AgRS 22 oktober 1990, G09.88.0084, Hinderwetvergunning Binnenmaas

Uitspraak in het geschil tussen: V.O.F. fa. Nijssen en Gebr. Nijssen en Zonen B.V. te Mijnsheerenland (appellanten) en de raad der gemeente Binnenmaas (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 22 november 1988 afgewezen het verzoek van appellanten om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit hebben appellanten beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Binnenmaas een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 15 oktober 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellanten vertegenwoordigd door mr. J.S. Ort en M.A. Nijssen hun standpunten hebben toegelicht. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door mevrouw mr. T. ten Have en C. Blaak. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan dan wel de beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in de artikelen 17, 18, 18a of 19 schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Verweerder heeft bij zijn bestreden besluit het verzoek van appellanten om schadevergoeding afgewezen op grand van het advies van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken. In dit advies wordt gesteld dat de omstandigheid, dat burgemeester en wethouders bij beschikking van 15 juni 1988 op verbeurte van een dwangsom hebben bevolen de onderhavige inrichting aan te passen aan de aan de hinderwetvergunning verbonden voorschriften, er niet toe kan leiden dat de gestelde schade op de voet van artikel 49 voor vergoeding in aanmerking zou kunnen komen. Voorts wordt in dit advies overwogen dat de aan deze hinderwetvergunning verbonden voorschriften niet hun oorzaak vinden in het bestemmingsplan ?Westmolen?, doch vloeien voort uit de juridische status van het onderhavige bedrijf, dat 00k voordat door bebouwing ingevolge het bestemmingsplan ?Westmolen? nadere voorschriften aan de te verlenen hinderwetvergunning werden verbonden niet beschikte over de vereiste hinderwetvergunning. In het advies is vervolgens gesteld dat de door belanghebbende gestelde schade derhalve wordt veroorzaakt door de toepassing van de bepalingen van de Hinderwet. Volgens de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken doet daaraan niet af dat de gemeente de met de hinderwetvergunning strijdige situatie heeft gedoogd, aangezien het op de weg van belanghebbenden had gelegen tijdig een dergelijke vergunning aan te vragen. Appellanten kunnen zich met het bestreden besluit niet verenigen aangezien zij van mening zijn dat de door hen geleden en nog te lijden schade voortvloeit uit de bepalingen van het bestemmingsplan ?Westmolen? en dat deze schade redelijkerwijze niet, althans niet geheel, te hunnen laste behoort te blijven. Appellanten voeren aan dat verweerder door te overwegen dat de gestelde schade niet voortvloeit uit de bepalingen van het bestemmingsplan doch wordt veroorzaakt door toepassing te geven aan de bepalingen van de Hinderwet, ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Volgens appellanten zou zelfs indien zij een hinderwetvergunning zouden hebben aangevraagd, dan nog met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is aan te nemen dat de daaraan verbonden voorschriften minder bezwarend geluid zouden hebben dan het geval is in de huidige hinderwetvergunning. De Afdeling overweegt ten aanzien van het vorenstaande het volgende.Appellanten verzoeken om vergoeding van de kosten verbonden aan de uitvoering van de aan hun opgelegde voorschriften in de aan hun verleende hinderwetvergunning, voor zover die voorschriften voortvloeien uit de aanwezigheid van de overeenkomstig het bestemmingsplan ?Westmolen? gerealiseerde woningbouw en de bedrijfsschade die ontstaat doordat zij in hun bedrijfsuitoefening worden belemmerd casu quo hun bedrijfsvoering dienen aan te passen conform de voorschriften van de hinderwetvergunning. De vennootschap onder Fa. Nijssen exploiteert sedert 1957 een landbouwloonbedrijf op het perceel Raadhuislaan 68, gelegen op de hoek van de Raadhuislaan en de secundaire weg Maasweg te Mijnsheerenland. Aanvankelijk is op het perceel een bedrijfsloods met aangebouwd kantoortje en een bedrijfswoning gesticht. Het perceel alsmede de omliggende gronden had in het uitbreidingsplan in hoofdzaak van de gemeente Mijnheerenland, dat op 16 januari 1958 door de raad der gemeente Mijnsheerenland is vastgesteld en op 20 oktober 1958 door gedeputeerde staten gedeeltelijk is goedgekeurd, de bestemming ?Agrarische doeleinden, categorie B?. Ingevolge de voorschriften van het op 17 september 1959 door de raad der gemeente Mijnsbeerenland vastgestelde en door gedeputeerde staten op 29 februari 1960 gedeeltelijk goedgekeurde Plan in Hoofdzaak, inhoudende een wijziging van de voorschriften van het uitbreidingsplan in hoofdzaak, maakte genoemde bestemming de oprichting mogelijk van woningen, bedrijfsgebouwen en bijgebouwen, benodigd voor de bedrijfsvoering van landbouw-, tuinbouw-, fruitteelt- en pluimveebedrijven, met dien verstande dat het oprichten van landbouwtechnische hulpbedrijven zoals grasdrogerijen, inrichtingen voor vervaardiging en onderhoud van landbouwwerktuigen en dergelijke niet is toegestaan. Hoewel deze bestemming gelet op de voorschriften van het Plan in hoofdzaak een loonbedrijf ter plaatse niet toeliet, zijn door burgemeester en wethouders van Mijnsheerenland op respectievelijk 13 februari 1961, 25 mei 1961 en 16 april 1982 bouwvergunningen verleend voor de realisering van nieuwe bedrijfsgebouwen, respectievelijk uitbreiding van de bestaande bedrijfsgebouwen. Op 29 maart 1971 heeft de raad der gemeente Mijnsheerenland een voorbereidingsbesluit genomen voor het gebied ten westen van het dorp in verband met de ontwikkeling van de woonwijk Westmolen. Met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening juncto artikel 50, achtste lid, van de Woningwet zijn op de gronden ten oosten van het bedrijf van appellanten 70 woningwetwoningen en 79 premiewoningen gebouwd, waarvoor gedeputeerde Staten op 22 september 1971 een verklaring van geen bezwaar hebben verleend. Het perceel van appellanten is vervolgens in het bestemmingsplan ?Westmolen?, dat door de raad der gemeente Mijnsheerenland op 29 juni 1972 is vastgesteld, door gedeputeerde staten bij besluit van 7 februari 1973 is goedgekeurd en rechtskracht heeft verkregen op 5 april 1973, bestemd tot ?Landbouw, veeteelt en tuinbouw, en bedrijven (LB)?. De gronden gelegen ten zuiden van de Raadhuislaan tussen de bestaande dorpskom en het perceel van appellanten hebben in dit bestemmingsplan de uit te werken bestemming ?Woongebied? met de nadere aanduiding UW-I gekregen. Bij besluit van 19 juni 1972 hebben burgemeester en wethouders van Mjnsheerenland een bouwvergunning verleend voor de bouw van een nieuw bedrijfsgebouw ten behoeve van het bedrijf van appellanten hoewel het bouwplan in strijd was met het toentertijd nog geldende plan in hoofdzaak; evenmin is voor deze bouw toepassing gegeven aan artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening juncto artikel 50, achtste lid, van de Woningwet. Vervolgens zijn overeenkomstig het door burgemeester en wethouders op 5 februari 1974 vastgestelde uitwerkingsplan voor de gronden ten oosten van het perceel van appellanten de overige woningen van de nieuwe woonwijk Westmolen gerealiseerd. Eerst op 1 juli 1982 heeft Gebr. I4ijssen en Zonen B.V. een vergunning krachtens de Hinderwet gevraagd voor het bedrijf. Bij besluit van 19 januari 1983 hebben burgemeester en wethouders van Mijnsheerenland aan Gebr. Nijssen en Zonen B.V. een vergunning verleend ingevolge de Hinderwet tot het oprichten en in werking hebben van een herstelinrichting voor landbouwmachines annex landbouw-/loonbedrijf en toeleveringsbedrijf voor de conservenindustrie annex onder- en bovengrondse opslag van aardolieproducten op het perceel Raadhuislaan 69. Bij Koninklijk besluit van 9 mei 1986, no. 25, zijn aan deze vergunning gewijzigde voorschriften verbonden en onder meer aangevuld met de bepaling dat de inrit van het bedrijf aan de oostzijde van de bedrijfsgebouwen diende te worden verplaatst door een inrit aan de westzijde vanaf de provinciale weg te realiseren. De Afdeling stelt voorop dat het bedrijf in het toentertijd vigerende Plan in hoofdzaak onder het overgangsrecht viel en dat de in de loop der jaren op het perceel van appellanten gerealiseerde bedrijfsgebouwen in strijd met dit plan zijn gebouwd. Verweerder heeft naar het oordeel van. de Afdeling terecht overwogen dat het op de weg van appellanten had gelegen tijdig een vergunning ingevolge de Hinderwet voor hun bedrijf aan te vragen. Wat er ook verder van zij dat het gemeentebestuur het in werking zijn van de inrichting zonder een daarvoor noodzakelijke hinderwetvergunning hebben gedoogd, het komt geheel voor risico van appellanten, dat zij eerst in 1982 een zodanige vergunning hebben aangevraagd, aangezien krachtens artikel 2 van de Hinderwet het verboden is een inrichting, die daarbuiten gevaar, schade of hinder veroorzaakt, op te richten of in werking te hebben zonder een daartoe verleende vergunning. De omstandigheid, dat appellanten maatregelen hebben moeten treffen teneinde te voldoen aan de voorwaarden die zijn verbonden aan de verleende vergunning ingevolge de Hinderwet komen dan ook geheel voor hun risico en rekening en kunnen niet worden toegeschreven aan de bepalingen van het bestemmingsplan “Westmolen”. Weliswaar hebben appellanten erop gewezen dat indien zij eerder een hinderwetvergunning zouden hebben aangevraagd en zou zijn verleend, de daaraan verbonden voorschriften anders en aanmerkelijk minder bezwarend zouden hebben geluid dan het geval is in de huidige hinderwetvergunning, doch appellanten gaan eraan voorbij dat het ten tijde van vestiging van het bedrijf vigerende uitbreidingsplan in hoofdzaak de activiteiten van het bedrijf op het perceel niet toeliet en dat het bedrijf eerst in het bestemmingsplan ?Westmolen? overeenkomstig het bestaande gebruik is bestemd. Reeds hierom kan derhalve niet worden gezegd dat de voorschriften van het bestemmingsplan ?Westmolen? het bedrijf van appellanten in een nadeliger positie hebben gebracht. De door appellanten gestelde schade vloeit voort uit de toepassing van de bepalingen van de Hinderwet en valt niet redelijkerwijze toe te rekenen aan de bepalingen van het bestemmingsplan “Westmolen”, zodat deze schade niet op de voet van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening voor vergoeding in aanmerking komt. Tenslotte moet worden geoordeeld dat voor zover appellanten schade lijden ten gevolge van het niet nakomen van verplichtingen uit de overeenkomst tussen appellanten en Campus LV. inzake de hoogte van de aarden wal aan de oostzijde van het bedrijfsperceel deze niet een rechtstreeks gevolg is van de bepalingen van het bestemmingsplan ?Westmolen?, zodat ten aanzien van deze schade evenmin grond bestaat om toepassing te geven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Uit het vorenoverwogene volgt dat er geen aanleiding bestaat het bestreden besluit te vernietigen op een der in artikel 2, eerste lid, der Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde gronden.


bron: www.rechtspraak.nl