Inkomensschade

Van inkomensschade is sprake als de aanvrager als gevolg van de planologische mutatie een nadelige invloed op zijn inkomen ondervindt. De inkomensschade kan tijdelijk van aard zijn dan wel structureel. De inkomensschade wordt veelal bepaald aan de hand van het gemiddelde gecorrigeerde netto-resultaat van de onderneming voor ondernemersbeloning over drie boekjaren direct voorafgaand aan de planologische mutatie, te vergelijken met het gemiddelde gecorrigeerde netto-resultaat van de onderneming voor ondernemersbeloning over drie boekjaren, direct na de schadeveroorzakende planologische mutatie. Voor uitzonderingen zie de jurisprudentie hieronder.

Toekomstige inkomensschade, dat wil zeggen inkomensschade als gevolg van een exploitatie die op het moment van de peildatum nog niet is aangevangen, komt niet op grond van artikel 6.1. Wro voor vergoeding in aanmerking. Zie onder andere AbRS 15 februari 2006, ECLI:NL:RVS:2006:AV1760 en AbRS 16 maart 2005, ECLI:NL:RVS:2005:AT0554.

Uit AbRS 20 september 2017, ECLI:NL:RVS:2017:2553, r.o. 19.2 volgt dat niet alleen sprake kan zijn van inkomensderving in geval van een feitelijke wijziging van de situatie. Daarvoor biedt de Wro geen aanknopingspunten, aldus de Afdeling. Een dergelijke lezing is ook niet te verenigen met artikel 6.1,eerste lid, van de Wro, op basis waarvan niet alleen geleden, maar ook nog te lijden schade voortegemoetkoming in aanmerking komt, noch met het vierde lid van deze bepaling, waarin is neergelegd dat een aanvraag voor een tegemoetkoming in schade binnen vijf jaar na het onherroepelijk worden van de gestelde schadeoorzaak moet zijn ingediend.

Uit AbRS 23 oktober 2013, ECLI:NL:RVS:2013:1621, blijkt dat in afwijking van bovenstaande jurisprudentie, waar het een niet aangevangen bedrijfsvoering betrof en waar in die gevallen de plannen door een planologische maatregel werden verhinderd maar waarvoor op de peildatum nog geen enkele bedrijfsmatige investering was gedaan, dit anders is indien op de peildatum al onomkeerbare investeringen zijn gedaan en dat de exploitatie door de planologische maatregel ook niet onmogelijk werd gemaakt en de exploitatie nadien daadwerkelijk is aangevangen. Deze situatie verschilt essentieel van die in de hiervoor genoemde jurisprudentie. In dit geval kon op de peildatum als vaststaand worden aangenomen dat appellante de bed and breakfast zou gaan exploiteren. Het pand had vennoot a al voor de peildatum aangekocht en het college had aan vennoot a voor de peildatum al vrijstelling verleend van de bepalingen van het bestemmingsplan ten behoeve van het gebruik van het pand als horecagelegenheid. Vennoot a heeft vervolgens een aanvraag om een drank- en horecavergunning ingediend. Ook zijn substantiële investeringen in het pand gedaan om het als bed and breakfast geschikt te maken. Deze omstandigheden rechtvaardigen dat in dit geval inkomensderving voor tegemoetkoming in aanmerking kan komen op de voet van artikel 6.1 van de Wro, voor zover deze is ontstaan na de aanvang van de exploitatie en er een oorzakelijk verband bestaat tussen het vrijstellingsbesluit en de gestelde inkomensderving. Uit het vorenstaande volgt dat de rechtbank de rechtsgevolgen van het besluit van 18 juli 2011 in zoverre ten onrechte in stand heeft gelaten op de grond dat de exploitatie op de peildatum nog niet was aangevangen.

Jurisprudentie