Als gevolg van het rechtskracht verkrijgen van de vrijstelling ex artikel 19 WRO komen de vigerende bestemmingen niet te vervallen. De bestemmingen blijven vigeren. In theorie zouden de bestemmingen nog steeds gerealiseerd kunnen worden.
Een en ander lijdt echter uitzondering in die gevallen, dat de realisering van de onderliggende bestemming dusdanig illusoir is geworden, dat daarmee redelijkerwijs geen rekening meer behoeft te worden gehouden (vgl. ABRS 2 januari 2002, Haarlemmermeer – De Vos- II, zaaknr. 200005570/1; ABRS 10 juni 1996 Mes – Breda, AB 1996, nr. 362 / BR 1997, pag. 768). In deze gevallen mag het “wegvallen” van de oude bestemming uitdrukkelijk worden meegewogen in de vergelijking van de opeenvolgende planologische regimes.