Uitspraak in het geschil tussen: W. Hoogendoorn te Wijk en Aalburg (appellant) en de raad der gemeente Krimpen aan den IJssel (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 8 februari 1990 afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit, met bijlagen, is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Verweerder heeft geen aanleiding gezien tot het indienen van een verweerschrift. De Adviseur ten behoeve van de Raad van State heeft een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 19 augustus 1991 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en verweerder, bij monde van A. Boele, hun standpunten hebben toegelicht. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de bepalingen van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Appellant heeft bij brief van 13 oktober 1988 een verzoek ingediend tot vergoeding van schade ten bedrage van f. 20.000,– die hij stelt te lijden ten gevolge van een wijziging van het bestemmingsplan Kortland. Hij meent dat dit wijzigingsplan er de oorzaak van is dat zijn onroerend goed, gelegen aan de Oosterstraat 9 te Krimpen aan de IJssel, in waarde is verminderd. Hiertoe voert appellant aan dat de zonnige en riante ligging van zijn woning op de hoek van het bestaande voetpad langs zijn perceel en de straat verloren gaan. Voorts gaat het zonlicht op het zijraam in de zijgevel verloren als naast zijn perceel bebouwing wordt gerealiseerd. Ten slotte stelt appellant dat door de in het plan voorziene verlegging van evengenoemd voetpad de rechtstreekse ontsluitingsmogelijkheid vanuit de achtertuin en de zijkant van de woning op de openbare weg teniet gaat. Verweerder heeft appellants verzoek afgewezen. In de eerste plaats acht verweerder het vervallen van een ontsluitingsmogelijkheid ten behoeve van de stalling van een auto op het achtererf van appellant een voor zijn rekening komend risico aangezien appellant sinds 1974 geen poging heeft ondernomen om een bouwvergunning voor een garage te verwerven en ontheffing te verkrijgen om het pad met zijn auto te mogen gebruiken.Verder stelt verweerder zich op het standpunt dat met de verlegging van het voetpad de mogelijkheid van een zelfstandige in- en uitgang aan de zijkant van de woning verloren gaat doch dat het erf voldoende ruimte biedt voor een voetpad naar de Oosterstraat waarmee in een directe ontsluiting op openbare weg zou kunnen worden voorzien. Naast de omstandigheid dat door het vervallen van het voetpad appellants privacy aan die zijde van de woning zou verbeteren, acht verweerder de overblijvende schade niet van zodanige omvang dat deze redelijkerwijze niet ten laste van appellant zou moeten blijven. Vervolgens is verweerder voor wat betreft de bebouwingsmogelijkheden van oordeel dat indien een woning zonder aanbouw wordt gerealiseerd naast appellants woning geen te vergoeden schade optreedt; niet gezegd kan worden dat gelet op de structuur van de omgeving deze situatie niet in de lijn der verwachtingen lag. Indien op het naburige perceel een woning met aanbouw op de perceelsgrens zou worden gebouwd schat verweerder de schade op f. 6.000,– of f. 10.000.–, respectievelijk bij verhuurde of niet-verhuurde staat van diens woning. Verweerder is, de schadebeoordelingscommissie in haar in tweede instantie uitgebrachte advies volgend, van mening dat deze waardevermindering voor rekening van appellant moet blijven omdat diens pand niet in een uitzonderingspositie komt te verkeren in vergelijking met de overige woonbebouwing in de omgeving. Voorts is volgens verweerder deze planologische wijziging aan te merken als een te verwachten ontwikkeling; de mogelijk geworden bebouwing valt aldus onder appellants normaal maatschappelijk risico.De Afdeling overweegt het volgende. Voor de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening dient in de eerste plaats te worden bezien of sprake is van een wijziging van het planologisch regime waardoor appellant in een ongunstiger situatie is komen te verkeren. Toen appellant in 1968 zijn woning kocht lag het ernaast aan de zuidzijde gelegen terrein braak. In 1972/1973 werd op een strook van vier meter breedte grenzend aan zijn perceel op het terrein een voetpad aangelegd. Op een strook met een breedte van 6 meter daarnaast werden groenvoorzieningen aangeplant. Op het resterende gedeelte van het terrein werd een kleuterschool gebouwd die in 1988 werd gesloten. Het bestemmingsplan Kortland dat bij Koninklijk besluit van 20 juni 1983 rechtskracht verkreeg, bevestigde de destijds bestaande situatie. De desbetreffende gronden kregen de respectievelijke bestemmingen “Weg, verharding”, “Openbaar groen”, Bijzondere gebouwen I (BGI)” en “Bijzondere gebouwen 11 (BGII)”. Op 11 oktober 1988 verleenden gedeputeerde staten van Zuid-Holland goedkeuring aan de 26e wijziging ex artikel 11 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening van het bestemmingsplan Kortland waarmee de wijziging in het planologisch regime van de betrokken gronden vast stond. Ingevolge het wijzigingsplan hebben de gronden direct grenzend aan de zuidzijde van appellants onroerend goed de bestemmingen “Eengezinshuizen (EC)”, “Erven” en “Tuinen”. Dit nieuwe woningbouwperceel is dertien meter breed en negentien meter diep. De strook grond naast dit woningbouwperceel heeft de bestemming “Wegverharding” waarmee planologisch in de verplaatsing van het bestaande voetpad is voorzien. Krachtens het wijzigingsplan zal appellant een ontsluitingsmogelijkheid vanaf de zijkant van zijn woning verliezen en kan op een afstand van vijf meter van zijn perceel of zeven meter van zijn woning een nieuwe woning worden gebouwd met een hoogte van acht meter tot tien meter. Verder zijn aanbouwen mogelijk met deze hoogten tot op 1,5 meter en 3,5 meter van zijn perceel respectievelijk zijn woning. Ten slotte kunnen bijgebouwen worden gerealiseerd met een goothoogte van 2,25 meter welke tot op de erfscheiding kunnen worden geplaatst. Op grond van het voorafgaande, het rapport van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State hierbij in aanmerking genomen, is de Afdeling van oordeel dat appellant als gevolg van het wijzigingsplan in een planologisch slechtere situatie is komen te verkeren. Aannemelijk is dan ook dat appellant schade heeft geleden in de vorm van een waardevermindering van zijn eigendom. Mede gelet op het even genoemde rapport is de totale hoogte van de schade te schatten op f. 15.000,– of f. 9.000,– afhankelijk van de niet-verhuurde of verhuurde staat van de woning. De Afdeling dient thans te bezien in hoeverre verweerder zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat de schade redelijkerwijze ten laste van appellant behoort te blijven. In dit verband deelt de Afdeling het oordeel van verweerder dat het risico van het verliezen van een ontsluitingsmogelijkheid ten behoeve van de stalling van een auto op het achtererf voor rekening van appellant behoort te komen aangezien hij in het verleden zelf niet actief is geweest deze mogelijkheid te realiseren. Deze schadefactor komt dan ook niet voor vergoeding in aanmerking. Het vervallen van een zij-in- en uitgang kan als een schadepost worden gezien doch het oordeel van verweerder dat de hieruit voortvloeiende schade, gelet op de mogelijkheden die appellant heeft via zijn erf een ontsluiting te creëeren, van beperkte omvang is komt de Afdeling niet onjuist voor. Het standpunt van verweerder dat deze schade kan worden betrokken bij de te bepalen waardevermindering die het gevolg is van de woningbouwmogelijkheid acht de Afdeling niet onredelijk. Een eventuele nieuwe woning naast appellants perceel sluit, zo wordt aannemelijk gemaakt in het rapport van de Adviseur ten behoeve van de Raad van State, goed aan bij de bebouwingsstructuur van de omgeving, zodat appellant had kunnen verwachten. Appellant zou dan ook niet in een uitzonderingspositie komen te verkeren. In dit verband is ook van belang dat aan een relatief vrije ligging op grond van het oude planologische regime geen blijvende rechten kunnen worden ontleend. De verandering in de stedenbouwkundige situatie moet op grond van het voorgaande dan ook als een normale maatschappelijke verandering worden beschouwd waardoor de geleden schade in beginsel ten laste van appellant behoort te blijven. De Afdeling deelt echter niet de visie van verweerder dat appellant tevens had moeten verwachten dat het openbare voetpad dat op deze locatie een goede verbindingsfunctie vervult tussen de Oosterstraat en het Koningin Wilhelminaplein zou worden verlegd naar de zuidzijde van het nieuwe woningbouwperceel. Dit brengt ook mee dat appellant niet hoefde te verwachten dat bebouwing op zo korte afstand van zijn huis zou worden mogelijk gemaakt. Voorts dient, anders dan verweerder meent, in beschouwing te worden genomen dat permanents buren op deze korte afstand een grotere inbreuk op de privacy van de gebruikers van de woning en het erf kunnen betekenen dan de incidentele voetgangers op het voetpad. De Afdeling is dan ook van oordeel dat verweerder uit de relevante feiten en omstandigheden ten onrechte de conclusie heeft getrokken dat de schade geheel ten laste van appellant behoort te blijven. In dit verband acht de Afdeling redelijk dat gezien het meergenoemde rapport van de Adviseur op grond van de in aanmerking te nemen schadeposten en uitgaande van de feitelijke – verhuurde – staat van de woning, een schade is te berekenen van f. 9.000,– waarvan f. 5.000,– niet ten laste van appellant behoort te blijven. Aangezien het bestreden besluit is genomen in strijd met het motiveringsbeginsel dient het te worden vernietigd op de in artikel 2. eerste lid, onder d, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen genoemde grond. Naar het oordeel van de Afdeling, zo blijkt uit het hiervoor overwogene, zijn de feiten en omstandigheden in deze zaak voldoende duidelijk geworden bij de behandeling van het beroep. De Afdeling acht dan ook termen aanwezig om met toepassing van artikel 5, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen zelf in de zaak te voorzien en het verzoek om schadevergoeding deels toe te wijzen, zoals in het dictum aangegeven.
bron: www.rechtspraak.nl