorzieningen de geluidsoverlast in de tuin en op het plat op de bijkeuken niet opheffen en de ramen van de woning in verband met het verkeerslawaai niet open kunnen staan. Appellant wenst een schadevergoeding van f 22 500, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment dat gedeputeerde staten van Gelderland de verklaringen van geen bezwaar ter zake van de aanleg van de Rijksweg hadden afgegeven, te weten 21 januari 1986. Verweerder heeft het verzoek om schadevergoeding afgewezen op de grond dat niet kan worden gesproken van schade welke, alles bijeen genomen, redelijkerwijze niet ten laste van verzoeker behoort te blijven. Verweerder is er hierbij vanuit gegaan dat het geluidsniveau in de woning na het uitvoeren van geluidwerende maatregelen aan de in de Wet geluidhinder gestelde normen zal voldoen. Verweerder ontkent niet dat aan de nieuwe situatie nadelen zijn verbonden, zoals een toegenomen geluidsniveau in de achtertuin en op het plat, de verminderde ventilatiemogelijkheden en de minder fraaie aanblik van het pand als gevolg van de geluidwerende voorzieningen alsook enig verlies van privacy. Hij stelt hier echter tegenover dat de bepalingen van het te voren vigerende plan zodanige bebouwingsmogelijkheden boden dat bij realisering daarvan de waarde van het eigendom van verzoeker in niet onaanzienlijke mate negatief zou zijn beïnvloed. Appellant brengt in beroep naar voren dat, hoewel onder de vigeur van dat plan bebouwing mogelijk was, de eventuele schadelijke gevolgen daarvan van geheel andere aard waren dan de thans ondervonden geluidsoverlast, het verlies aan privacy en andere nadelige aspecten van de wegaanleg. De Afdeling overweegt dienaangaande het volgende. Voor de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke ordening dient in de eerste plaats te worden bezien of sprake is van een wijziging van het planologisch regime waardoor appellant in een nadeliger positie is komen te verkeren, waardoor hij schade lijdt of zal lijden. Hiertoe dienen de beweerdelijk schadeveroorzakende planologische maatregelen te worden vergeleken met het voordien geldend planologisch regime. Verweerder is er hierbij ten onrechte vanuit gegaan dat het onherroepelijk goedgekeurde bestemmingsplan “Rijksweg 341,1982” als schadeveroorzakende planologische maatregel moet worden aangemerkt daar waar de betrokken wegen zijn gerealiseerd op grond van een vrijstelling ex artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Aangezien niet is gebleken dat deze realisering op grond van de vrijstellingsregeling ten aanzien van in dit geschil relevante aspecten afwijkt van de in het bestemmingsplan voorziene aanleg is de omstandigheid dat verweerder bij de planvergelijking een onjuist uitgangspunt heeft gehanteerd, niet van materiële betekenis. Ten tijde van de voorgenomen aanleg van Rijksweg 341 gold het op 9 September 1964 vastgestelde uitbreidingsplan “Groenlo, herziening 1964” waarop ook de verordening “Bebouwingsvoorschriften van de gemeente Groenlo 196411 betrekking had en waarvan de goedkeuring op 20 September 1965 door gedeputeerde staten van Gelderland onherroepelijk is geworden. Voor wat betreft appellants perceel aan de Lichtenvoordseweg en zijn omgeving voorzag het plan in de ontwikkeling van een wijk met een woonfunctie alsook een bedrijfseconomische functie. Het noordelijk aan appellants perceel grenzende terrein, waar thans Rijksweg 341 gedeeltelijk is gelegen, had ingevolge dit plan de bestemming “Gemengde bebouwing”. Op circa 30 meter afstand waren in aansluiting hierop een groenstrook alsmede een ontsluitingsweg met de bestemming “Openbare weg” geprojecteerd. Op grond van artikel 11, eerste volzin, van de bebouwingsvoorschriften wordt onder “Gemengde bebouwing” verstaan woningen, woningen met neringen en kleine bedrijven, woningen met winkels, kantoorgebouwen, cafés, hotels, vergaderzalen en dergelijke tot een maximum van vier van de hiervoor genoemde eenheden aaneen, met een maximale goothoogte van 6,50 meter en een maximaal oppervlak van de bedrijfsruimte van 200 m2. Voorts moeten krachtens de tweede en derde volzin van artikel 11 de bedrijfsruimten van neringen en kleine bedrijven op de begane grond zijn gelegen en voor zover zij buiten de bebouwingsstrook zijn gelegen bedraagt de maximale goothoogte 4 meter terwijl indien niet aaneengesloten wordt gebouwd de onderlinge afstand 6 meter bedraagt. Op grond van artikel 33 van de bebouwingsvoorschriften bestond er een bouwdiepte van 13 meter waarbij een aan- of uitbouw – na verkregen ontheffing van burgemeester en wethouders krachtens artikel 34, derde lid, onder c – tot 5 meter extra bouwdiepte tot de mogelijkheden behoorde. Volgens het voor de geprojecteerde ontsluitingsweg op de plankaart aangegeven dwarsprofiel 34 zou de breedte van de rijweg van deze weg 9 meter mogen bedragen. Met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening is op 28 januari 1986 vrijstelling van de bepalingen van het uitbreidingsplan “Groenlo, herziening 1964” verleend nadat gedeputeerde staten van Gelderland daarvoor op 21 januari 1986 een verklaring van geen bezwaar hadden afgegeven, ten behoeve van de aanleg van Rijksweg 341 alsmede de verplaatsing van het noordelijk gedeelte van een ontsluitingsweg ten noorden en ten oosten van appellants perceel. Door intrekking van de bezwaarschriften is de vrijstelling op 9 april 1986 onherroepelijk geworden. Rijksweg 341 ligt op 20 meter afstand ten noorden van appellants perceel waar de weg via een tunnel onder de Lichtenvoordseweg wordt gevoerd. De rand van de tunnelbak ligt circa I meter boven het maaiveld. Tussen de Rijksweg en appellants perceel ligt op een afstand van circa 8 meter de toegangsweg welke dient ter ontsluiting van een kwekerij met een woning en een niet meer in gebruik zijnd openbaar zwembad. Voordien lag deze toegangsweg op een afstand variërend van circa 20 meter tot 35 meter van de grens van appellants perceel. Uit een akoestisch onderzoek is gebleken dat het berekende geluidsniveau afkomstig van het verkeer op de Rijksweg ter plaatse van onder meer appellants woning zonder bijzondere maatregelen de wettelijk toegelaten grenswaarde bij een etmaalintensiteit van respectievelijk 5700 en 7500 motorvoertuigen met 2 dB(A) en 4 dB(A) zal overschrijden. Inmiddels zijn mede naar aanleiding van een daartoe strekkende overeenkomst tussen verweerder en appellant geluidwerende voorzieningen aangebracht. De door appellant ondervonden geluidhinder en het aanbrengen van geluidwerende voorzieningen, welke voortvloeien uit de toepassing van de in de Wet geluidhinder vervatte normen, zijn een rechtstreeks gevolg van de aanleg van de Rijksweg. Weliswaar vormen de voorzieningen in de optiek van de Wet geluidhinder een garantie voor een nog aanvaardbaar binnenniveau doch dit geldt slechts dan als ramen en deuren gesloten blijven. Zulks valt tezamen met de geluidhinder buitenshuis aan te merken als een wezenlijke verslechtering van de woonomstandigheden welke, naar op grond van het ambtsbericht van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State moet worden aangenomen, eveneens een negatieve invloed op de waarde van de woning heeft. Verweerder is ten aanzien van de geluidsoverlast en de daarvoor getroffen voorzieningen van de veronderstelling uitgegaan dat het geluidsniveau in de woning aan de in de Wet geluidhinder vermelde normen zal voldoen. Hierbij heeft hij de ondanks de getroffen voorzieningen ondervonden geluidhinder ten onrechte niet als schadeveroorzakende factor in zijn overwegingen betrokken. Voorts heeft verweerder zich met betrekking tot de verlegde toegangsweg geen rekenschap gegeven van de aantasting van het woongenot en de negatieve invloed op de waarde van de woning die, afhankelijk van de toekomstige functie van het zwembad en zijn omgeving en de daarmee verbonden verkeersintensiteit, van de veranderde situatie uit kunnen gaan. Bij de beoordeling van de vraag of appellant in een planologisch nadelige situatie zou geraken heeft verweerder derhalve niet alle relevante aspecten betrokken. Realisering van de in het uitbreidingsplan “Groenlo, herziening 1964” voorziene ontwikkeling van een wijk met een woonfunctie en een bedrijfseconomische functie, waaraan door de aanwezigheid van woningen beperkingen zouden zijn gesteld, zou, zo mag uit de stukken worden afgeleid niet hebben kunnen leiden tot de thans door appellant ondervonden vermindering van het woongenot als gevolg van niet-incidentele geluidhinder en de nadelige aspecten van de aangebrachte voorzieningen. Verweerder is er derhalve op onjuiste gronden vanuit gegaan dat geen voor vergoeding in aanmerking komende verslechtering in de planologische situatie is opgetreden. De conclusie van het bestreden besluit dat de hier bedoelde schade redelijkerwijs ten laste van appellant behoort te blijven steunt uitsluitend op verweerders beoordeling van de opeenvolgende planologische regimes. Zoals uit het voorgaande blijkt is de Afdeling van oordeel dat verweerder aldus op onjuiste gronden heeft geconcludeerd dat de door appellant geleden schade redelijkerwijs te zijnen laste behoort te blijven. Het bestreden besluit is derhalve genomen in strijd met het algemeen beginsel van behoorlijk bestuur dat eist dat de beschikking kan worden gedragen door de er aan ten grondslag gelegde motivering en behoort derhalve te worden vernietigd op de in artikel 2, eerste lid, onder d, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde grond.
bron: www.rechtspraak.nl