Rb Groningen, ECLI:NL:RBGRO:2010:245, Voorzienbaarheid Bedum –

1. Onderwerp van geschil

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 20 augustus 2009. In dit (bestreden) besluit heeft verweerder bezwaar van eiser tegen het besluit van 1 april 2009, waarbij zijn verzoek om planschadevergoeding als bedoeld in aritkel 49 Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) is afgwezen, ongegrond verklaard.

2. Zitting

Het geschil isbehandeld op de zitting van 11 januari 2010.
Eiser is aldaar in persoon verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door J.M. Peppelenbos en H. te Velde.

3. Beoordeling van het geschil

3.1. Feiten en standpunten

Eiser heeft op 14 maart 2008 een aanvraag om planschadevergoeding bij verweerder ingediend in verband met waardevermindering vn zijn woning door de uitbreiding van het bedrijventerrein in het kader van het bestemmingsplan “Uitbreiding bedrijventerrein 2002”. De woning van eiser, Noordwolderweg 122C, die hij op 4 juli 1986 in eigendom heeft gekregen ligt in de onmiddelijke nabijheid van het bestemmingsplan “Uitbreiding bedrijventerrein 2002”.

Ter beoordeling van het door eiser ingediende verzoek, heeft verweerder zich laten adviseren door Maandag Planadvies B.V. (hierna: Maandag). Maandag heeft een planologische vergelijking gemaakt van het regime van het oude bestemmingsplan “Buitengebied” dat in 1980 in werking is getreden, met het bestemmingsplan “Uitbreiding bedrijventerrein 2002”. In het concept-advies van Maandag van 18 november 2008 is vermeld dat in het “Structuurplan Bedum 1975” uitbreiding was voorzien van industriële en dienstverlenende aard aan de zuidwest zijde van het dorp. Voorts was met het bestemmingsplan “Uitbreiding industrieterrein (1980)” ten oosten van de woning van eiser de realisatie van een industrieterrein mogelijk gemaakt.

De uitbreiding van het bedrijventerrein was volgens Maandag voorzienbaar, maar eiser kon hier niet uit herleiden dat er naast bedrijven ook woningbouw moest worden verwacht. Er is sprake van een planologisch nadeliger situatie. Deze bestaat uit uitzichtbeperking, verminderde ligging en aantasting van de privacy. Eiser heeft daar schade door geleden.

Verweerder heeft gesteld niet in te zien waarom eiser vanwege de voorzienbaarheid van bedrijfsgebouwen geen aanspraak op schadevergoeding zou kunnen maken, maar vanwege de planologische verbetering (toegestane kleinschalige woningen) wel een vergoeding dient te ontvangen. Verweerder heeft Maandag daarom verzocht hier nog nader op in te gaan. Maandag heeft in het definitieve advies van 3 maart 2009 gesteld dat de uitbreiding met een bedrijventerrein voorzienbaar was, maar dat eiser geen rekening had hoeven houden met het feit dat er behalve bedrijven ook woningbouw ten zuiden van eisers perceel moest worden verwacht. Maandag is bij de conclusie gebleven dat eiser als gevolg van het bestemmingsplan “Uitbreiding bedrijventerrein 2002” een schade van € 8.000,00 lijdt.

Bij besluit van 1 april 2009 heeft verweerder het verzoek van eiser om planschadevergoeding -in afwijking met het advies van Maandag- afgewezen. Verweerder heeft -samengevat- overwogen dat de gerealiseerde woningbouw aan de Noordwolderweg ten tijde van de aankoop van de woning voorzienbaar was en heeft het verzoek om planschadevergoeding afgewezen.

Eiser heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Eiser is in bezwaar gehoord. Verweerder heeft naar aanleiding van de discussie over de vraag of woningbouw aan de Noordwolderweg voorzienbaar was, besloten een second opinion over dit aspect te vragen aan Langhout & Wiarda juristen en rentmeesters (hierna: Langhout). Langhout heeft in zijn rapport geconcludeerd dat de betreffende woonbestemming niet ongunstiger is dan op basis van het betreffende structuurplan en bestemmingsplan mocht worden verwacht en heeft de schade voorzienbaar geacht.

Bij het thans bestreden besluit van 20 augustus 2009 heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard. Verweerder heeft in zijn besluit het standpunt in zijn eerdere besluit van 1 april 2009, te weten dat eiser ten tijde van de aankoop van de woning in 1986 rekening diende te houden met de kans dat het planologische regime in voor hem ongustige zin zou wijzigen, namelijk in een bedrijventerrein, gehandhaafd. De in het bestemmingsplan “Uitbreiding bedrijventerrein 2002” opgenomen woonbestemming is volgens verweerder in de optiek van een rdelijk denkende en handelende koper niet ongunstiger dan op basis van het structuurplan Bedum (1975) en het bestemmingsplan “Uitbreiding Industrieterrein (1980)” mocht worden verwacht.

Eiser heeft in beroep aangevoerd dat verweerder -overeenkomstig het advies van Maandag- aan eiser een schadevergoeding had moeten toekennen van € 8.000,00, omdat eiser als gevolg van bebouwing die het bestemmingsplan “Uitbreiding bedrijventerrein 2002” mogelijk maakt, schade leidt. Dat er behalve een bedrijventerrein ook woningbouw zou komen op een afstand van slechts 32 meter van zijn perceel, was voor hem op het moment van koop van de woning niet voorzienbaar. Eiser ervaart meer last van woningbouw dan hij van bedrijven ervaart.

3.2. Overwegingen

Aan de rechtbank ligt ter beoordeling voor de vraag of het door eiser bestreden besluit in rechte kan stand houden. De rechtbank stelt vast dat het geschil zich toespitst op de vraag of eiser ten tijde van de koop van de woning Noordwolderweg 122C er rekening mee moest houden dat op het bedrijventerrein nabij de woning van eiser woningbouw voorzienbaar was.

Ingevolge artikel 49 WRO, zoals die bepaling luidde ten tijde hier van belang, kent de gemeenteraad, voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van een bestemmingsplan schade lijdt of zal lijden, welke redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekeerd hem op aanvraag een naar billijkheid te bepalven schadevergoeding toe.

Voor de beoordeling van een verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO dient te worden bezien of sprake is van een wijziging van het planologische regime waardoor een belanghebbende in een nadeliger positie is komen te verkeren, ten gevolge waarvan hij schade lijdt of zal lijden. Hiertoe dient een vergelijking te worden gemaakt tussen de beweerdelijk schadeveroorzakende planologische maatregel en het voorzien geldende planologische regime. Daarbij is niet de feitelijke situatie van belang, maat hetgeen op grond van deze regimes maximaal kon worden gerealiseerd, ongeacht de vraag of verwezenlijking daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

De rechtbank overweegt dat volgens vaste jurisprudentie sprake is van een actieve risicoaanvaarding indien er voor een redelijk denkende en handelende koper ten tijde van de aankoop aanleiding bestond om rekening te houden met de kans dat de planologische situatie in ongunstige zin zou veranderen. In dit verband moet door een dergelijk koper rekening worden gehouden met concrete beleidsvoornemens die door een overheidsorgaan ter openbare kennis zijn gebracht.

Met betrekking tot het geschilpunt of de woningbouw voorzienbaar was overweegt de rechtbank als volgt. Langhout heeft in zijn advies overwogen dat blijkens het structuurplan Bedum 1975 op de gronden ten zuidwesten van eisers perceel vestiging van industriële en dienstverlenende bedrijven  op de onderhavige gronden waren voorzien. Derhalve was voor eiser als redelijk denkende en handelende koper voorzienbaar dat op enig moment een bestemmingsplan zou kunnen worden vastgesteld en dat op deze gronden bedrijfsgebouwen gebouwd zouden kunnen worden. Blijkens de gronden van beroep ebstrijdt eiser deze conclusie overigens niet. Dit betekent volgens de rechtbank dan ook dat het voor eiser destijds voorzienbaar was dat in de nabijheid van zijn woning bebouwing plaats zou vinden. Dat feitelijk geen bedrijfsgebouwen en de bijbehorende voorzieningen, maar woningen in de nabijheid van eisers woning zijn gebouwd, doet hieraan in verband met de planologische effecten van woningbouw in plaats van bedrijfsgebouwen naar het oordel van de rechtbank niet af. De rechtbank wijst in dit verband op de uitspraak van de Afdeling rechtspraak van de Raad van State van 10 maart 2004, LJN: AO5198. Daaraan doet niet af dat eiser persoonlijk hinder van woningbouw als ergelijker en belastender ervaart dan die van bedrijfsgebouwen.

Aangezien de conclusie is dat de planologische wijziging daarom voorzienbaar was, dienen de gevolgen van deze wijziging voor rekening van eiser te blijven, zodat hij geen aanspraak kan maken op schadevergoeding op grond van artikel 49 WRO.

Het beroep van eiser moet daarom ongegrond worden verklaard. Voor de vergoeding van proceskosten bestaat geen aanleiding.

4. Beslissing

De rechtbank,

RECHT DOENDE,

verklaart het beroep ongegrond.

Aldus gegeven door mr. D.M. Schuiling en in het openbaar door haar uitgesproken op 16 maart 2010, in tegenwoordigheid van mr. H.G. Wiemans als griffier.


bron: www.rechtspraak.nl