AgRS 14 maart 1990, G09.88.0042, Woonwagencentrum Maastricht

Uitspraak in het geschil tussen: M.T.J. Pereboom te Maastricht (appellant) en de raad der gemeente Maastricht (verweerder). Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 7 juni 1988, volg no. 158-1988, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd hebben burgemeester en wethouders van Maastricht een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 19 februari 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant en verweerder, vertegenwoordigd door M.H.M. Snackers, hun standpunten nader hebben uiteengezet. In rechteKrachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 19 schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Verweerder heeft bij zijn bestreden besluit het verzoek van appellant om schadevergoeding als bedoeld in artikel 49, eerste lid, afgewezen op grond van een door burgemeester en wethouders opgesteld pré-advies. In dit advies wordt gesteld dat het feit, dat er meer woonwagens standplaats hebben ingenomen dan 6 – zo dit al in strijd zou zijn met de bestemming – geen geval is waarvoor artikel 49 kan worden toegepast. Tevens wordt hierin gesteld dat de door appellant geclaimde schade tengevolge van waardedaling van zijn pand veroorzaakt door de vestiging van een woonwagenkamp en het vervallen van vrij uitzicht gerekend moet worden te vallen binnen het normaal maatschappelijk risico en die derhalve te zijnen laste moet blijven. Appellant voert in de eerste plaats aan dat ten onrechte de wetgever onvoldoende heeft bewerkstelligd dat recht wordt gesproken door een onafhankelijke rechter en dat de desbetreffende procedureregels niet voldoen aan de vereisten die de Europese wetgeving daaraan stelt met betrekking tot de onafhankelijkheid van de administratieve rechters. Ingevolge artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening komt aan de gemeenteraad de bevoegdheid toe te beslissen op een verzoek om schadevergoeding als bedoeld in artikel 49. In zijn beslissing op een zodanig verzoek fungeert de gemeenteraad anders dan appellant meent niet als een administratieve rechter. Daargelaten dat de Wet op de Ruimtelijke Ordening geen voorschriften bevat ten aanzien van de behandeling van verzoeken als bedoeld in artikel 49 van deze wet en niet verplicht tot het horen van degene die een zodanig verzoek bij de gemeenteraad heeft ingediend, is appellant in de gelegenheid gesteld zijn verzoek toe te lichten in een vergadering van de raadscommissie voor Volkshuisvesting, Stadsvernieuwing en Ruimtelijke Ordening. Verder stond het verweerder vrij ten behoeve van zijn beslissing op het verzoek van appellant pre-advies van burgemeester en wethouders in te winnen en niet in te gaan op het verzoek van appellant advies in te winnen bij de gezamenlijke makelaars in Maastricht. Evenmin kan de Afdeling inzien waarom het zonder hoofdelijke stemming beslissen door verweerder over het verzoek van appellant onrechtmatig zou moeten worden geacht. De bezwaren tegen de wijze van totstandkoming van het bestreden besluit kunnen gelet op het voorgaande niet leiden tot vernietiging van het bestreden besluit. Appellant kan zich verder met het bestreden besluit niet verenigen, aangezien hij meent dat onvoldoende aandacht is besteed aan het feit dat de waardevermindering van zijn – voormalige – woning niet zozeer een gevolg is van het oprichten van een woonwagencentrum achter zijn woning maar meer in de omstandigheden dat de raad bij het oprichten van dit centrum aan de bewoners heeft toegestaan handel te drijven in de meest uitgebreide zin des woords in onder meer sloopwagens en dergelijke. De Afdeling overweegt ten aanzien van het vorenstaande het volgende. Appellant verzoekt vergoeding van de schade die hij stelt te hebben geleden in de vorm van waardevermindering van zijn voormalige woning ten gevolge van de realisering van een woonwagencentrum op een terrein aan de Alde Caerteruwe, kadastraal bekend gemeente Maastricht, sectie N, no. 475. Appellant was tot I juni 1989 eigenaar en bewoner van het aan de Pandectendonk no. 24 gelegen eengezinshuis met voor- en achtertuin. De Afdeling stelt voorop dat verweerder terecht heeft overwogen dat de vestiging van een woonwagencentrum in of nabij de bebouwde kom van een gemeente, mede ook gelet op het door de rijksoverheid ter zake gevoerde spreidingsbeleid, als een normale maatschappelijke ontwikkeling moet worden gezien. Voor het oordeel of de aanleg van een woonwagencentrum schade veroorzaakt welke op de voet van artikel 49 voor vergoeding in aanmerking komt is bepalend in hoeverre sprake is van een wijziging van de planologische situatie en in hoeverre het centrum in ruimtelijk opzicht een nadelige invloed heeft op zijn omgeving. Het terrein, waarop het in geding zijnde woonwagencentrum is gerealiseerd, had in het Uitbreidingsplan in hoofdzaak, dat op 5 oktober 1954 door verweerder is vastgesteld, door gedeputeerde staten bij besluit van 24 oktober 1955 is goedgekeurd en bij Koninklijk besluit van 28 december 1956, no. 68, rechtskracht heeft gekregen, de bestemming “Landelijke bebouwing I”, welke bestemming agrarische bebouwing mogelijk maakte. Vervolgens hebben burgemeester en wethouders bij besluit van 28 november 1983 na verkregen verklaring van geen bezwaar van gedeputeerde staten bij besluit van 15 november 1983 vrijstelling als bedoeld in artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening verleend van de voorschriften van het Uitbreidingsplan in hoofdzaak ten behoeve van de bouw van 6 sanitaire ruimten met bergingen en de aanleg van een woonwagenlocatie op het desbetreffende terrein. Hierdoor is de aanleg van het in geding zijnde woonwagencentrum met 6 standplaatsen inclusief een bijbehorend parkeerterrein mogelijk geworden. De aanleg van het woonwagencentrum betekende weliswaar een wijziging in de planologische situatie ter plaatse, doch er kan niet aan voorbij worden gegaan dat de voordien geldende bestemming van het terrein agrarische bebouwing op het open gebied tussen de Alde Caerteruwe en de woonbebouwing aan de Pandectendonk mogelijk maakte. Naar het oordeel van de Afdeling was dan ook blijvend vrij uitzicht vanuit de woning en tuin van appellant niet zonder meer verzekerd. De Afdeling merkt verder op dat voor zover appellant schade lijdt tengevolge van vermeende illegale uitbreiding van het parkeerterrein en overschrijding van het aantal toegestane woonwagens, deze schade als gevolg van met de bestemming strijdige activiteiten niet op de voet van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening voor vergoeding in aanmerking komt. Blijkens de stukken bedraagt de afstand van de woning van appellant tot het woonwagencentrum circa 80 m. en wordt het centrum door een groenstrook grotendeels aan het oog onttrokken. In voornoemde openbare vergadering is gebleken, dat de vermeende waardevermindering van appellants woning voornamelijk betrekking heeft op het toegestane gebruik van het bijbehorende parkeerterrein als handelsterrein. Het parkeerterrein is gelegen aan de noordzijde van het woonwagencentrum. Aangezien dit terrein vanuit de woning en tuin van appellant slechts beperkt zichtbaar is en gelet op de afstand van de woning tot dit terrein, is niet aannemelijk dat het gebruik van het parkeerterrein als handelsterrein van betekende invloed is op appellants woongenot. Bovendien bevindt zich aan westzijde van de Alde Caerteruwe een bedrijventerrein, waarop ingevolge het hiervoor geldende bestemmingsplan “Malberg” zonder enige beperking handelsactiviteiten zijn toegestaan en dat het karakter van het gebied mede bepaalt. Tegen deze achtergrond kan niet worden gezegd dat het parkeerterrein enige negatieve invloed uitoefent op het karakter van de omgeving. Onder deze omstandigheden acht de Afdeling het niet aannemelijk dat het uitzicht vanuit de woning van appellant ten gevolge van de realisering van het woonwagencentrum ernstig is verstoord en dat sprake is van aantasting van appellants woongenot. Op grond van het vorenstaande is de conclusie gerechtvaardigd dat appellant als gevolg van de oprichting van het woonwagencentrum niet in een planologisch zodanig nadeliger positie is komen te verkeren dat hij schade heeft geleden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven. Voor toekenning van een schadevergoeding op grond van artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening acht de Afdeling met verweerder dan ook geen termen aanwezig. Nu ook overigens niet is gebleken dat het bestreden besluit voor vernietiging in aanmerking komt op een der gronden genoemd in artikel 2, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen dient het beroep te worden verworpen.


bron: www.rechtspraak.nl