In artikel 22 van de Tracéwet is bepaald:
1. Indien een belanghebbende ten gevolge van een tracébesluit schade lijdt of zal lijden, die redelijkerwijs niet of niet geheel te zijnen laste behoort te blijven en ten aanzien waarvan de vergoeding niet of niet voldoende anderszins is verzekerd, kent Onze Minister hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe.
2. Afdeling 6.1 van de Wet ruimtelijke ordening blijft buiten toepassing voor zover de belanghebbende met betrekking tot de schade een beroep doet of kan doen op een schadevergoeding als bedoeld in het eerste lid.
Deze regeling gaat over de bevoegdheid. De minister en niet burgemeester en wethouders zijn bevoegd. Indien de Tracéwet van toepassing is, blijft afdeling 6.1 Wro buiten toepassing. Het artikel zegt evenwel niets over de wijze waarop ingevolge het eerste lid van artikel 22 de vergelijking dient te worden gemaakt. Die vergelijking geschiedt in beginsel naar analogie van het planschaderecht te geschieden indien het besluit planologisch van aard is. Indien het niet planologisch van aard is dient een andere vergelijking plaats te vinden.
Zo dient een verzoek om schadevergoeding, wanneer de gestelde schade niet of niet uitsluitend kan worden aangemerkt als een rechtstreeks gevolg van het tracébesluit, maar wel van daaruit voortvloeiende besluiten of uitvoeringshandelingen, mede te worden aangemerkt als een verzoek om nadeelcompensatie.
Hetzelfde geldt wanneer de schade voortvloeit uit een onderdeel van het tracébesluit dat naar zijn aard niet kan leiden tot een in planologisch opzicht gewijzigde situatie. Zie bijvoorbeeld AbRS 30 november 2016, ECL:NL:RVS:2016:3168. Die uitspraak had weliswaar betrekking op een wegaanpassingsbesluit, maar is ook op een tracébesluit van toepassing.
In de genoemde uitzonderingsgevallen dient het verzoek om schadevergoeding mede te worden aangemerkt als een verzoek om nadeelcompensatie.
De bevoegdheid om van beroepen inzake de Tracéwet kennis te nemen is bij de Afdeling.