Verhaal van wettelijke rente.
In artikel 6.4a, eerste lid van de Wro is het volgende bepaald:
“1. Voor zover schade die op grond van de artikelen 6.1 tot en met 6.3 voor tegemoetkoming in aanmerking zou komen, haar grondslag vindt in een besluit op een verzoek om ten behoeve van de verwezenlijking van een project bepaling in een bestemmingsplan op te nemen of te wijziging dan wel een omgevingsvergunning te verlenen voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, anders dan bedoeld in artikel 6.8 of 6.9, kunnen burgemeester en wethouders met de verzoeker overeenkomen dat die schade geheel of gedeeltelijk voor zijn rekening komt.”
Gelet op het bepaalde in dit artikel en de totstandkomingsgeschiedenis van dit artikel en zijn voorganger ben ik de mening toegedaan, dat burgemeester en wethouders de wettelijke rente en de redelijkerwijs gemaakte kosten van rechtsbijstand en andere deskundige bijstand, niet kunnen verhalen op diegene met wie zij een planschadeverhaalsovereenkomst hebben gesloten. In de eerste plaats geldt voor het verhalen van de wettelijke rente dat deze kosten zijn genoemd in artikel 6.5, onder b van de Wro en dus buiten de reikwijdte van artikel 6.4a Wro vallen. Dit zelfde geldt voor de redelijkerwijs gemaakte kosten van rechtsbijstand en andere deskundige bijstand.
Welke wettelijke rente van toepassing.
De wet kent sinds het begin van deze eeuw, als uitvloeisel van Europese regelgeving (zie hieronder), een tweede vorm, de wettelijke handelsrente. De ´gewone´ wettelijke rente is geregeld in art. 6:119 BW, de handelsrente in art. 6:119a BW.
Het toepassingsbereik voor de handelsrente is beperkt tot handelstransacties en geldt niet voor schadevergoeding uit hoofde van een rechtmatige overheidsdaad, zoals planschade en nadeelcompensatie.
Zie HR 15-01-2016, ECLI:NL:HR:2016:70.
“3.3.2
Art. 6:119a BW is ingevoerd ter implementatie van Richtlijn 2000/35/EG van het Europees parlement en de Raad van 29 juni 2000 (thans Richtlijn 2011/7/EU) betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties. Ingevolge art. 3 van eerstgenoemde richtlijn is de in lid 1 onder d van die bepaling bedoelde (handels)rente verschuldigd ingeval van niet tijdige betaling van een geldsom voortvloeiende uit een handelsovereenkomst. In de considerans is onder 13 (en in Richtlijn 2011/7/EU onder 8) vermeld:
“Deze richtlijn heeft enkel betrekking op betalingen tot vergoeding van handelstransacties en strekt niet tot regulering van (…) betalingen bij wijze van schadeloosstelling (…).”
Uit de parlementaire geschiedenis van (onder meer) art. 6:119a BW blijkt dat de wetgever geen ruimer toepassingsbereik heeft beoogd dan uit de richtlijn voortvloeit (Kamerstukken II 2001-2002, 28 239, nr.3, p. 10).
3.3.3
Nu het in dit geval gaat om toewijzing van een vordering tot schadevergoeding in verband met ontbinding van een handelsovereenkomst, mist art. 6:119a BW, gelet op het voorgaande, toepassing (zie HR 28 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:40, NJ 2013/368). Uit het Weens Koopverdrag vloeit niet het tegendeel voort. Art. 78 van het verdrag bepaalt slechts dat ingeval van vertraging in de voldoening van een geldsom rente verschuldigd is, zonder de hoogte daarvan te specificeren. Het onderdeel slaagt dan ook.”
In casu is sprake van een schadevergoeding uit hoofde van een rechtmatige overheidsdaad en dient de wettelijke rente voor consumententransacties (gewone wettelijke rente) te worden toegepast.
Wettelijke rente vergoeden vanaf de datum van ontvangst aanvraag.
Over de uit te keren schadevergoeding dient volgens vaste jurisprudentie een wettelijke rente te worden vergoed tot de dag van uitkering van de schadevergoeding. Bij uitspraak AbRS d.d. 29 september 1994 bepaalde de Afdeling bestuursrechtspraak dat, mits het schadeveroorzakende planologische regime onherroepelijk is, de wettelijke rente aanvangt vanaf de dag van ontvangst van het verzoekschrift door de gemeente. Is het verzoekschrift ontvangen voordat de schadeveroorzakende planologische maatregel onherroepelijk is geworden dan neemt de wettelijke rente eerst een aanvang op het moment van het onherroepelijk worden van het besluit. De uitspraken Heerde en Tynaarlo AbRS 15 februari 2003 brengen hierin geen verandering. In deze uitspraken wordt enkel overwogen, dat reeds schade kan worden geleden als gevolg van het rechtskracht verkrijgen van het besluit. De vraag, die zich thans voordoet, is of als gevolg van de wet van 8 juni 2005, gepubliceerd in Staatsblad 2005 nr. 305 (wetswijziging 1 september 2005) in de systematiek van het vergoeden van wettelijke rente een wijziging is gekomen. In zijn noot onder de uitspraak AbRS d.d. 19 juli 2006, Gst 2007, nr. 7265, stelt L.A. van Montfoort, dat voor verzoeken ontvangen na 1 september 2005 geldt, dat, mits de schadeveroorzakende planologische maatregel onherroepelijk is, wettelijke rente eerst verschuldigd is op het moment dat het drempelbedrag van artikel 49, lid 3 WRO op de rekening van de gemeente is bijgeschreven. Deze stelling motiveert hij onder verwijzing naar artikel 6:119, lid 4 BW: “Geen wettelijke rente is verschuldigd wanneer de schuldeiser zelf in verzuim is.” Ik deel deze opvatting in beginsel niet, omdat naar mening geen sprake van verzuim is, al was het alleen maar omdat in artikel 6:82 BW is bepaald, dat verzuim in beginsel eerst intreedt na ingebrekestelling.
Berekening wettelijke rente.
Voor de berekening van de rente geldt dat op verzoeken ingediend na 1 januari 1992 artikel 6:119 BW analoog van toepassing is. Er dient derhalve rente op rente te worden uitgekeerd.
Hyperlink naar pagina waarop de wettelijke rente kan worden berekend. Kies voor de optie de wettelijke rente voor consumententransacties.
Waarover is wettelijke rente verschuldigd.
AbRS 19 december 2018, ECLI:NL:RVS:2018:4170. Uit deze uitspraak volgt dat wettelijke rente alleen behoeft te worden vergoed over de feitelijk geleden schade/daadwerkelijk verschuldigde schadevergoeding.
“38. Anders dan [appellant sub 1A] en [appellant sub 1B] betogen, is er geen grond voor het oordeel dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de besliscommissie geen wettelijke rente hoeft toe te kennen over het bedrag waarmee de schade is verminderd. De aanleg van de ribbels heeft geleid tot een geringere waardedaling van de woningen en leidt daardoor tot een kleiner bedrag aan schadevergoeding. Wettelijke rente is een vergoeding voor te late betaling van schade die op de peildatum is geleden. Voor feitelijk niet geleden schade hoeft geen vergoeding in geld plaats te vinden; de besliscommissie is daarover dan ook geen wettelijke rente verschuldigd. Voor zover [appellant sub 1A] en [appellant sub 1B] in dit verband betogen dat zij jarenlang schade in de vorm van waardevermindering hebben geleden en dat eerst met de aanleg van de eerste fase van de ribbels de schade ten dele is gecompenseerd, is van belang dat tijdelijke waardevermindering van een woning in beginsel geen aanspraak geeft op een tegemoetkoming. Zie de uitspraak van de Afdeling van 30 november 2016, ECLI:NL:RVS:2016:3168. Hieruit volgt dat een tijdelijke grotere waardevermindering evenmin hoeft te worden gecompenseerd en daarover evenmin wettelijke rente is verschuldigd.”