Uitspraak in het geschil tussen: J.E. Reiss te Nuth (appellant) en de raad der gemeente Nuth (verweerder).Overzicht van het geschil Verweerder heeft bij zijn besluit van 7 maart 1989, 1989/503, no. VR/BGR/232A, afgewezen het verzoek van appellant om toekenning van een schadevergoeding als bedoeld in artikel 49 der Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het besluit met bijlagen is aan deze uitspraak gehecht. Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld krachtens artikel 49, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het beroepschrift is aan deze uitspraak gehecht. Desgevraagd heeft verweerder een verweerschrift ingediend. Voorts heeft de Adviseur ten behoeve van de Raad van State een ambtsbericht uitgebracht. Het geschil is op 17 december 1990 behandeld in een openbare vergadering van de Afdeling, waarin appellant in persoon en vertegenwoordigd door L.H.M. van den Heuvel en verweerder bij monde van drs. H.C.L.E. Berger, hun standpunten hebben toegelicht. In rechte Krachtens artikel 49, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening kent de gemeenteraad, indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge van onder meer de beslissing omtrent vrijstelling schade lijdt of zal lijden welke redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en waarvan de vergoeding niet of niet voldoende door aankoop, onteigening of anderszins is verzekerd, hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe. Bij brief van 4 november 1988 heeft appellant verweerder verzocht om vergoeding van de schade, welke hij stelt te hebben geleden ten gevolge van het met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening opgerichte woonwagencentrum gelegen aan de Eijkenderweg tegenover zijn woning aan de Boschweg 1. De hierdoor ontstane waardevermindering van zijn woning zou blijkens een namens appellant opgesteld taxatierapport f 30.000,– bedragen. Verweerder heeft het verzoek van appellant afgewezen met als redengeving dat de oprichting van een woonwagencentrum als een normale maatschappelijke ontwikkeling dient te worden beschouwd, terwijl de locatie is gelegen in een gebied dat aan planologische wijzigingen onderhevig is. Verweerder meent dan ook dat de eventueel daaruit voortkomende schade ten laste van de betrokkene dient te blijven. Appellant kan zich met deze beslissing niet verenigen en heeft in beroep erop gewezen dat een woonfunctie op de tegenover zijn woning gelegen gronden niet voor de hand lag, gelet op het feit dat door middel van anticipatie eind jaren zestig een recreatieve functie aan het terrein is gegeven. Hij stelt voorts dat hij vanuit zijn woonkamer een rechtstreeks uitzicht heeft op het woonwagencentrum, dat slechts op 35 meter van zijn woning is gelegen. De Afdeling stelt voorop dat de vestiging van een woonwagencentrum in of nabij de bebouwde kom van de gemeente, mede ook gelet op het door de Rijksoverheid ter zake gevoerde spreidingsbeleid, als een normale maatschappelijke ontwikkeling moet worden beschouwd. Het standpunt van verweerder hieromtrent kan de Afdeling dan ook delen. Dit neemt naar het oordeel van de Afdeling echter niet weg, dat in gevallen, waarin de aanleg van een woonwagencentrum mogelijk is geworden door een wijziging van de planologische situatie ter plaatse en het woonwagencentrum in ruimtelijk opzicht onmiskenbaar een nadelige invloed heeft op zijn omgeving aanleiding kan bestaan tot het toekennen van een planschadevergoeding. Hierbij dient in de eerste plaats te worden bezien – door de beweerdelijk schadeveroorzakende planologische maatregelen met het voordien geldende planologische regiem te vergelijken – of appellant in een planologisch nadeliger positie is komen te verkeren. Uit de stukken blijkt dat appellant sedert 1972 eigenaar is van het pand Boschweg 1, een halfvrijstaande patiowoning. Ten tijde van de aankoop hadden de gronden gelegen tegenover de woning van appellant ingevolge het vigerende Uitbreidingsplan in Hoofdzaken uit 1948 de bestemming “Agrarische doeleinden II”. Deze bestemming maakte, onder bepaalde voorwaarden omtrent afstand, oppervlakte en inhoud, de oprichting mogelijk van vrijstaande boerderijen en vrijstaande bedrijfsgebouwen ten dienste van het agrarisch bedrijf. In 1971 is via een anticipatieprocedure in dit gebied een sporthal annex zwembad complex gerealiseerd. Dit zwembad is inmiddels afgebrand. Vervolgens heeft verweerder op I maart 1988, nadat besloten was van herbouw van het zwembad af te zien, voor de oprichting van een woonwagencentrum op een deel van de gronden een voorbereidingsbesluit genomen. Vervolgens hebben burgemeester en wethouders van Nuth bij besluit van 28 maart 1988, nadat gedeputeerde staten van Limburg bij besluit van 15 maart 1988 een verklaring van geen bezwaar hadden verleend als bedoeld in artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening, met toepassing van dit artikel zichzelf een bouw- en aanlegvergunning verleend voor de oprichting van het woonwagencentrum. Het centrum, met een standplaats voor vijf woonwagens, is schuin tegenover de woning van appellant op een afstand van circa 35 meter gelegen en mag uitsluitend voor woondoeleinden worden gebruikt. Het standpunt van verweerder dat het gebied tegenover de woning van appellant aan planologische wijzigingen onderhevig was mede gelet op de inbreuk die de anticipatieprocedure in 1971 had gemaakt op de agrarische bestemming is op zich zelf wel juist, doch hiermee heeft verweerder niet aangegeven of zijns inziens van een planologische verslechtering sprake is. De Afdeling overweegt hierover het volgende. Door middel van anticipatie een gedeelte van het gebied een recreatieve bestemming te geven lag een verwezenlijking van de agrarische bestemming wellicht niet meer voor de hand. Dit neemt echter niet weg dat bebouwing van het terrein op grond van de agrarische bestemming nog steeds mogelijk was. Gelet op de omvang van de op grond van het uitbreidingsplan toegestane bebouwing enerzijds en gelet anderzijds op het beslag dat het woonwagencentrum in ruimtelijk opzicht inneemt is naar het oordeel van de Afdeling van een planologische verslechtering geen sprake. Het verzoek om planschadevergoeding dient dan ook reeds op die grond te worden afgewezen. Nu verweerder heeft nagelaten een vergelijking te maken tussen de huidige planologische situatie en de daarvoor geldende bestemming heeft hij een onjuiste toepassing gegeven aan artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. In verband hiermee dient het bestreden besluit te worden vernietigd op grond van artikel 2, eerste lid, onder a, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen en op het verzoek van appellant om planschadevergoeding dient alsnog een beslissing te worden genomen. Naar het oordeel van de Afdeling, zo blijkt uit het hiervoor overwogene, zijn de feiten en de omstandigheden in deze zaak voldoende duidelijk geworden bij de behandeling van het beroep. De Afdeling acht dan ook termen aanwezig om met toepassing van artikel 5, eerste lid, van de Tijdelijke wet Kroongeschillen zelf in de zaak te voorzien en het verzoek om schadevergoeding af te wijzen.
bron: www.rechtspraak.nl